Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het PBI-Syndroom

Home

Jan Kuitenbrouwer

In De War, tijdschrift voor 'mensen met psychische ordeproblemen', staat deze maand een artikel over PBIS. De riaggs van Nederland hebben de laatste weken hun handen vol aan PBIS-gevallen, en pleiten bij de minister voor speciale opvang- en behandelingsmiddelen. Dat PBIS, voluit het Prins Bernhard Identificatie Syndroom, de laatste weken zo om zich heen grijpt is begrijpelijk. Nooit eerder werd het leven van de prins zo pregnant in beeld gebracht, inclusief de haast archetypische pikanterieën die de gewone, niet blauw-bloedige sterveling zo tot de verbeelding spreken.

Dieuwe Harsma, 34 jaar oud, schoenverkoper van beroep, heeft sinds twee maanden ook last van PBIS. 'Ik had het altijd al een beetje,' vertelt hij, 'dat ik hem bewonderde, maar sinds zijn dood is het echt veel erger geworden. Vooral door De Prins Spreekt, die postume interviews in de Volkskrant, die hebben het enorm versterkt.'

We zitten op zijn zolderkamer, die vol staat met beeldjes van olifanten. Noem eens een voorbeeld.

'Laatst bijvoorbeeld, op de kerstborrel van het werk. Raakte ik aan de praat met een aantrekkelijke, jonge vrouw. Iemand wilde een foto van ons maken. Toen heb ik me snel met een excuus uit de voeten gemaakt. Het was overduidelijk de bedoeling om mij met die foto te chanteren, en dat is toen mooi niet doorgegaan. Kom, heb ik tegen mijn adjudant gezegd, ik heb hoofdpijn, we gaan naar huis.'

U heeft dus wel een adjudant?

'Dat is Edje. Die noem ik zo. Vindt ie best. Oké, afgelopen.'

Maar het wordt dus erger?

'Ja. Kijk...' Harsma wijst op een belknopje, naast zijn stoel. 'Dat heb ik laatst aangelegd, om mijn vrouw te laten weten dat zij een glaasje wijn moet komen inschenken, maar zij accepteert dit niet. 'Sodemieter op', zei ze, 'je lijkt wel gek!' Enfin, ik naar een kliniek in Engeland, om mijzelf te laten onderzoeken, psycho-dit en psycho-dat. Ze wilden me zelfs hypnotiseren. Na vijf dagen kwamen ze om te vertellen wat ik mankeerde. Ze zeiden: u hebt niks. Ik zeg: oké. Basta. Sigaret? Ik heb drieduizend stuks Lucky Strike liggen, al weet ik niet zeker of ze nog goed zijn.'

Nee dank u.

'Zeg, u bent toch geen nephistoricus, hè, zoals die Kikkert?'

Nee, hoor, gewoon een journalist.

'Of bent u soms een Roemeense geheim agent? Heeft Van Molecaten u gestuurd, die rotzak? Of die ijdeltuit van een Luns?'

Dan zwaait de zolderdeur open. Mevrouw Harsma, woedend wapperend met een bankafschrift.

'Je hebt de helft van ons spaargeld weggegeven!'

'My foot!', zegt Dieuwe, 'nou hang ik!'

'Waar is dat voor?', wil mevrouw Harsma weten.

'Voor Cocky', zegt Dieuwe, 'mijn oude dienstmakker. Die heeft een dochter die geopereerd moet worden.''

'Maar...'

'Basta!'

Geschrokken maakt mevrouw Harsma rechtsomkeert.

'Ach ja', zegt Dieuwe als ze weg is, 'op het financiële vlak was mijn vrouw altijd een babe in the woods. Maar goed, ik beschouw dat als een zaak van de regering. Wilt u iets drinken? Ik heb honderden flessen whisky liggen.'

Deel dit artikel