Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Jongensboek met Nathalie Geeris in de hoofdrol

Home

MARIJE RANDEWIJK

In de Japanse voetbalcompetitie spelen dit seizoen maar liefst 61 buitenlanders. Daartoe behoren drie voormalige Nederlandse internationals: Gerald Vanenburg, Pieter Huistra en Hans Gillhaus. In augustus wordt het aantal ex-internationals uitgebreid tot een kwartet. Nathalie Geeris tekende enkele weken geleden een contract voor een club uit de vrouwelijke J-league. Het verhaal van een opmerkelijke transfer van Ter Leede naar Suzuyo Shimizu.

Vijftien was ze toen haar oom vroeg of ze geen zin had om voor zijn vrouwenelftal in Spaarnestad te spelen. Nathalie Geeris had altijd op straat gevoetbald waar ze als enige meisje met de jongens mee mocht doen en voelde daardoor wel wat voor het voorstel van haar oom, maar 'handbal kwam op de eerste plaats'. Het voetbaltalent van de Haarlemse werd al snel door de kenners herkend. Binnen een half jaar ontving ze een uitnodiging van de Noordhollandse selectie en maakte ze deel uit van Jong Oranje. Van handballen kwam sindsdien weinig meer terecht.

Op zestienjarige leeftijd belandde Geeris op de bank bij het 'grote' Nederlands elftal. Nadat de aanvallende middenvelder van de bondscoach het advies had gekregen om op een hoger niveau te gaan voetballen - omdat ze anders niet meer geselecteerd zou worden voor Oranje - verliet ze Spaarnestad en vertrok ze naar Ter Leede. Dat haar carrière in het Nederlands elftal van korte duur zou zijn, kon ze toen nog niet bevroeden.

Na een gewonnen interland tegen het sterke Zweedse elftal (2-1) kreeg ze een aanbod van een Amerikaanse universiteit. “Ik maakte toevallig de twee doelpunten”, blikt Geeris terug op misschien wel de belangrijkste wedstrijd uit haar carrière. Het was voldoende om de Amerikaanse scouts die onverwacht op de tribune hadden plaatsgenomen te overtuigen van haar kunnen.

De Haarlemse hoefde zich in de Verenigde Staten alleen maar te concentreren op voetballen en studeren, de school vergoedde alle studiekosten (42000 gulden per jaar!). In het sportgekke Amerika, waar voetbal door mannen wordt gezien als een sport voor 'sissies', bood Geeris waar voor haar geld. Twee keer werd ze gekozen tot speelster van het jaar, een keer werd ze topscorer. En dat bleef niet onopgemerkt.

Proefperiode

Na een thuiswedstrijd in New Hampshire werd ze benaderd door een vertegenwoordiger van het Japanse Shimizu. “Of ik onmiddellijk naar Japan wilde komen voor een proefperiode. Dat zag ik natuurlijk wel zitten, maar ik wilde eerst mijn studie 'sports and leisure management' afmaken.” De Japanse club wilde de Nederlandse graag hebben en gunde haar daarom de benodigde tijd.

Bij Suzuyo Shimizu, dat de hoofdtrainer wegkocht bij de club van Gerald Vanenburg (Iwata Júbilo), streedt Geeris samen met een Zweedse en twee Amerikaansen voor één profcontract. De trainingen en wedstrijden verliepen uitstekend, maar de clubleiding wilde pas na een groot toernooi een beslissing nemen.

De eerste wedstrijd van dat toernooi ging aan de neus van 24-jarige Geeris voorbij. Hoewel de Japanners alles tot in de puntjes hadden verzorgd, beschikte ze niet over een werkvergunning zodat ze niet kon worden opgesteld. “Geen probleem riepen die Japanners, dan vliegen we toch even naar Korea voor de benodigde papieren”, vertelt Geeris nog altijd geïmponeerd.

Zo kon de Nederlandse tijdens de tweede wedstrijd de trainer wel proberen te overtuigen van haar kwaliteiten. Zonder veel succes leek het: Shimizu verloor na het nemen van strafschoppen en kon naar huis. “Dat zou nog niet eens zo erg zijn geweest, ware het niet dat ik de beslissende strafschop miste. Ik had mijn profcontract in gedachten al verscheurd.”

