Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik was verslaafd aan Teletekstpagina zevenhonderdzoveel, die met de sneeuwhoogtes

Home

Thaloen Verweij

Zicht op Finstertal Speicher, Sulzkogel, Spartenkogel, Zwölferkogel. © Getty Images

Wat is dat toch met sneeuw? Als kind lag Thaloen Verweij eindeloos voor teletekst om te kijken hoe dik het pak sneeuw was in het Italiaanse gehucht waar ze gingen skiën. Nu zijn er talloze sneeuwwebcams die je de hele dag kunt raadplegen.

Als kind was ik verslaafd aan Teletekst. Niet aan het medium op zich, want dat was (en is) niet meer dan een primitieve variant van internet. En ik was niet verslingerd aan Teletekst vanwege pagina 101, die met het laatste nieuws, en ook niet voor de beurspagina’s of het sportnieuws - de twee redenen waarom de tv in mijn ouderlijk huis bijna altijd aan stond.

Lees verder na de advertentie

Het exacte nummer is me een jaar of dertig later ontschoten, maar mij ging het om pagina zevenhonderdzoveel, die met de sneeuwhoogtes.

Begin jaren negentig werden in het winterseizoen maar liefst twaalf Te­le­tekst-pagina’s gevuld met sneeuwhoogtes in centimeters

Ik weet niet hoe oud ik was toen ik de lijst met wintersportgebieden en bijbehorende actuele sneeuwsituatie in het dal en op de berg ontdekte, maar de lijst was in eerste instantie een stuk korter dan een paar jaar later. Begin jaren negentig werden in het winterseizoen maar liefst twaalf pagina’s gevuld met sneeuwhoogtes in centimeters.

Bonzend hart

Iedereen die een beetje bekend is met Teletekst weet: twaalf pagina’s betekent wachten. Wachten tot die ene pagina voorbijkomt, met daarop de skibestemming van dat jaar. En dan nog: het gehucht in Noord-Italië waar wij bijna jaarlijks gingen skiën, stond er niet eens op. Toch lag ik met bonzend hart en sneeuwdronken op de grond voor de tv en staarde dagelijks, en soms meerdere keren, naar informatie over pistes van Midden-Duitsland tot de Ardennen.

Skigebieden op grotere afstand van Nederland stonden achter in de Teletekst-lijst. Italiaanse plaatsen deelden die ruimte met gebieden in Andorra en Frankrijk. Vooral de Franse gebieden deden me geregeld groen uitslaan van jaloezie, als er weer eens metershoge sneeuwmuren werden gemeld, terwijl in de buurt van onze bestemming misschien sprake was van een centimetertje of dertig.

Sneeuwdronken staarde ik naar informatie over pistes van Mid­den-Duits­land tot de Ardennen

Mocht ik de afstandsbediening eens niet in de hand hebben, dan was daar altijd nog mijn andere bron van wintersportvoorpret: de ‘Ski Atlas’ van het Deutscher Skiverband. Het dikke blauwe boekwerk bood een systematisch overzicht van bijna alle skigebieden in Europa. Op elke pagina stond een saaie tekst over een gebied met erbij een paar volstrekt inwisselbare foto’s van ingesneeuwde chaletjes. Dat geloofde ik allemaal wel. Mij ging het om de pistekaarten van de gebieden. Een frisse wit-blauwe aangelegenheid, waarop skiliften en pistes waren ingetekend en bij elk dorp en elke bergtop de hoogte stond.

Dit lijkt me een uitgelezen moment om te bekennen dat dit de tijd was dat er posters van besneeuwde berghellingen in mijn jongenskamer hingen en ik droomde van een bestaan in een Zwitsers bergdorp - een luchtbel die acuut implodeerde toen ik een paar jaar later in de zomer een regenachtige dag in zo’n dorp van mijn dromen mocht doorbrengen. Somberheid en beklemming kwamen met bakken uit de hemel vallen.

Dromerige geblader

Maar goed, de Ski Atlas dus. Bladerend door het boek stelde ik me voor welke fantastische tochten ik zou maken in pak ’m beet Zermatt of Hintertux. Vooral hooggelegen gebieden met een groot aantal kilometers aan geprepareerde pistes wisten volop enthousiasme in me los te maken. Dat doen ze eigenlijk nog steeds.

Blijvend effect van al dat dromerige geblader: noem een wintersportbestemming en ik vertel je waar de plaats ongeveer ligt en of het skigebied mij de moeite waard lijkt. Nu ik dit schrijf, realiseer ik me dat mijn wintersportexpertise stevig is gestoeld op informatie uit het jaar van verschijnen van ons exemplaar van de Ski Atlas, ik geloof 1982.

Noem een win­ter­sport­be­stem­ming en ik vertel je waar de plaats ongeveer ligt

Zo’n 37 jaar later staat de sneeuwliefhebber veel meer informatie ter beschikking. De Ski Atlas en vergelijkbare uitgaven bestaan nog, maar de sneeuwhoogtes op teletekst zijn geschiedenis. Binnenkort ga ik weer op wintersport, in Frankrijk nu. Op verschillende websites bekijk ik sneeuwhoogtes, ik lees een weerbericht en tuur naar een korrelige webcam, maar het zegt me weinig, al is mijn zin in sneeuw onverminderd. Wel zit ik een paar keer per week te turen naar een kaartje van het gebied, in gedachten pistes aan elkaar knopend tot een fijne tocht.

