Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hiddink legt te zware last op rug Seedorf

Home

MATTY VERKAMMAN

LIVERPOOL - Van enige kritiek op zijn aanwijsbeleid voor de strafschoppen wil Guus Hiddink na de uitschakeling door de Fransen niet weten. Strafschoppen nemen, dat is niet meer dan een sportieve variant op loten, vindt de bondscoach.

Toch gaat er een opmerkelijk geroezemoes door Anfield, wanneer Clarence Seedorf zich als zevende naar de stip begeeft. Is er sprake van hetzelfde probleem als bij de Europa Cup-finale Juventus-Ajax? In Rome knikten bij voorbaat de knieën van te veel Ajacieden, waardoor het kon gebeuren dat weinig gespecialiseerde executeurs als Sonny Silooy en Edgar Davids achter de bal moesten. Zij faalden, waarna de waterlanders de vrije loop kregen. Ligt precies een maand later de zware verantwoordelijkheid op de schouders van Seedorf - nog maar net twintig jaar en op Patrick Kluivert na de jongste van het stel - omdat anderen en ouderen dit zaakje niet aandurven?

Dat blijkt achteraf niet het geval te zijn. Guus Hiddink heeft zelf een lijstje gemaakt. Richard Witschge en Dennis Bergkamp staan op de eerste versie, maar mogen niet schieten omdat zij zijn gewisseld. Dat Clarence Seedorf tot de uitverkorenen behoort, mag in psychologisch opzicht van Hiddink geen sterk nummer worden genoemd. De binnenkort naar Real Madrid vertrekkende allrounder is voor dit EK-toernooi beschouwd als een potentiële vedette. Dit kan Seedorfs internationale doorbraak worden. In plaats hiervan slaat hij met Edgar Davids aan het muiten. Met hun hiërarchie-geëmmer zorgen zij voor tweespalt en dus voor een buitengewoon beroerde sfeer in de selectie. Clarence Seedorf voetbalt zelf bovendien als een kip zonder kop. Tijdens de afgang tegen Engeland bekommert hij zich, ondanks zijn positie op vier, geen moment om zijn verdedigende taak. Na afloop heeft hij de moed erop te wijzen dat sommige spelers zich niet aan hun taak hebben gehouden. Zijn spel en kritiek in Londen kosten hem tegen Frankrijk logischerwijs zijn plaats in het elftal.

Er zijn nogal wat spelers binnen Oranje die Clarence Seedorf na dit al met al danig mislukte toernooi zien als een jongen, die niet meer in de werkelijkheid leeft. Met die last op zijn rug, met de priemende blikken van niet eens zo heimelijke afkeuring, moet Clarence zaterdag zijn strafschop nemen. Dit kan nooit goed gaan, stelt de media-tribune bij voorbaat vast. Het gaat niet goed. Met de rechtervoet wordt de rechterhoek gekozen. Voor de zoveelste keer brengt die altijd wat riskante keuze de beslissing. Het is vorige maand in deze krant nog eens dringend aanbevolen: de rechtervoet heeft de grootste kans op succes in de linkerhoek, de linkervoet kan het best de rechterhoek kiezen. Marco van Basten deed het vier jaar geleden op het EK ook 'onnatuurlijk': rechts-rechts. Hij was de enige die miste in de halve finale tegen Denemarken. De Ajax-missers in Rome waren van hetzelfde laken een pak: Silooy rechts-rechts, Davids links-links. Op Anfield zijn er twee uitzonderingen die de regel bevestigen. Djorkaeff en Blanc hebben met rechts-rechts succes. Johan de Kock kiest met de ogen dicht voor rechts-middendoor, maar de andere strafschoppen worden op de klassieke manier en in de meeste gevallen perfect genomen: Zidane rechts-links, De Boer rechts-links, Lizarazu links-rechts, Kluivert rechts-links, Guérin rechts-links, Blind rechts-links. Opmerkelijk is dat Van der Sar er ook nu weer een enkele keer dichtbij zit, maar andermaal niet één strafschop weet te stoppen.

