Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

hol genoeg om een echo te verbergen

Home

MARIEKE RIJNEVELD

'Kalfsvlies' van Marieke Rijneveld Poëzie

We mochten geen vragen stellen maar wel antwoorden bedenken, mama huilde

veel in de tijd dat we nog geen meter waren en ze ons leerde dat de dood een echo

had die nasuisde tot ver in je trommelvliezen, vergat steeds om mijn koude

handen in mijn broekzakken te steken, ze niet tot vuist te maken maar plat

zoals ik ze op de glasplaat van de kist van mijn broer liet vallen als twee

vochtige zeesterren, de zee zich ineens boven onze hoofden bevond

iemand had de vloer weggeschoven en niet meer teruggelegd zei opa die

mijn angsten tot duiven vormde: om ze tam te maken

moest ik ze van kop naar staart aaien en één keer in de week loslaten in

het weiland achter de stal, toekijken hoe ze wegvlogen maar in de nacht tikten ze

weer met hun snavels tegen het slaapkamerraam, belde hij in paniek de loodgieter

uit de straat omdat er gaten in zijn kleinkinderen zaten, ze lekten liters tranen.

Troosten was toen nog als inparkeren, het is meten en weten en toch schat je het

vaak te krap in, blijf je zoeken naar de juiste plaats, een omhelzing heeft soms

ook meerdere rondjes om elkaar heen nodig. Op tafel stonden theeglazen

gevuld met jenever, vreemde wijsvingers roerden door de ijsklontjes er klonk vrolijk

gerinkel terwijl de dood nog een klap moest maken zoals antwoorden een paar

seconden de tijd nodig hebben om te landen in hoofden van publiek, waren

wij hier het publiek of hadden we andermans broekzakken nodig om de warmte van

een lichaam te voelen, ik pakte een wijsvinger en opende mijn mond, roer maar dacht

ik nog laten we doen alsof we elkaar beet willen pakken maar we steeds van elkaar

wegglippen, terugtrekken betekende dat de klap niet bij iedereen hetzelfde

binnenkwam, zij niet hol genoeg waren om een echo te verbergen.

Naast de dominee stond de tandarts, de enige man in ons leven die oog had

voor alles wat we voor onze kiezen kregen en begreep dat 's nachts onze oren in

zeeschelpen veranderden waarin we niet de zee hoorden suizen maar de dood

broer steeds weer in ons hart naar boven kwam gedreven.

Deel dit artikel