Wie wintersportvoorpret wil, staat een breed scala aan websites en apps ter beschikking. Webcams, sneeuwhoogtes en superspecialistische weersverwachtingen - schrik niet van een zin als ‘Aan de noordzijde kan door Stau een superdump ontstaan’.

Poeder is een keuze

Sneeuwhoogtes? Nee, let vooral op de sneeuwverwachting, zegt Arjen de Graaf (39), fanatiek skiër en werkzaam bij twee populaire websites voor liefhebbers. Wintersport.nl is de site van de Nederlandse Ski Vereniging en WePowder.com is een site voor de freeride-gemeenschap, met tips, sneeuwhoogtes, waarschuwingen en zeer specifieke sneeuwverwachtingen voor wintersporters die graag van de piste af gaan en hun eigen afdalingen kiezen.

“De meeste mensen neigen naar heel vroeg boeken voor de skivakantie. Dat doe ik ook als ik met mijn gezin ga, omdat je in de schoolvakantie moet en dus is het verstandig om vooraf een hotel te boeken. Het doel van de vakantie is vooral gezellig een weekje met elkaar weg met hopelijk lekker weer en goede sneeuw.”

Dat is niet per se de beste strategie als je er zeker van wilt zijn dat er een goed pak sneeuw ligt op je bestemming. Bijvoorbeeld omdat je, zoals De Graaf, een freerider bent. Als je het belangrijk vindt, hoeft je wintersport nooit gehinderd te worden door slechte sneeuw. De Graaf: “Poeder is een keuze”.

Vroeg boeken is niet per se de beste strategie als je er zeker van wilt zijn dat er een goed pak sneeuw ligt op je bestemming

De Graaf: “Het helpt als je flexibeler bent, want het is mijns inziens logischer om te wachten met het kiezen van je bestemming. Hou een weekend vrij en bepaal pas op het laatste moment waar je heen gaat. Ook in een slechte winter kun je altijd wel een plek vinden met goede sneeuw.”

“Zo doe ik dat geregeld: met een aantal vrienden houden we de berichten in de gaten en als we zien dat er ergens een grote dump aankomt, dan gaan we daar dat weekend heen om alles lekker af te krassen.” Dump? Afkrassen? Sneeuwfanaatjargon voor een flinke sneeuwbui en het trekken van de eerste sporen in versgevallen sneeuw.

Het risico van de last-minute-strategie is dat je met een meute net zo fanatieke skiërs op dezelfde berg met dezelfde maagdelijke sneeuw belandt. “De sport is flink gegroeid in de afgelopen tien jaar. En soms is de skidag dus al om 11 uur voorbij, omdat de freeriders als een sprinkhanenplaag alle hellingen leeg hebben geveegd.”

Van stuifpoeder tot slome slush

Verse sneeuw is één, maar is alle sneeuw ook goede sneeuw? Over Japan doet het verhaal de ronde dat er de allerbeste sneeuw te vinden is. De Lonely Planet beschrijft de sneeuw die op het noordelijke eiland Hokkaido valt als lichte, zachte poeder; misschien wel de beste sneeuw ter wereld.

Een objectief oordeel is er niet, maar elke skiër zal herkennen dat sommige sneeuw lekkerder is om op te skiën dan andere.

Arjen de Graaf van sneeuw- en weersite WePowder: “De mooiste sneeuw kom je tegen als het koud is en de lucht weinig vocht bevat. Minder vocht en meer lucht in de vlokken betekent lichtere sneeuw. Daar stuif je echt doorheen en de sneeuw blijft lekker lang hangen.”

Elke skiër zal herkennen dat sommige sneeuw lekkerder is om op te skiën dan andere

Volgens de wintersportkenner gaat de structuur van de sneeuwvlokken kapot als sneeuw ouder wordt of dooit. “De vlok wordt een korreltje. Je ziet het vaak aan het eind van de dag, als de sneeuw verandert in slush.”

Die slush is een soort pap van natte sneeuw, die skiërs behoorlijk afremt. Wie er niet op bedacht is, kan een doorweekt pak oplopen door een val in dit spul.

De Graaf noemt ook een sneeuwsoort die in het Duits Firn heet. “Die zie je meer richting einde van het seizoen. De sneeuwkristallen worden zwaarder, doordat ze overdag smelten en ’s nachts weer opvriezen. In de ochtend is dat fijne sneeuw.”

Sneeuwhoogtes in de gaten houden of sneeuwcams bekijken? bergfex.nlsneeuwhoogte.nlwepowder.com/nlwintersport.nl.

Lees ook:

Sneeuw wordt een zeldzaamheid in de Alpen

Zo’n 400.000 Nederlanders grijpen de voorjaarsvakantie aan voor een paar dagen wintersport. Maar hoe lang nog? Door de opwarming wordt sneeuw ook in de Alpen bijzonder.

Deel dit artikel

Begin jaren negentig werden in het winterseizoen maar liefst twaalf Te­le­tekst-pagina’s gevuld met sneeuwhoogtes in centimeters

Sneeuwdronken staarde ik naar informatie over pistes van Mid­den-Duits­land tot de Ardennen

Noem een win­ter­sport­be­stem­ming en ik vertel je waar de plaats ongeveer ligt

Vroeg boeken is niet per se de beste strategie als je er zeker van wilt zijn dat er een goed pak sneeuw ligt op je bestemming

Elke skiër zal herkennen dat sommige sneeuw lekkerder is om op te skiën dan andere