Van de traptechniek van Clarence Seedorf is zaterdag sowieso niet veel te verwachten. Donderdag heeft hij op de training nog eens laten zien hoe slecht hij overweg kan met de speciale toernooibal, waar trouwens veel spelers over klagen: geen leven in dat ding, altijd afwijkingen bij het trappen. Toen de trainingssessie donderdag voorbij was, besloot Seedorf een reeks van vijftien corners te nemen. Op een enkele uitzondering na kreeg hij de bal zelden de lucht in. De meeste, domweg slecht getrapte ballen, kwamen maximaal op een metertje hoogte.

Niettemin eist hij zaterdag vanaf de 62ste minuut als invaller voor de weer eens uitzichtloos spelende Bergkamp, veel ballen op. Clarence gaat weer corners nemen. Hij doet het even zwak als afgelopen donderdag. Clarence moet ook zo nodig de vrije trappen nemen. Dat levert evenmin iets op. En als Clarence in de slotminuut van de normale speeltijd zo vrij als een vogel voor doelman Lama verschijnt, faalt hij nadrukkelijk. En deze man moet van Hiddink dus een strafschop nemen. Mulder - op het lijstje als nummer zes geplaatst - Cocu, Winter, Reiziger, Bogarde en Van der Sar zijn nog de andere mogelijkheden, maar Seedorf moet het doen.

Na zijn misser, zijn er de tranen bij Seedorf. Het valt dan meteen op dat in de middencirkel de troost komt van de donkere spelers. De Fransman Karambeu, bij Sampdoria een maatje van Clarence, houdt zelfs tot aan de confrontatie met de media de arm om zijn schouders. Dat gebaar is er voor Clarence bepaald niet van de kant van Ronald de Boer. De rechtermiddenvelder negeert zijn onfortuinlijke collega op het veld op bijna demonstratieve wijze. Dat lijkt nogal lullig, maar het kan niet los worden gezien van alle verdachtmakingen en schimpscheuten die Seedorf, Davids en Reiziger in de afgelopen weken in de richting van vooral Blind en De Boer hebben afgevuurd.

Heel lang staan

Geruime tijd na de wedstrijd beschouwt Seedorf zijn gemiste strafschop zelf als volgt: “De keeper had het geluk dat hij als keeper nodig heeft. Hij bleef heel lang staan, op het allerlaatste moment besliste ik pas hoe ik de bal zou schieten. Nooit eerder was ik in deze situatie geweest. Dit is moeilijk voor mij te accepteren. Pas over een paar dagen zal ik me realiseren dat het in voetbal zo kan gaan. Het is niet in mij opgekomen om de strafschop niet te nemen. Ik ben een professional, je moet je concentreren en schieten. De troost van Karembeu en ook van Lama heeft mij veel goed gedaan.”

Nederland - Frankrijk was ruim twee uur lang een spannende, maar bepaald geen goede wedstrijd. De Fransen bleven voor de 27ste keer in successie ongeslagen in een interland, maar zij vielen zwaar tegen. Met potige jongens als libero Blanc, Desailly (tegen Kluivert), Deschamps (Bergkamp), Thuram (Cocu) en Lizarazu (Cruijff) zat er vooral veel kracht in de ploeg van coach Jacquet. Er werd gespeeld met maar één echte spits. Dat was Loko. Hij werd afgelost door Dugarry, die met een ernstige knieblessure al snel plaats moest maken voor Pedros. Niet één van deze drie kreeg een voet aan de grond in de duels met de beste Oranje-speler op dit EK: Bogarde. Djorkaeff en Zidane hadden ook al niet veel in te brengen tegen De Kock en Reiziger.

Het Nederlands elftal speelde evenmin goed, maar wel iets beter dan Frankrijk. Een aanfluiting was voor de zoveelste keer weer het spel van Cruijff. Uiteindelijk gingen de Fransen onverdiend naar de halve finale. In de 85ste minuut kreeg Oranje niet de penalty, die het verdiende. Desailly maakte binnen het strafschopgebied duideljk hands. De Spanjaard Lopez Nieto durfde de juiste beslissing niet aan en legde de bal flauw op de lijn.

Deel dit artikel