Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In Ivoorkust is voor 50 euro een kindslaaf te koop

Home

door Teun van de Keuken

Economisch journalist Vincent t’Sas trok vorige week in Trouw mijn bewering in twijfel dat er in Ivoorkust sprake is van cacaoslavernij. Hij heeft zelf zeven jaar geleden naar slaven in Ivoorkust gezocht en ze nooit gevonden. Misschien heeft hij niet zo goed gezocht. Als je iets zoekt en je vindt het niet meteen, is dat nog geen bewijs dat het niet bestaat.

Ik heb ook gezocht en wel gevonden. In Burkina Faso heb ik met ex-slaven gesproken die onder de meest vreselijke omstandigheden op een cacaoplantage in Ivoorkust hebben gewerkt. Ze moesten hard werken, kregen weinig te eten en slaag. Ze vertelden zelfs verhalen over kinderen die werden vermoord omdat ze niet meer wilden werken. Volgende week getuigen in Nederland twee van deze voormalige slaven van de verschrikkingen die zij hebben meegemaakt op een Ivoriaanse cacaoplantage.

t’Sas lijkt getroffen door een dubieuze vorm van cultuurrelativisme. „In die boomgaarden werken inderdaad ook minderjarige kinderen. (...) En als ze niet luisteren, krijgen ze klappen. Dat klopt, maar niet met de zweep. En niet tot ze er bij neervallen. Wel tot ze luisteren.”

Vakbond Dignité uit Ivoorkust schrijft over het land: „Kinderen worden gedwongen lange afstanden te lopen met zware zakken op hun hoofd en werken met scherpe en gevaarlijke kapmessen.” Een rapport van het Child Labour Monotoring System Project in Ivoorkust spreekt over kinderen van vijf die met een zware lading in de cacaovelden moeten werken. En dat de kinderen alleen voor en na school werken, zoals t’Sas schreef, is volgens de Verenigde Naties niet waar. Ze gaan vaak helemaal niet naar school.

In 2001 tekenden de belangrijkste chocoladeproducenten ter wereld het Harkin/Engel protocol om de slavernij op de Ivoriaanse plantages voor 2005 uit te bannen. Hiermee gaven de bedrijven het bestaan van slavernij toe. Het slavernijprobleem komt voort uit armoede. Ouders, ik heb ze zelf gesproken in Burkina Faso, verkopen hun kinderen om in leven te kunnen blijven. Hopend dat hun kind goed wordt behandeld. Volgens experts kun je in Ivoorkust al voor 50 euro een kindslaaf kopen.

t’Sas windt zich over deze misstanden niet op. Maar dat ik ze aan de kaak stel, gaat hem te ver. Daarover is hij zelfs ’verontwaardigd’. Ik denk dat het tijd wordt dat hij en de rest van Nederland eens echt verontwaardigd wordt over de situatie op de cacaoplantages in Ivoorkust, de textielindustrie in China en de chemische industrie in India.

Deel dit artikel