Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Jonge vaders willen er zijn voor hun kind

Home

Door van der Wiele

Voor tienermoeders zijn veel hulpverleningsprojecten en -loketten ingericht, maar jonge vaders hebben geen idee waar zij informatie kunnen inwinnen. „Ze gaan er helemaal niet van uit dat tienervaders ook een serieuze rol willen spelen.”

Krap achttien was Bob van Dijk (22) toen hij vader werd. Dat was niet gepland, maar nu wil Bob zijn verantwoordelijkheid als vader nemen. Zijn eigen ouders waren al vroeg gescheiden en toen hij twaalf was, overleed zijn vader. Bob: „Ik wil er zijn voor mijn dochter.”

De driejarige Dyani komt bij hem spelen met haar felgele telefoontje. „Toen mijn ex en ik nog samen waren, kreeg ik het advies om Dyani niet te erkennen. Dat zou ervoor zorgen dat zij te boek kwam te staan als alleenstaande moeder, waardoor ze een hogere uitkering ontving en allerlei toeslagen.”

Maar toen vlak na de geboorte de relatie stukliep, had Bob geen idee wat zijn rechten waren. „Als ik erop terugkijk, vind ik het behoorlijk schaamtevol dat er geen instantie is geweest die mij daarin bijstond. Mijn ex had contact met allerlei instanties, maar niet één daarvan zocht contact met mij op. Alles draait alleen om de moeder. Ik denk dat een heleboel jonge vaders het allemaal teveel vinden en er daarom hun handen vanaf trekken.”

Bobs ex-vriendin woonde met hun dochter in een huis voor jonge moeders, maar het ging mis en ze mocht niet blijven. Bureau Jeugdzorg dook op, dat verontrustte Bob. Het ging slecht met zijn ex, zij wist niet wat ze moest doen. „Ik was heel bang dat de kinderbescherming zou ingrijpen. Dat Dyani in een pleeggezin terecht zou komen en dat ik haar niet meer zou zien.” Bob is gaan praten bij Bureau Jeugdzorg. „Ze zeiden me dat ik de eerste jonge vader was die zich zo vastbeet. Volgens mij gaan zij er niet van uit dat tienervaders ook een serieuze rol willen spelen. Maar nu ze weten dat er ook een verantwoorde vader bij Dyani betrokken is, zijn ze een stuk positiever naar de situatie gaan kijken.”

Ook bij de Dienst Werk en Inkomen stuitte Bob op onbegrip. „Toen ik aangaf dat ik twee dagen per week voor mijn dochter zorg, werd ik raar aangekeken. DWI biedt programma’s aan waar jonge moeders hun kind mee naartoe kunnen nemen, maar voor vaders is die mogelijkheid er niet.” Bob gaat nu een traject volgen waarbij hij een dag per week leert voor jongerenwerker, daarnaast loopt hij drie dagen stage.

Dat hij Dyani niet heeft erkend, zit Bob flink dwars. Hij kan bijvoorbeeld niet naar de huisarts bellen om naar zijn dochter te informeren. „Ik ben volledig afhankelijk van mijn ex. Zegt zij dat ik mijn kind niet te zien krijg, krijg ik mijn kind niet te zien.”

Onlangs heeft zij toestemming gegeven dat hij Dyani mag erkennen. In het opvanghuis waar Bob nu tijdelijk woont, krijgt hij hulp om een regeling voor co-ouderschap te treffen met zijn ex. De volgende horde is woonruimte vinden. Geen studentenkamer, maar een appartement met een kamertje voor Dyani.

Zakery Beacher, hulpverlener bij Spirit, een Amsterdamse organisatie voor jeugd en opvoedhulp, is apetrots op de vastberadenheid van Bob. Hij beaamt dat er weinig aanbod is voor tienervaders. In zijn werk met dakloze jongeren komt hij steeds vaker jonge vaders tegen die geen invulling weten te geven aan hun vaderschap. De relatie met de moeder van hun kind is vaak ingewikkeld en ze hebben geen idee van hun rechten of op wie zij een beroep kunnen doen. „Tienervaderschap wordt door hulpverleners als probleem benaderd, maar het vaderschap is juist iets heel moois.”

