Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het ontbijtbord van een zestienjarige is geen licht onderwerp

Home

Wim Boevink

© Wim Boevink
Klein Verslag

Bij deze krant wordt bij lichte onderwerpen in columns en verslagen wel eens gefronst, misschien vanwege – om ­Milan Kundera te parafraseren – de ondraaglijkheid ervan. Maar welbeschouwd bestaan er geen lichte onderwerpen.

Elk onderwerp heeft zijn eigen zwaarte of draagt een eigen wereld mee. Bij zogenaamd zware onderwerpen als misstanden en religie, islam en terrorisme (om maar wat te noemen) ligt die wereld bloot, bij lichtere – zoals de vraag waarom pasta in Italië lekkerder smaakt dan thuis – is die wereld verborgen achter de sluier van het alledaagse. Niet iedereen tobt over de vraag of kwaad en onverdraagzaamheid misschien ook intrinsiek zijn aan religie, maar dat met die pasta…

Lees verder na de advertentie

Vandaag wil ik u een licht onderwerp voorleggen waarachter ook meer schuilgaat dan ikzelf vermoedde. Deze week fotografeerde ik het ontbijtbord dat mijn zestienjarige dochter had achtergelaten voor ze zich – weer te laat – naar school haastte.

Het bord bevatte een bruine boterham met hagelslag waar het middengedeelte uit was gegeten. Alleen de korsten waren overgebleven. Ik zag, tot mijn eigen verbazing, een bord van een driejarige voor me.

Intussen hebben meer dan 75.000 mensen het ontbijtbord van mijn dochter bekeken

Sociale media maken het mogelijk die verbazing te delen en ik plaatste mijn foto op Twitter, waar ik een ­betrekkelijk bescheiden account voer, voorzien van de summiere tekst: “Ze is zestien.” Een kleine ergernis met een knipoog.

Ik zou hier in de krant verder niet over begonnen zijn als niet deze tweet massaal werd bekeken en van commentaar voorzien; op het moment dat ik dit schrijf hebben meer dan vijfenzeventigduizend mensen het ontbijtbord van mijn dochter bekeken.

Ter vergelijking: een zeer gelaagde en doordachte tweet mijnerzijds naar aanleiding van de cartoonwedstrijd van Wilders en het recht om het geloof te bespotten (‘Uw geloof mag u heilig zijn, er is niets heiligs aan uw geloof’) werd amper negenhonderd keer gezien.

Nu zou je kunnen zeggen dat de ontbijtbordgrap geslaagd was en de knipoog goed begrepen, maar de reacties waren veelzijdiger dan dat.

Biafra

Natuurlijk waren er die meenden te moeten wijzen op de zwaktes in de ­opvoeding (“daarom moet je dus beginnen dit te verbieden als ze acht zijn”) en er was zelfs een referentie aan Biafra, het ongelukkige, allang niet meer bestaande republiekje in Nigeria dat kennelijk nog steeds symbool staat voor hongerende kinderen met oedeembuikjes.

Goed, ik was niet trots op dit ontbijtbord en de foto bevatte ook een stil verwijt aan mijzelf, maar sommigen zagen er met het oog op eigen tekortkomingen juist iets troostrijks in: “Dank voor dit hart onder de riem van de Twitter-ouders-support-group”.

Verder regende het aan talloze ontbijttafels van de herkenbaarheid en ook bekentenissen: “Ik ben 27 en ik eet nog steeds het laatste stuk korst niet op” en: “Haha, ik heb er zo eentje van 21!” en: “Mijn man, bijna 50, doet het soms ook nog”.

Allemaal goed en wel, maar er was niemand die die veel fundamentelere vraag stelde, namelijk naar wat er mis is met de korsten van dat Nederlandse brood, dat halve generaties zich schuldig voelen aan het niet-eten ervan.

Noem dat maar een licht onderwerp.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Hier leest u eerdere afleveringen van zijn Klein Verslag.

Deel dit artikel

Intussen hebben meer dan 75.000 mensen het ontbijtbord van mijn dochter bekeken