Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het offer

Home

Mirke Kist

Het 9/11 Memorial in New York © afp
Mirke Kist

1,459 dollar. Dat is de gemiddelde prijs per square foot bouwgrond in Manhattan, NYC. Op dit eiland dat tot aan de waterrand is volgebouwd, en waar mensen eerder omhoog dan vooruit leven, is er bijna niks zo kostbaar als grond.

Toch bevinden zich vlak naast Broadway twee lappen land, beide respectievelijk vierduizend vierkante meter groot, waar niet wordt gewoond, gewerkt, gewinkeld. Waar geen picknicktafels staan om de zomer aan door te brengen, geen bushokjes om te schuilen voor de regen.

8000 vierkante meter. Dat is 86.111 vierkante voet. Wat neerkomt op 125.635.949 dollar.

Op dit onbetaalbare stukje grond staat het 9/11 Memorial. Een esthetisch litteken in de vorm van twee gigantische waterbassins. Vorig jaar stond ik er, mijn hand in de hand van mijn toenmalige lief. Samen keken we naar het water dat naar beneden viel, dat bleef stromen, dat wilde zeggen: alles gaat door. En ik dacht: behalve hier.  

Voor een theatersolo interviewde ik twee jaar geleden architectuurtheoreticus Bart Verschaffel over het belang van monumenten. Hij vroeg mij: wat als we op Ground Zero een winkelcentrum zouden bouwen? Een appartementencomplex? Een gezellig park met vijver en zwanenbootjes? Zelfs ik, nauwelijks Amerikaan, voel instinctief dat dit niet gaat. Nee, wanneer een plek het toneel is van verschrikking kan er nooit meer een andere voorstelling op worden gespeeld. Een plaats is gemarkeerd, de mogelijkheden en betekenissen zijn in één klap opgebruikt. En dan blijft er nog maar één optie over, zegt Verschaffel: de plek moet worden opgeofferd.  

Opgeofferd land
Overal ter wereld liggen er soortgelijke opgeofferde stukjes land. Plekken die onbruikbaar werden. Gestold in betekenis en tijd. Concentratiekamp Auschwitz-Birkenau in Polen, de Killing Fields in Cambodja, de Ntamara kerk in Rwanda. Deze plaatsen zijn collectief verloren.

Maar ook persoonlijk verliezen we stukjes stad en land. Zoals die ene koffiebar waar ik dagelijks met mijn toenmalig lief ging ontbijten. Of de straat waar hij woonde. Of de Schelde, waar hij mij altijd dreigde in te gooien.

Onze herinneringen zijn verbonden aan de wereld. Zitten erin verankerd. Daarom lukt het niet altijd om een plaats een tweede leven te geven. Daarom loop ik soms liever een stukje om, om de plek en mijn eigen geheugen heen.  

De wereld wordt dus eigenlijk steeds kleiner, naarmate we groter worden, meer jaren leven.  

In het beroemde gedicht One Art van Elizabeth Bishop wordt ontzettend veel verloren: sleutels, een horloge, drie huizen, twee steden, twee rivieren, een continent. Bishop schrijft:

I miss them, but it wasn't a disaster.

- Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan't have lied. It's evident
the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) like disaster.

Maar ook Bishop weet, het is natuurlijk precies dat: Disaster. Ga daar maar eens mee om. En daarom doen we het. Daarom offeren we al die plekken op. Al zijn ze miljoenen waard. We pakken al het verdriet, alle verschrikking, stoppen het in de plaats en nemen een stapje terug. Zodat we er rond kunnen lopen, er af en toe even naar kunnen kijken. Zodat we er naast wel iets nieuws kunnen bouwen. Een nieuwe toren bijvoorbeeld.  

Zodat we met een nieuw lief in een nieuw koffietentje kunnen gaan ontbijten.

Lees verder na de advertentie
© Mirke Kist


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel