Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hoe ver gaat haar dierenliefde?

Home

JANN RUYTERS

Een subtiele karakterstudie van de mens die nadenkt over dierenwelzijn

Veel schrijvers houden van dieren - een liefde die in het verleden ook wel tot actie leidde. Zo wist de Partij voor de Dieren nogal wat schrijvers als lijstduwer aan zich te binden. Misschien heeft die grote dierenliefde wel iets te maken met een wantrouwen jegens de mens, dat schrijvers eveneens vaak eigen is.

Zoiets schijnt in ieder geval aan de hand bij Eva Meijer, die twee jaar terug succesvol debuteerde met 'Het schuwste dier', en nu in haar tweede roman van de relatie tussen mens en dier het belangrijkste thema maakt. "Dieren zijn loyaal", zo meldde Meijer in haar praatje bij de presentatie van 'Dagpauwoog'. Vanaf de cover blikt een schattig hondje je trouwhartig aan, wat vlokjes sneeuw op de neus: poedel Pol, de grote liefde van vertelster Iris Dagpauwoog.

Toch, hoe ver die dierenliefde echt gaat bij deze jonge schrijfster, weet je na het lezen van 'Dagpauwoog' nog steeds niet helemaal zeker. Gek genoeg is dat ook de kracht van deze tragikomische roman.

Als het boek begint is Iris Dagpauwoog, een oudere, succesvol kunstenares, net in de steek gelaten door haar vriend, een wetenschapper die het heeft aangelegd met zijn assistente terwijl hij in een tropisch regenwoud onderzoek deed naar gouden leeuwaapjes. Iris verlaat daarop met haar hond Pol de stad en koopt een huis op het platteland. Ze sluit vriendschap met haar buurman Marcel, een klokkenmaker die ooit lid was van het Animal Liberation Front en die een rat heeft die hij Elfje noemt. Marcel is van de rechte lijn; hij weigert de zelf gebakken cake van Iris omdat er biologische eieren in zitten. En ook in de biologische veehouderij lijden dieren, zegt Marcel.

Iris zelf heeft al moeite met het doden van de teken die zich in de vacht van poedel Pol hebben ingegraven. In haar toch al wat onthechte staat kan Marcel haar dus redelijk makkelijk overhalen tot zijn gewapende actie: het plegen van bomaanslagen op slagerijen. Iris werpt wel nog tegen dat 'het met mevrouw Meinhof toch ook niet goed is afgelopen', en dat je 'lelijkheid niet met lelijkheid mag bestrijden' maar nadat ze haar eerste aarzelingen heeft overwonnen, doet de daadkracht haar ook goed: "Het was alsof de wereld me vasthield. Alsof ik erbij hoorde bij Pol en bij het zand en de struiken en alle dieren. Alsof ik in de wereld was in plaats van los ervan."

Meijers stijl is echter zo geserreerd, quasi naïef, droog en ingehouden, dat je het hele boek onzeker blijft hoe je Iris' radicalisering precies moet duiden. Iris heeft een academische buurvrouw die een boek schrijft over oordelen, wat dat eigenlijk is en hoe we er beter in kunnen worden. Ook Meijer wil haar lezers aan het denken zetten, zo lijkt het; ze hoedt zich ervoor ons iets in te wrijven.

Vertelster Iris is een rare. Ze gaat over tot een hopeloze, wilde reddingsactie als zij de poes van de buurvrouw betrapt op een muizenvangst, maar blijft toch vreemd onberoerd als bij een van de bommenpakketjes per ongeluk een dode valt. Ze schijnt een nationaal bekende kunstenares te zijn maar lijkt niet erg wilskrachtig in de verhouding tot haar radicale buurman. Tegenover deze zich steeds verder in zichzelf terugtrekkende Iris staat de even vreemde, soms verachtelijke buitenwereld met haar overvolle varkensstallen, showadvocaten, nieuwshypes.

Als meer beperkte dierenvriend ga je bij dit boek heen en weer tussen geamuseerdheid en verwondering. Een pamflet voor gewelddadige dierenbevrijding wordt 'Dagpauwoog' niet, wel een subtiele, tot denken stemmende, wat excentrieke karakterstudie van 'het schuwste dier' - ofwel de mens, die behoedzaam wikt en weegt, en dan toch zijn grip verliest.

Eva Meijer: Dagpauwoog.

Cossee, Amsterdam; 253 blz. euro 18,90

Wilt u de reacties op dit artikel lezen? Registreer u hier voor een proefperiode van twee maanden.

Het plaatsen van reacties is voorbehouden aan de betalende abonnees van Trouw. Kijk hier voor een overzicht van onze abonnementen.

Het bekijken en plaatsen van reacties is voorbehouden aan onze betalende abonnees. Kijk hier voor een overzicht van onze abonnementen.

Als betalend abonnee kunt u een reactie plaatsen op dit artikel. Deze is alleen zichtbaar voor andere (proef)abonnees.

Om uw reactie te kunnen plaatsen, hebben we uw naam nodig. Ga naar Mijn profiel


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie