Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hulp van de buren

Home

LEONIE BREEBAART

Je leent toch ook wel eens een ladder? Waarom dan niet uithuilen bij de buurvrouw?

En stel nou eens dat de voorstanders van de participatiemaatschappij tóch gelijk hebben? Stel dat de terugtrekkende overheid straks een zorgzaamheid in ons losmaakt waarvan we zelf versteld staan en die - als ze opbloeit onder buurtgenoten - zelfs mantelzorgende familieleden ontlast? Dat zou toch kunnen? Want is het eigenlijk niet raar dat een vergeetachtige oude man 'een grietje' van de thuiszorg of een dochter uit een andere stad moet laten komen als hij zijn sleutel kwijt is, terwijl het jonge stel naast hem best een extra exemplaar voor hem kan bewaren? Is het niet vreemd dat een sombere studente meteen naar de psycholoog stapt, terwijl ze ook best steun zou kunnen vinden bij die aardige buurvrouw, die alle tijd van de wereld lijkt te hebben?

Tenslotte heeft 'iedereen wel eens wat', zoals onze bewindslieden Edith Schippers en Martin van Rijn het vorige week nog samenvatten op een congres dat een nieuwe benadering van psychische aandoeningen voorstond, een die goed toepasbaar lijkt in de buurt. Je leent toch ook wel eens een ladder of hamer? Je zorgt toch ook wel eens voor de konijnen? Waarom dan niet vaker uithuilen bij de buren? Zulke hulp buiten de professional om is niet alleen goedkoper, het versterkt ook de cohesie in de buurt. Precies wat we in het kille Nederland kunnen gebruiken.

Dat wil zeggen, áls het intensievere buurtcontact van de toekomst leidt tot een warmere sfeer in de straat. Maar dat is juist de vraag. Recent onderzoek bevestigt die positieve toekomstverwachting in elk geval niet. Zo verscheen onder de titel 'Lof der oppervlakkigheid' afgelopen januari het proefschrift van Femmianne Bredewold, dat laat zien hoe buurtcontacten tussen kwetsbare en wat de overheid noemt 'weerbare' burgers verlopen. Wat blijkt? Het praatje bij de bakker en de groet uit de verte zijn inderdaad van groot belang zijn voor het welbevinden van buurtgenoten, maar het gaat al snel mis zodra het contact mínder oppervlakkig wordt - en minder wederkerig. Want als de verwarde buurman drie keer per week op de stoep staat omdat hij de sleutel is vergeten - zulke situaties gaan we zeker krijgen - dan groeit de ergernis bij zijn 'weerbare' buurman. Die heeft namelijk hard gewerkt, heeft net de kinderen in bed gestopt, zit nét met een biertje voor zijn favoriete serie. En dan staat die buurman daar weer! Dat wekt irritatie. En wat misschien nog erger is: de hulpbehoevende buurman heeft best dóór dat hij tot last is. Dat is pijnlijk. Dat is vernederend.

Daarom roept hij liever professionele hulp in. Want die wordt tenminste betaald en dan schaamt hij zich niet zo. "Als de norm van wederkerigheid wordt omgezet in de norm van 'liefdadigheid' roept dat niet alleen bij de mantelzorgers maar ook bij degenen die daarvan afhankelijk zijn weerstand op", concludeert Bredewold.

Zou de regering écht niets weten van dit onderzoek, dat alleen maar bevestigt wat iedereen zelf kan bedenken? Schaamte is tenslotte geen emotie die je zomaar wegdenkt met 'iedereen heeft wel eens wat'. Ze komt op als je steeds maar minder hebt dan de ander, en daarom in de buurt uit bedelen moet.

Deel dit artikel