Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hoogendoorn heeft zwart gat dichtgegooid

Home

Rob Pietersen

Liefde, haat, liefde. Babette Hoogendoorn maakt in het squash hoogte- en dieptepunten mee. Ze raakte erdoor in een verschrikkelijk diep, zwart gat. Een twee jaar lange zonsverduistering. Maar desondanks kan het zwarte balletje de 34-jarige Haagse, inmiddels bondscoach, nog steeds intens gelukkig maken.

In 1991 werd ze door de Squash Bond Nederland (SBN) voor een halfjaar geschorst. Nu is ze bondscoach. Haat en liefde: ze liggen zo dichtbij elkaar. Zo dicht dat er in het leven van Babette Hoogendoorn geen tussenweg te vinden is.

Ze was de eerste Nederlandse squasher die zich met de wereldtop kon meten. Hoogendoorn was ooit elfde op de wereldranglijst. Maar echt trots was er binnen de SBN niemand. ,,Ik stond bekend als arrogante etter, als humeurig, asociaal. Als een onbenaderbare heks.''

Het was een harnas, weet Hoogendoorn nu, na een zelfonderzoek van jaren. Ze heeft, in dat zwarte gat, heel diep gegraven. ,,Vroeger was het ikke, ikke, ikke. Ik ben behandeld, zoals ik de mensen zelf behandelde. Het lag voor een groot deel aan mezelf.''

De boze buitenwereld sloeg acht jaar geleden genadeloos toe. Ze kreeg ruzie met de bondscoach, ging haar Duitse tegenstandster op de baan te lijf. ,,Die bondscoach was een super-watje en op de baan, dat was een wat harde botsing. Kortsluiting, dat was het.''

Kortsluiting, het werd een heel lange stroomstoring. De schorsing van een halfjaar was voor Hoogendoorn reden helemaal met squashen te stoppen. Zomaar, van de ene op de andere dag. Ze werd pr-medewerkster van een racketfabrikant. ,,Toen ik die baan kreeg, dacht ik dat iedereen op mij zat te wachten. Als topsporter was ik altijd het middelpunt geweest. Dat was over.''

Ze was ongelukkig, doodongelukkig. Met haar baan, de snel aftakelende conditie, het dikker wordende lichaam. Eind '95 maakte ze een kortstondige rentree op de squashcourts. ,,Met het idee mijn loopbaan op een waardige wijze af te sluiten. Uit onvrede, omdat ik vier jaar eerder niet goed afscheid heb kunnen nemen en nog steeds hunkerde naar de erkenning, die ik destijds nooit heb gekregen.''

Het definitieve afscheid volgde in mei '96, tijdens de EK in Amsterdam. Hoogendoorn veroverde met de vrouwenploeg brons. In haar laatste wedstrijd versloeg ze de Française Stoehr, met 10-8 9-0 en 9-4. De toenmalige bondscoach, de Ierse kampioenenmaker Jonah Barrington, zat bij de laatste ballen te huilen. ,,Jonah had me teruggehaald. Hij wist hoe belangrijk die laatste ballen waren.''

,,Ik kon het niveau nog wel aan, dát was het niet. Maar ik was socialer geworden. Het lukte me niet meer de blik op oneindig te zetten. Vroeger wilde ik ten koste van alles winnen, al had ik er mijn tegenstander en de scheidsrechter voor moeten ombrengen. In die tunnel wilde ik niet meer leven.''

De rentree van vijf maanden was desondanks goed. Het was het einde van het verwerkingsproces, zegt ze nu. Het einde van een gitzwarte periode. Ze vluchtte niet meer naar zomaar een baantje, maar volgde haar hart. Ze werd squashtrainster.

Vroeger was ze de grootste vijand van elke speelster, nu is ze een allemans vriendinnetje. De spelers en speelsters lopen met haar weg. ,,Alleen als ze het willen, vertel ik wat ik ervan denk. Maar dan krijgen ze ook de 'echte waarheid, want meelopers en jaknikkers zijn er al genoeg.''

Een beetje tegengas, ze had het zelf vroeger moeten krijgen. ,,Als ik woedend van de baan kwam, met het idee dat ik door de scheidsrechter was bestolen, gaf iedereen om me heen me gelijk. Dat maakte de kwaadheid dan nog erger. Maar achter m'n rug om lachten ze me allemaal uit. Op die manier heb ik me nooit leren beheersen. Natuurlijk was ik toen 25 jaar en op heel veel gebieden best volwassen. Maar op de baan dus niet, dáár was ik niet mee opgegroeid.''

Het klinkt een beetje hoogdravend, zo verontschuldigt ze zich: ,,Maar ik denk dat ik een 'goeie' kan worden. Ik ken het gevoel van op hoog niveau spelen, maar ik ken ook het gevoel van het net niet halen. Van falen. En daarnaast kan ik me in de gevoelens van andere mensen verplaatsen. En dat heeft niet iedere coach.''

Ze is bezig aan haar tweede jaar als vrouwen bondscoach, kreeg onlangs de mannen er (tijdelijk) bij. ,,Ik dacht dat ik de mannen nooit zou willen trainen. Door die stoer-doenerij, dat elkaar altijd maar opjutten. Maar als je als vrouw erbij komt, blijkt dat ze af en toe ook de behoefte hebben zich kwetsbaar op te stellen.''

Tijdens de wereldbeker in Den Bosch kreeg ze geen klachten. ,,Als ze me een stomme trut zouden vinden, hadden ze dat toch echt wel laten blijken. En anders is het gewoon een stelletje watjes.''

Ze noemde zich ooit de Vriesekoop van het squash. Ook de tafeltennisster zal ooit wel terugkeren als bondscoach. Mooi sprookje. De driftkikker van weleer, kreeg een kus en werd een prinses. Hoogendoorn is de beste promotie van squashend Nederland. ,,Heel af en toe komt dat duiveltje in me nog wel eens naar boven. Maar ik ben de afgelopen jaren een evenwichtig mens geworden. Dat zwarte gat is dichtgegooid. Ik ben nu echt gelukkig.''

Deel dit artikel