Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hij bestaat écht: de nieuwe man

Home

Els de Baan

Al jaren wordt voorspeld dat de man klaar is om serieus mee te doen aan de mode. Onderzoek wijst uit dat het zover is. Collecties groeien, mannen durven en jonge ontwerpers kiezen niet meer automatisch voor vrouwenkleding.

Mannen kopen minder kleding dan vrouwen en tot nu toe speelde mannenmode een bijrol in het winkelaanbod en in de bladen. De mannenmode is echter flink in beweging en het aanbod van modeproducten en accessoires voor mannen is het afgelopen decennium enorm toegenomen. Steeds meer modemerken zetten een eigen mannenlijn op en jonge ontwerpers richten zich plots op mannencollecties. Opmerkelijke mannentijdschriften zien het licht en het scala aan lichaams- en haarverzorgingsproducten voor mannen is overweldigend. Tien jaar geleden voorspelden trendwatchers deze ontwikkelingen al, maar als een man meer gebruikte dan alleen een lotionnetje voor na het scheren, werd hij nog smalend aangekeken. Nu zijn gezichtscrèmes tegen wallen en rimpels volledig geaccepteerd. Wat is er aan de hand met de man, zijn lijf en zijn mode?

Het onlangs verschenen boek ’De Nieuwe man’ probeert daar antwoord op te geven. „Momenteel zijn er meerdere mensen serieus bezig met dit onderwerp”, zegt één van de schrijvers, José Teunissen, lector Modevormgeving in Arnhem. „We vonden het bijvoorbeeld opmerkelijk dat een hoofdontwerper voor een mannencollectie nu ook als een ster wordt beschouwd. Een eer die eerst alleen vrouwenmodeontwerpers te beurt viel. Dat is een vrij nieuwe ontwikkeling.”

Teunissen gaat in het boek in op de vraag: ’Waarom is mannenmode in de mode?’ Daar valt niet zomaar een eenvoudig antwoord op te geven en moeten we terug in de geschiedenis. Er blijkt een wezenlijk verschil tussen het ontwerpen van vrouwen- en mannenmode. Bij vrouwenkleding wordt er al twee eeuwen lustig op los geëxperimenteerd waarbij het ’nieuwe’, het ’spektakel’ en het ’grensverleggende’ telkens de hoofdrol spelen. De dames zijn gefixeerd op effectbejag en pronken om de haverklap met opzienbarende nieuwigheden. Bij het ontwerpen van mannenmode gelden deze accenten niet of nauwelijks en staan de kleren zélf centraal. Het accent ligt juist op soberheid, traditie en vakmanschap. Daarmee benadrukt de man in zijn kleding stand, smaak en distinctie. Behoedzame aanpassingen in zijn klassieke basisstukken zorgen schoorvoetend voor minieme vernieuwingen. Variaties in revers, zakklepjes, broekvorm, boordhoogte en knoopsluitingen bepaalden zo’n beetje de speelruimte binnen de traditionele mannenmode. Zodoende heeft de mannenmode een lange ontwikkeling van verfijning achter de rug, terwijl de vrouwenmode voortdurend in beweging was en is.

In de huidige mannenmode speelt verfijning nog steeds een belangrijke rol, maar het luxe- en statuselement zijn aan het vervallen. Een optelsom van invloeden smelt zichtbaar samen: de grens van formele en informele kleding is aan het vervagen en invloeden van de straat worden gemengd met de traditionele elementen van mannenkleding. Sport, vrije tijd en werk lopen door elkaar en kleding moet multifunctioneel zijn. Ook de grenzen van mannen- en vrouwenkleding worden afgetast. In de loop van de 20ste eeuw confisqueerde de vrouw onderdelen uit de mannenmode zoals (sport)trui, broek en overhemd. Nu pas gebeurt dat ook andersom. Kleur, losse draperieën, ongewone openingen en andere elementen die voorheen aan vrouwenmode waren voorbehouden, worden in de mannenmode opgenomen. Maar mannenkleding moet wel mannelijk blijven en niet vervrouwelijken. Jean-Paul Gaultier deed zo’n kwart eeuw geleden meerdere pogingen mannen in een rok te laten paraderen, maar dat is nooit aangeslagen. De legging en korte broek veroveren momenteel echter wel terrein.

In mode en reclame vervagen de sekseverschillen steeds meer. In het boek wordt betoogt dat de mannenmode niet aan het vervrouwelijken is, maar dat het geproportioneerde vrouwenlichaam verdwijnt en ultiem wordt verfijnd – dus vermannelijkt. De mannenmode heeft een decennium geleden nieuwe impulsen gekregen door ontwerper Hedi Slimane. Hij kiest een totaal nieuwe benadering van het mannenlijf en combineerde de traditionele kledingvormen van de man met de werkwijze van de vrouwencouture. Daarbij staat het concept, het experiment en het maakproces voorop en niet het mannenlichaam of zijn gedrag. Dit leverde zeer strak gesneden mannenpakken op waarbij draagbaarheid geen item was – zelfs voor een extreem slanke man was zitten of autorijden uitgesloten.

De wat vadsige modekoning Karl Lagerfeld was gefascineerd door deze nieuwe benadering en ging acuut op een streng dieet. Het eindeloos lijnen om in kleding te passen (vroeger alleen een vrouwenissue) is ook het mannendomein ingeslopen. Het duurde even voor andere ontwerpers Slimanes silhouet volgden, maar inmiddels zijn praktischer versies overal ingeburgerd.

Opvallend is dat mannelijke ontwerpers de nieuwe mannenmode volledig domineren. Teunissen verklaart: „Mannenmode is heel erg begrensd. Het gaat om details. Je begint niet met grote trouwjurken, maar experimenteert in het kleine, in technieken en materialen. Mannelijke ontwerpers kunnen hun eigen rolmodel in hun kleding zijn, net als Coco Chanel dat ooit deed met haar vrouwencollecties. Ze kijken van binnenuit wat je kan doen.”

Volgens Teunissen willen veel hedendaagse mannenmodeontwerpers de ’echte’ waarde van een product laten zien. „Niet als luxe-uiting of als concept, maar om het authentieke van het vroegere vakmanschap, de duurzaamheid en de eigen beleving te combineren. We zijn ons aan het herbezinnen op ons uitgavenpatroon en behoefte aan luxe. De op traditie en consistentie leunende mannenmode sluit daar goed bij aan.” Gecombineerd met verfijnde details, heupriempjes, sjaaltjes en tassen en getoond in vrouwelijke (door één heup gezakte) of naar binnen gerichte poses, maken de man vervolgens tot ’nieuwe man’.

Lees verder na de advertentie
(EPA)

Deel dit artikel