Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik was vergeten hoe mooi volleybal kan zijn

Home

Marijn de Vries Marijn de Vries Produ

Yvon Beliën slaat de bal door het Italiaanse blok. © epa
Column

Die laatste klap van Ron Zwerver, die staat voor eeuwig in mijn hoofd gegrift. Zo hard. Maar toch een Italiaanse arm eronder. De bal ketst weg, wordt nog gered, maar dan door Andrea Gianni buiten de antenne langs geslagen. Uit dus. Joop Alberda springt wel drie meter in de lucht. Grijpt naar zijn hoofd. 17-15 in de zinderende laatste set: de Nederlands volleyballers pakken olympisch goud.

Atlanta 1996. Ik was 17 en speelde zelf volleybal. Bloedfanatiek. De droom ooit uit te komen voor Oranje was toen nog niet vervlogen, en Olof van der Meulen was mijn grote held. Ik voel de vlinders nog als ik aan hem en zijn sterke sprongserve denk. De herinneringen uit je pubertijd zijn extra sterk, zeggen ze.

Ik was erbij toen Oranje de Azzurri voor het eerst versloeg, vlak voor de Spelen, tijdens de finale van de World League in Rotterdam. Een eindeloze thriller die in vijf sets door Nederland gewonnen werd. Een doorbraak ook, voorproefje voor Atlanta.

Sinds dat jaar is Nederland - Italië voor eeuwig met magie omgeven, voor mij toch wel althans.

Lees verder na de advertentie
Olof van der Meulen was mijn grote held. Ik voel de vlinders nog als ik aan hem en zijn sterke sprongserve denk.

Oude liefde
Dus waar kon ik gisteren anders heen dan naar Italië - Nederland, op de Olympische Spelen. Die kans krijg je bijna nooit. Het binnentreden van de arena voelde als thuiskomen bij een oude liefde. Lichten uit, volume van de muziek omhoog. De oranjevrouwen werden voorgesteld.

Wat zijn ze fit en sterk. De combinatie van kracht, souplesse en tactiek - ik was vergeten hoe mooi volleybal kan zijn. Lonneke Sloetjes als de nieuwe Van der Meulen, smasht de Italianen zoek. En Celeste Plak, zij is mijn girlcrush. Een mooiere hitter heb ik na Ron Zwerver lang niet gezien.

Ook bij de Italianen zie ik een nieuwe Gianni. Ze is nog maar zeventien. Paola Egonu heet ze, en als je denkt dat ze de bal gaat slaan, dan duurt het altijd nog een fractie langer. Een meesterlijke sprongserve heeft ze ook in huis. Verder is er aan Italiaanse zijde weinig dat veel indruk maakt.

Lonneke Sloetjes slaat de smasht de bal over het net onder toeziend oog van teamgenoot Debby Stam-Pilon. © epa

Eindelijk in de grote wereld
Als meisje uit een klein dorp in Drenthe ging ik niet vaak naar de grote stad. In iets als Ahoy was ik nog nooit geweest, tot die World League finale. Eindelijk echt in de grote wereld, zo voelde ik dat toen. Een opmaat misschien wel, die me uiteindelijk hier in Rio bracht.

Precies twintig jaar geleden is dat nu. Ik hou van ronde cirkels. Nederland hoeft Italië niet meer te verslaan, dat is gisteren al gelukt, met een enorm gemak. Maar zo'n vijfsetter als toen, och wat zou ik die graag nog eens zien.

De klap van Plak, de bal ketst af, Giovanni Guidetti grijpt naar zijn hoofd. Het kan, ik voel het, met deze vrouwen. De flow is er. Ik krijg nu al kippevel.

Het kan, ik voel het, met deze vrouwen. De flow is er.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Olof van der Meulen was mijn grote held. Ik voel de vlinders nog als ik aan hem en zijn sterke sprongserve denk.

Het kan, ik voel het, met deze vrouwen. De flow is er.