Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het verhaal van de moderne cinema volgens Godard

Home

Belinda van de Graaf

Jean-Luc Godard maakte van 1988 tot 1998 een achtdelig videowerk over de filmgeschiedenis: ’Histoire(s) du Cinéma’. Voor liefhebbers van Godards werk en geïnteresseerden in zijn filmhistorische arbeid is er goed nieuws: het monumentale werk is eindelijk op dvd verschenen, in een kloeke kartonnen box, mét (zo nu en dan!) Engelse ondertiteling.

De een had zich de afgelopen jaren tevreden gesteld met de vijf audiotapes die bij het werk verschenen, en waarop behalve de stem van Godard ook veel van zijn lievelingsmuziek was te horen, van Bach tot Coltrane. Een ander had de vier boeken gekocht die bij het werk hoorden, en waarin een deel van de Franse teksten in het Engels en Duits was vertaald. Weer een ander had de stoute schoenen aangetrokken en via Japan een illegale kopie op dvd besteld. De beeldkwaliteit was ernaar. En er waren de gelukkigen, die de reeks met tussenpozen op het Filmfestival van Cannes zagen, of in zijn geheel op de Documenta in Kassel, en in het Museum of Modern Art in New York.

Het is een beetje gissen, maar het gerucht dat Godard naar lieve lust beeld- en geluidsfragmenten uit films had geplunderd, zónder de rechten te checken, lijkt nu een heel plausibele reden voor het oponthoud en de hoogte van het prijskaartje voor filmtheaters, -festivals en -musea.

’Histoire(s) du Cinéma’ is het best te omschrijven als een reusachtige collage van beelden en geluiden die tezamen het verhaal van de 20ste- eeuwse cinema vertellen. Volgens Godard begint de moderne cinema met Roberto Rossellini’s ’Roma, Città Aperta’ uit 1945, een echte verzetsfilm, aldus Godard, en een van de kunststukken van het Italiaanse neorealisme.

Het fragment waarin Anna Magnani sterft, keert in Godards videoreeks vaak terug. Door herhaling bereikt Godard hypnose, hij weet het maar al te goed. Daarom ook terugkerende fragmenten uit de films van Alfred Hitchcock, de regisseur die door Godard het meest wordt bewonderd. En Godard draait er niet omheen: ’Hitchcock is voor de cinema, wat Dante voor de wereldliteratuur was’.

Met zijn films en door zijn films kreeg Hitchcock iets voor elkaar wat Alexander, Caesar, Hitler en Napoleon nooit voor elkaar kregen, maar waar ze wel naar streefden, aldus Godard, namelijk controle nemen over het universum. Het is een van die schitterende overpeinzingen waar Godards ’Histoire(s) du Cinéma’ mee bezaaid is. Pure filmessayistiek, daarvan is er veel te weinig.

Deel dit artikel