Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In Nederland kunnen je dromen uitkomen!

Home

Salima Belhaj en Fractievoorzitter D66 Rotterdam en werkzaam in de culturele sector

Jammer dat de benoeming van Ahmed Aboutaleb werd overschaduwd door kritiek.

De aanstelling van Ahmed Aboutaleb als de eerste burgemeester van een grote Nederlandse stad wordt overschaduwd door de felle reacties over zijn dubbele nationaliteit. Terwijl die gebeurtenis had moeten worden beschouwd als een absoluut hoogtepunt. Het was een mooie gelegenheid om Nederland als succesvol integratieland neer te zetten, waar mensen de gelegenheid hebben om kansen te pakken en dromen te realiseren.

De komst van de eerste burgemeester van Marokkaanse afkomst inspireert veel Nederlanders met een andere afkomst. Door het gezeur over de paspoorten mist Nederland bijna die kans. Wellicht komt het door de heel Nederlandse mentaliteit om vooral maar ’gewoon’ te doen. Of komt het door de dominante aanwezigheid van een bepaalde politieke partij bij het welkom van Aboutaleb?

Evenals autochtonen hebben vele allochtone Nederlanders hun eigen dromen waargemaakt door hard te studeren, hard te werken en/of eigen ondernemingen te beginnen. Maar wat de komst van burgemeester Aboutaleb anders maakt, is dat hij de publieke zaak op hoog niveau dient. Het dienen van de publieke zaak in de functie van burgemeester in een van de grootste steden, maakt zichtbaar dat Nederlanders met een andere achtergrond zich net zo betrokken voelen om te zorgen voor een betere maatschappij als iedere andere Nederlander.

Dat dit dan ook nog eens gebeurt in een stad als Rotterdam maakt het extra bijzonder. De stad waarvan men dacht dat men vooral xenofoob zou zijn en niks van mensen zou moeten hebben met een andere afkomst. Dan blijkt ineens dat Rotterdammers wel sceptisch zijn, maar geenszins in meerderheid negatief of dat er een volksopstand zou uitbreken. Dit is heel wat anders dan wat een enkel plaatselijk partijtje als Leefbaar Rotterdam beweert en de mensen heeft willen doen geloven. We mogen hieruit concluderen dat de Rotterdammer weliswaar redelijk uitgesproken is, maar tegelijkertijd klaar staat om ook deze verandering door te maken. Rotterdammers weten immers dat zij wonen in een stad van dromen.

De Nederlandse droom is vergelijkbaar met het principe van de Amerikaanse droom. Dat feit zal nu hopelijk een rol gaan spelen in het integratiedebat in Nederland. Dit zou goed zijn, omdat het de allochtonen en autochtonen kan inspireren en daarmee ook motiveren om definitief afscheid te nemen van het idee dat men hier slechts is gekomen vanuit noodzaak of als gast.

Het zou aan te wensen zijn dat we als Nederland weer het land worden dat in de wereld bekend stond als de plek van vrijheid, tolerantie en waar het is toegestaan om dromen na te streven. Dit zou ook recht doen aan de grote groep mensen in Nederland, die zich terecht zorgen maken over de integratie, maar die tevens gewoon houden van levensgeluk, ambities nastreven en dromen laten uitkomen.

Deel dit artikel