De clubleiding dacht er anders over en legde Geeris een vorstelijk contract voor dat ze twee keer moest lezen om tot haar door te laten dringen wat de Japanners haar aanboden. “Alles is tot in de puntjes geregeld. Een luxueus appartement, een tolk, een paar vliegtickets naar Nederland en vijf keer per week privé-lessen Japans.” Op dat laatste heeft Geeris zelf sterk aangedrongen: “Ik ben niet iemand die de hele dag in zijn eentje in een appartementje kan zitten en niets doet. Ik wil daar een sociaal leven opbouwen en dat kan niet als ik de mensen niet begrijp.” Bij Shimizu is ze vooralsnog de enige buitenlandse, maar de club heeft haar beloofd dat er na de Olympische Spelen - waar vrouwenvoetbal voor het eerst op het programma staat - twee buitenlanders bij zullen komen. Net als in Amerika is het vrouwenvoetbal in Japan enorm populair en het niveau hoog. “Technisch zijn die Japanse meiden ontzettend goed. Ze hollen en vliegen langs je heen. Tactisch schort er wel wat aan, maar dat gebrek wordt grotendeels gecompenseerd door de aanwezigheid van veel Duitse, Zweedse en Noorse voetbalsters.”

Tijdens haar zes weken durende verblijf is Geeris ook danig onder de indruk geraakt van de ambiance die er rond het vrouwenvoetbal in Japan heerst. De oefenwedstrijden die ze er speelde werden bezocht door zo'n vierduizend toeschouwers, een aantal waar veel eerste divisieclubs van dromen. “We worden zelfs begeleid door een eigen muziekband die ons uit en thuis volgt en voor de uitwedstrijden gaan we een dag van te voren in een vijfsterrenhotel.”

Eredivisie

Afgelopen zaterdag speelde Geeris met Ter Leede, de nummer vier van de ranglijst, tegen de nummer twee, WFC. Een topper in de eredivisie, maar de vrouwen spelen slechts voor een handjevol toeschouwers. Geeris is door haar trainer in de spits geposteerd, terwijl ze liever als aanvallende middenvelder speelt, 'zoals Litmanen'. “Maar ik heb weinig recht van spreken, want dit is pas mijn tweede volledige wedstrijd voor Ter Leede.”

Drie keer komt de thuisploeg op achterstand, twee keer weet Geeris beide partijen in evenwicht te brengen. In de 30ste minuut scoort ze met een mooi lobje. Vlak na rust reageert ze attent op een schot van een ploeggenote dat op de lat uiteen spat en tikt ze de rebound in. Op de derde goal van WFC heeft Geeris, die opvalt vanwege haar balvastheid en spelinzicht, geen antwoord meer.

Van jaloezie heeft ze bij haar ploeggenotes bij Ter Leede nog niet veel gemerkt. “Maar al zouden ze dat wel zijn, vind ik dat helemaal niet erg. Ik zou in ieder geval wel stinkend jaloers zijn geweest”, bekent Geeris. Het is ook zo'n ongelofelijk verhaal van een speelster uit een land waar met vrouwenvoetbal nog geen droog brood te verdienen valt en waar het niveau te vergelijken is met dat van een voetbaldwerg als Malta bij de mannen. Volgens Geeris is de een het gevolg van het ander: “Als je je de hele dag met voetbal bezig kunt houden, word je vanzelf beter. In Nederland is daar geen geld voor en wordt er alleen maar lacherig gedaan over vrouwenvoetbal.”

Vorig jaar ging meervoudig landskampioen en bekerwinnaar DVC Den Dungen ten gronde nadat een aantal vrijwilligers zich terugtrokken. “Eén goed resultaat van het nationale elftal op een groot toernooi zou al een heleboel goodwill op kunnen leveren.” Oranje zal het in de kwalificatietoernooien dan beter moeten doen dan het tot nu toe deed. Onlangs liep het team plaatsing voor de Olympische Spelen en het Europees kampioenschap mis.

Geeris werd, nadat ze in 1992 naar Amerika vertrok, nooit meer opgeroepen door de bondscoach. “En dat zal ook wel niet zo gauw gebeuren nu ik in juli naar Japan ga.” De sympathieke Haarlemse tekende bij Shimizu een contract voor één jaar, maar ziet zichzelf wel langer in het Aziatische land blijven. “Ik zie wel hoe het gaat. Dit contract pakken ze me in ieder geval niet meer af.”

“De jongens waar ik vroeger mee op straat voetbalde, droomden ervan om ooit voor Ajax of Feyenoord te spelen. Als meisje dacht je daar niet eens aan, het was toch onmogelijk om betaald voetbal te spelen. Maar dat is dus niet waar. Dankzij mijn voetbalkwaliteiten heb ik kosteloos kunnen studeren en kan ik straks een aardig spaarcentje opbouwen. Dan kan je met een tevreden gevoel terugkijken op je voetbalcarrière, toch?”

Deel dit artikel