Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik hoef weinig ijs meer te breken Douwe Bob

Home

JORIS BELGERS

Natúúrlijk gaat Douwe Bob het Songfestival winnen. Op zijn eigen manier.

Douwe Bob komt uit zo'n nest waar vroeger nooit naar het songfestival werd gekeken. Udo Jürgens? Getty Kaspers? Douwe Bob luisterde naar Gram Parsons, Pat Boone, Dusty Springfield. Naar de rock 'n roll van z'n moeder, de new age van zijn vader. Toch stapt de 23-jarige Amsterdammer volgende week in het vliegtuig, op naar Stockholm, om voor Nederland dat Eurovisie eventjes te gaan winnen.

Moest je lang nadenken toen AvroTros aan de lijn hing?

"Nee. Ik was al eerder gepolst, maar toen kwam het niet uit. Een jaar later belden ze weer. Ik, ja leuk, Eurovisie, maar wat dan? Wat je maar wilt, zeiden ze. Je mag zelf een nummer schrijven, kiezen, optreden, precies zoals jij het wilt. Dus als ik mijn nummer straks op mijn manier kan laten horen aan 200 miljoen mensen, dan zie ik geen enkele reden om het niet te doen."

Je kijkt niet op tegen het hele circus?

"Ik hou wel van dat spektakel. Het is een avontuur, en ik vind avonturen leuk om mee te maken. Ook wil ik niet nee zeggen en dan over een paar jaar met flinke spijt wakker worden."

Ben jij zo iemand die alles aangrijpt wat op z'n pad komt?

"Ik denk het wel. Mijn eerste reactie is vaak ja. Tenminste, ik heb de laatste tijd wel nee leren zeggen. Dat moet ook wel in dit vak. Maar ik heb geleerd altijd ja te zeggen op dingen waarbij je risico's moet nemen. Ik geloof daar erg in, zonder inzet geen winst. Mensen vragen me nu vaak, wat nou als je de finale niet haalt? Nou, dan sta ik mooi voor lul. Want ik heb inmiddels tegen iedereen lopen schreeuwen dat ik het Songfestival ga winnen."

Je hebt duizend euro op jezelf ingezet.

"Als ik dat niet had gedaan zou ik een dief van m'n eigen portemonnee zijn."

Het is maar het Eurovisie, toch? Je doet zo relaxt - ergens heb ik het gevoel dat het jou niet zo veel boeit of je de finale nu haalt of niet.

"Jazeker wel, dat boeit me echt. Ik ga er heen om te winnen. Die duizend euro is natuurlijk gewoon een statement. Maar ik ga met een doel naar Stockholm. Trouwens, ik vind... dat hele gedoe vorig jaar rond Trijntje, hoe heel Nederland haar heeft laten vallen en heeft afgekraakt. Van die jurk tot het niet halen van de finale."

Zo'n mediastorm hoort toch een beetje bij het Songfestival?

"Wat, denk jij dat iemand met de grond gelijk maken het hele idee van het songfestival is? Want dat is er gebeurd. Ik vind dat we daar met z'n allen wel wat chiquer mee om hadden kunnen gaan."

Heb je daar zelf controle over?

"Okee, goed, het was ook niet een heel mooie jurk. Ze hebben steken laten vallen, hoewel ik het hele verhaal niet ken. Maar ik ben wel zeker hoe ík het ga doen, hoe ík het ga brengen. Ik trek gewoon een goed pak aan, ik ga iets zingen wat ik een mooi nummer vind, waarvan ik vind dat het een sterke boodschap heeft. Ik zie gewoon niet in hoe dat kan falen."

Is dat zelfvertrouwen van je genoeg?

"Ik heb nooit gedacht dat zelfvertrouwen genoeg was. Ik denk ook niet dat ik daar mijn carrière op heb gebouwd. Maar tuurlijk. Je moet zeker zijn van je zaak."

Douwe Bob was negentien toen Nederland hem leerde kennen, nadat hij in 2012 het televisieprogramma 'De Beste Singer/Songwriter van Nederland' won. Een vriendin had hem ertoe aangezet mee te doen, want zijn muzikale carrière kwam nog niet echt van de grond. Hij werkte in cafés, elke vrije avond stond hij in diezelfde cafés met zijn gitaar, te 'spelen voor een rooie rotcent'.

Hij is een kind van de Amsterdamse Pijp. Hij groeide er op en woont er nog altijd. In zijn stamkroeg aan de Ceintuurbaan is een vitrine met krantenknipsels over hem ingericht, er hangt een roodwitblauwe shawl met #TeamDouwe. Amsterdamser dan dit café vind je ze hoogstens in de Jordaan. Rode luifels, bloemenslingers, accordeons aan het plafond. Tijdens de fotosessie vliegen platte Bargoense grappen over en weer tussen hem, leunend over de biljarttafel, een stamgast op een kruk achter de fruitmachine en de barvrouw die de glazen droogt.

Douwe Bob is een volksjongen, maar dan wel eentje met artistieke ouders. En hij maakt volksmuziek, maar dan wel op Amerikaanse leest. 'Seventies-Americana', omschrijft hij het zelf. Zijn jeugdige bravoure en die heldere blauwe ogen gaan zeker helpen op het Eurovisie, maar muzikaal is Douwe Bob geen typische songfestivalartiest. Maar ja, dat waren Anouk, The Common Linnets of Trijntje ook niet.

Hij gaat het anders doen, dat wel. Op zijn eigen manier. Kalm aan, met het nummer 'Slow Down'. Dat gevoel wil hij uitdragen, ook straks in Stockholm, waar hij tijdelijk een eigen café opent, gedurende het Eurovisie.

Wat is dat, het Slow Down-gevoel?

"Ik schrijf muziek door te observeren. Ik ben 23, en hier in Amsterdam zie ik twintigers met een burn-out. Vrienden, collega's, muzikanten, mensen in de entertainmentindustrie. Iedereen kent ze. Ik durf te wedden dat dat dertig jaar geleden minder was.

"Onze generatie wordt verteld dat je moet studeren en presteren. Dat je keihard je best moet doen omdat je anders in de goot belandt. Koop dit, doe dat. Bewust en onbewust wordt er zo veel druk op ons uitgeoefend. Dat is de fout in onze maatschappij. Daarmee is het nummer ook een waarschuwing aan mezelf: ik heb ook een enorme prestatiedrang. Ik keek om me heen, en dacht, wat rent iedereen hard. Maar toen ik ietsje beter keek, realiseerde ik me dat ik in dezelfde marathon liep."

Je zat zelf tegen een burn-out aan?

"Nee. Want ik heb het geluk dat ik van mijn hobby mijn werk heb kunnen maken. Dat helpt. Maar dat moet je je wel realiseren. We hebben geluk gehad met de kaarten die we van het universum hebben gekregen."

In de week van het songfestival verschijnt ook zijn derde album, 'Fool Bar', vernoemd naar de bar die Douwe Bob in het oude atelier van zijn vader heeft getimmerd. Een countrypopplaat die uit twee delen bestaat: één over hemzelf, over relativering, het 'slow-down'-gevoel. En een kant over stamgasten die aan zijn toog hun verhalen komen vertellen.

"Laatst speelde ik in Limburg, ergens tegen de Duitse grens aan. Er was een stel vriendinnen bij dat concert, dertigers, ze vertelden me dat een van hen niet mee had kunnen komen. Want die had een tumor in d'r hoofd. Helemaal zuur. Heavy. Ze vroegen of ik, nu ik toch in de buurt was, wilde langskomen en bij haar thuis wat wilde spelen. Dus ik, ja, tuurlijk."

Je zegt vaak ja.

"Ik weet dat ik dit soort dingen niet te vaak moet doen. Het maakt te veel indruk op me. Maar goed, ik op de tractor - serieus - naar die mensen toe. Met gitaar, spelen. Het was een prachtige vrouw, lieve kinderen, een vader...

"Ik zit in een positie dat mensen makkelijk dingen met me delen. Want op een bepaalde manier kennen mensen me al. Op het moment dat ik bij die mensen aankwam stond ik meteen in hun kamp. Ik hoef heel weinig ijs meer te breken."

Hebben mensen door je muziek het juiste beeld van je?

"Ik draag geen masker. Dit is wie ik ben. Dat werkt ook de andere kant op. Dan komt er in de kroeg iemand naar me toe en zegt, 'ik vind jou een klootzak'. Terwijl we elkaar nooit hebben ontmoet."

Hoe ga je daarmee om?

"Ik vind het heel jammer."

Haal je dan je schouders op?

"Mwoah. Weet je, je gaat het niet winnen. Wat dat betreft sta je als... als BN'er altijd met 1-0 achter. Ik vind het vooral zuur omdat het geen personage is die ze niet mogen, maar mijn persoon. Dat is moeilijk. Want ik schrijf zoals ik ben. Je legt je ziel op tafel, en mensen kunnen er op spugen - of ze kunnen het waarderen."

Toen Douwe Bob drie was, gingen zijn moeder en vader uit elkaar. Moeder Ellen Benard was rock 'n roll-danseres, vader Simon Posthuma was in de jaren zestig en zeventig lid van het roemruchte kunstenaarscollectief The Fool. Stijliconen in het hippietijdperk: Graham Nash was een vriend, John Lennon kwam eens op de thee. Die hoes van Sgt. Pepper? Werk van Douwe Bob's pa.

Posthuma is 77, lijdt aan Korsakov en woont in het Amsterdamse Sarphatihuis. "Hij schetst inmiddels weer. Hij krijgt mee dat ik aan het Eurovisie mee doe. Hij is heel trots."

Douwe Bob presenteerde zijn Eurovisie-inzending in het atelier van een familievriend, pal voor een schilderij van zijn vader: 'Multicoloured Angels'. Net als zijn winnende liedje, destijds, bij De Beste Singer/songwriter van Nederland.

Wat voor kind was jij?

"Een moeilijk kind. Ik had een korte maar krachtige pubertijd. Ik heb me altijd afgezet tegen autoriteit. Ik heb daarom geen diploma's, en heb ook nooit onder iemand kunnen werken.

"Het grootste gedeelte van mijn tienerjaren hing ik op straat. Later stond ik cocktails te shaken, achter de bar. Welke bar? Welke niet. Dat zegt al genoeg. Ik kon nergens blijven. Ik ben eens weggestuurd omdat ik een kopje koffie zonder dienblad naar het terras bracht. Mijn baas zei: hé Douwe, voor jou tien anderen. Ik: man, voor jou honderd anderen, en trok mijn schort af.

"Ik kan niet dealen met dat soort mensen. Ouders zijn ook een autoriteit, dus daar had ik als puber behoorlijk veel moeite mee. Nu niet meer. In mijn jeugd waren ze niet echt maatjes, maar nu... mijn moeder gaat langs bij m'n vader in het bejaardenhuis. Echt een engel, wat dat betreft."

Je nieuwe album heet 'Fool Bar'. Een eerbetoon aan je vader?

"De cd heet Fool Bar omdat mijn café in het oude atelier van mijn vader zo heet. Die bar is een eerbetoon aan hem. Omdat dat zijn plek was. In principe is elk nummer dat ik schrijf een soort eerbetoon aan mijn ouders, die hebben me toch gevormd. Niet alleen mijn vader.

Hoe was je relatie met je vader?

"Als klein kind heel goed. Op een gegeven moment word je wat ouder. Tegen mijn moeder kon ik me makkelijker afzetten dan tegen mijn vader. Die had best wel een aura... een heavy energie om zich hangen. Je kon moeilijk om hem heen. Mijn moeder begreep het beter, ik was jong, ik groeide er wel over heen. Maar mijn vader... dat was gewoon een autoriteit."

En jij was anti-autoriteit.

"Ja. Maar ja. Wat ga je doen hè."

Wat heb je van hem geleerd?

"Observeren. Schrijven. Hij heeft me op jonge leeftijd poëzie leren lezen, en naar muziek leren luisteren. En in deze kroeg, waarin we nu zitten, zaten we, aan dat tafeltje, daar. Dan zat er iemand aan de bar, en hij wees hem aan, 'zie je die man?' En dan moest ik er een verhaaltje bij gaan bedenken. Ik leerde van hem dat realiteit ook gemaakt kan worden. Dat is de kunst."

Lees verder na de advertentie

Wie is Douwe Bob

Douwe Bob Posthuma (Amsterdam, 1992) is een singer/songwriter die landelijk bekend werd na het winnen van het eerste seizoen van De Beste Singer/Songwriter van Nederland. Hij is zoon van beeldend kunstenaar Simon Posthuma. Begin mei verschijnt zijn derde album 'Fool Bar', op 10 en hopelijk 12 mei - de finale - zal hij Nederland vertegenwoordigen op het 61ste Eurovisie Songfestival in het Zweedse Stockholm.

Deel dit artikel