Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hoe gaat het met de moeder van de psychiatrisch patiënt?

Home

Iris Pronk

© Censuur

Op een dag zei de pleegzoon van Ellen Blok (53): "Ik kan de gedachten van andere mensen horen, ik hoor wat ze over me denken." Het was een van de eerste signalen dat het bergafwaarts ging met deze negentienjarige elektrotechnicus in opleiding.

Andere signalen volgden: de jongen lachte en praatte als er niemand anders aanwezig was, maakte ruzie met vrienden en collega's, begon overdag te slapen en 's nachts te leven. Uit zijn zolderkamer klonk keiharde muziek, "met veel boem-boem, techno of dance, daar heb ik geen verstand van, maar bij de buren stonden de potjes te trillen op de vensterbank".

Uiteindelijk werd bij de jongen schizofrenie vastgesteld en belandde hij onder dwang in een instelling. Hij is nu 27 jaar en zal waarschijnlijk nooit meer op zichzelf kunnen wonen; wat voor hem een heel verdrietige uitkomst is.

Herstel van patiënt
Maar dit verhaal gaat over de familie van mensen met een psychiatrische ziekte; een groep die tot voor kort niet veel aandacht kreeg in de geestelijke gezondheidszorg. Terwijl de moeders, vaders, partners en kinderen wél een belangrijke rol spelen bij het herstel van de patiënt en bovendien zelf vaak hulp kunnen gebruiken.

Zo worstelde pleegmoeder Blok, die voor de jongen had gezorgd sinds zijn twaalfde, na zijn opname nog lange tijd met verdriet en rouw. Ze volgde een therapie om met haar gevoelens te leren omgaan. "Het is heel moeilijk om iemand van wie je houdt zo te zien tobben, zo'n eenzaam gevecht te zien voeren. En ook om te accepteren dat de oude, geliefde persoon, de vrolijke jongeman met massa's vrienden, niet meer dezelfde is."

Inmiddels gebruikt Blok deze levenservaring als vrijwilliger bij GGz Breburg, een instelling voor geestelijke gezondheidszorg in Brabant. Daar steunt zij andere familieleden van psychiatrische patiënten, in haar rol als 'familie-ervaringsdeskundige' met 'een luisterend oor'. "Ik heb zelf ervaren hoe belangrijk het is om iemand te vinden die het echt begrijpt." Dat valt van collega's en vrienden vaak niet te verwachten en hulpverleners ontbreekt het aan tijd. "Die zijn gefocust op de patiënt. Ze moeten ook heel veel mensen helpen. Er blijft voor familie bijna geen tijd over."

Lees verder na de advertentie
Het is heel moeilijk om iemand van wie je houdt zo te zien tobben, zo'n eenzaam gevecht te zien voeren

Apathisch
In de verhalen die Blok hoort, komen steeds dezelfde motieven terug: rouw en verlies, omdat een psychiatrische ziekte iemand soms blijvend verandert. Partners die droomden over een gezellig gezamenlijk pensioen, moeten dit beeld soms drastisch bijstellen.

Psychiatrische patiënten kunnen apathisch zijn, eindeloos op de bank voor zich uitstaren; hoe ga je daarmee om? Lastig is het ook om 'tijd voor jezelf' te reserveren als je naaste ernstig ziek is. Terwijl dat volgens Blok wel nodig is om overeind te blijven. "Je moet ook een eigen leven leiden, je eigen afspraken blijven maken", zo houdt ze lotgenoten voor.

Inmiddels heeft ze er veel gesproken: ouders, broers en zussen, en partners wier leven volledig in het teken staat van hun psychotische, schizofrene of zwaar depressieve geliefde. Daarom beginnen zij en andere familie-ervaringsdeskundigen elk gesprek met de vraag: 'Hoe gaat het met jou?' Meestal antwoordt het familielid: 'Nou, met Jan gaat het sinds die nieuwe medicijnen iets beter, dus...'. Volgende vraag aan het familielid van Jan: 'En wat betekent dat dan voor jou?'

Je moet ook een eigen leven leiden, je eigen afspraken blijven maken



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Het is heel moeilijk om iemand van wie je houdt zo te zien tobben, zo'n eenzaam gevecht te zien voeren

Je moet ook een eigen leven leiden, je eigen afspraken blijven maken