Beacher werd zelf vader op zijn zestiende en opa toen hij 38 was. „Ik was vroeger niet bepaald een lieverdje, zeg maar gerust een ongeleid projectiel. Sinds de komst van mijn zoon was het niet meer ikke-ikke-ikke, vanaf toen draaide het om hem. Ik vond dat prachtig. Ik ging zestig uur per week werken in een supermarkt om voor hem te kunnen zorgen.”

Beacher zou het liefst een loket opzetten waar tienervaders advies en informatie kunnen inwinnen. „De angst voor Bureau Jeugdzorg moet ervan af. Jonge ouders denken direct dat hun kind wordt afgenomen zodra Bureau Jeugdzorg de hoek om komt.” Onterecht, vindt Beacher. Wanneer een jonge vader het even moeilijk heeft en wil weten hoe hij bepaalde dingen het beste voor elkaar kan krijgen, kan hij bij Bureau Jeugdzorg juist veel steun ontvangen, is zijn ervaring.

„Mensen hebben een slecht beeld van tienervaders, ze denken dat ze er niet zijn voor hun kinderen”, zegt Tyrone Soe-Agnie (22). „Als ik aan mensen vertel dat ik een dochtertje van twee heb, vragen ze vaak ’zie je haar wel eens?’ Mensen gaan ervan uit dat je als tienervader nergens naartoe gaat in je leven, dat je een uitkering hebt en je kind half opvoedt. Ik ken genoeg tienervaders die het heel goed doen.”

Annemarije Bousema, maatschappelijk werker bij het Fiom in Utrecht, begeleidt tienerouders. „Heel veel tienervaders voelen zich gestigmatiseerd. Helaas ís het ook zo dat een groot deel van de tienermoeders het alleen moet doen. Van de veertien tienergezinnen die ik begeleid, zijn slechts vier jonge vaders betrokken. Dat geeft overigens wel een vertekend beeld hoor, want er zijn ook een heleboel tienerouders die niet bij de hulpverlening terechtkomen.” Bousema praat veel met tienermoeders over moeder worden, moeder en dochter tegelijk zijn als je met je kind bij je ouders woont en over de rol die je de verwekker geeft. Bousema: „Ik kom ook regelmatig gevallen tegen van relationeel geweld. En wat moet je als moeder wanneer de verwekker geen fris type is? Als hij in de criminaliteit zit of veroordeeld is als loverboy?” Uitgangspunt is altijd de veiligheid van het kind.

Sinds maart woont Tyrone met zijn vriendin Dellila (21) en Taïcha (2,5) in een rommelig slooppand in het Amsterdamse Osdorp. Hij studeert bedrijfskunde en geeft huiswerkbegeleiding, zij pakt komend schooljaar haar studie rechten weer op naast haar baan. Ze waren al een jaar een koppel toen Dellila zwanger bleek. Samen besloten zij de baby te laten komen. „Taïcha heeft er niet om gevraagd dat wij zo onzorgvuldig zijn geweest om geen condoom te gebruiken”, zegt Tyrone. Zijn moeder reageerde rustig toen hij het vertelde, totdat hij zijn vwo-examens achter de rug had. „Toen barstte de bom. Ze vond het heel onverantwoordelijk van mij en zei dat we het kindje moesten laten aborteren.” Tyrone begrijpt de reactie van zijn moeder wel. „Ze wilde mij beschermen, ze dacht dat onze relatie zou stuklopen. Later heeft mijn moeder vaak gezegd dat ze daar spijt van heeft en dat ze heel blij is met Taïcha.” Tyrone grinnikt. „Maar voorlopig wil ze niet nog een kleinkind.”

Tyrone woonde bij zijn ouders en broer, Dellila woonde bij haar moeder. In de Amsterdamse Bijlmer, op loopafstand van elkaar. Twee jaar lang heeft het stel met de baby bij hun ouders ingewoond. Dat was pittig, vindt Tyrone. „Wij wilden onze eigen regels hanteren, maar thuis golden de regels van onze ouders. Voor hen was het ook moeilijk om zich niet te bemoeien met Taïcha’s opvoeding.” Maar nu spelen er andere moeilijkheden. Tyrone hoefde thuis weinig aan het huishouden te doen. Zijn moeder kookte voor hem en hij ruimde alleen zijn kamer op. Hij leverde zijn vuile was in en kreeg het schoon terug. Dellila, die jarenlang voor haar zieke moeder zorgde, was gewend aan huishoudelijke klussen. Tyrone: „Ik neem geen initiatieven in het huishouden. Ik heb nog een mindstate van als ik het niet doe, doet een ander het wel. Daar kan Dellila zich soms heel boos om maken. Dat moet ik nog leren.”

De vrienden van Diego van der Veen (17) reageren heel positief op zijn vaderschap. Toen zijn vriendin Tessa (16) negen maanden geleden bevallen was van hun zoon Jayden, stuurde Diego een sms naar een vriend. Vijf minuten later werd hij gebeld, zijn hele klas stond door de hoorn te juichen. Sommige vriendinnen overwegen ook een baby. Doe dat nou maar niet, raadt Diego hen af. Want hoewel hij en Tessa elkaar met tranen van blijdschap in de armen vielen toen zij zwanger bleek, het ouderschap blijkt een hobbelige weg. Diego moest met zijn kop in de wind. Na een paar weken verkering, was Tessa al zwanger. „Pas maar op dat je Tessa niet bezwangert”, grapten Diego’s vader en diens vriendin. „Dat is al gebeurd”, antwoordde Diego. Dat schoot in het verkeerde keelgat. Niet lang daarna trok Diego in bij zijn tante. Ook bij Tessa thuis ging het mis, nu woont ze samen met Jayden in een pleeggezin in Utrecht. „Toen Tessa zwanger was heeft haar moeder mij aangegeven bij de politie als loverboy”, vertelt Diego. Hij moest op gesprek komen om de agenten te overtuigen dat hij zo niet in elkaar steekt. „Wat zij heeft gedaan zouden Tessa en ik nooit doen.” Na de geboorte van de baby was de kou uit de lucht en mocht Diego weer terugkomen bij zijn vader in Nieuwegein. Tessa laat weten dat alle grootouders inmiddels dolblij zijn met de kleine Jayden.

De tegenwind van boze ouders en huisuitzetting heeft het enthousiasme over het vaderschap van Diego alleen maar doen oplaaien. „Hoe meer mensen mij tegenwerkten, hoe meer ik het wilde. Ik wilde laten zien dat ik het kan. Zij zeiden: ’Het gaat toch niet lukken’. Maar het gaat nu heel erg goed.” Diego’s begeleidster Annemarije Bousema ziet die vechtlust veel terug bij tienervaders. „Zij voelen zich vaak heel verantwoordelijk. Te verantwoordelijk. Als je al zo’n negatief imago hebt, dan heb je een hoop te bewijzen. Ik zie vaders keihard knokken om te bewijzen dat ze het kunnen, dan is het heel lastig om toe te geven dat er iets mis gaat en hulp te vragen.”

Zakery Beacher en Bob van Dijk roken een sigaret voor de deur van Spirit aan de Amsterdamse Wibautstraat. Beacher, gespeeld verbaasd: „Is het je weleens opgevallen: die dertienjarige meiden van nu lijken wel achttien. Zij krijgen al een heleboel gozers achter zich aan. Toch, Bob? Wij kunnen het weten, wij zijn ook jongens geweest.” Bob kijkt benauwd. „Ja, toen ik nog geen vader was, kwam ik wel eens in een tent waar veel van die jonge meisjes rondlopen. Dat vond ik toen wel leuk. Maar nu, met haar – Bob wijst naar Dyani die zittend op een muurtje met een babypopje knuffelt – hou ik mijn hart vast. Gelukkig duurt dat nog wel even.”

Lees verder na de advertentie
Bob van Dijk (22) met dochter Dyani (3): 'Ik was heel bang dat de kinderbescherming zou ingrijpen.' (FOTO MAARTJE GEELS)
Tyrone Soe-Agnie (22) met Taïcha (2,5): 'Als ik vertel dat ik een dochtertje van twee heb, vragen mensen vaak 'Zie je haar wel eens?' ' (FOTO MAARTJE GEELS)



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie