Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het lukt me niet volledige empathie voor Armina te voelen. Sorry

Home

Sylvain Ephimenco

© Trouw
Opinie

‘Het failliet van de politiek. Als er één reden is om aan de politiek geen enkele waarde meer te hechten, is het de casus van de uitgezette Armeense moeder.’ 

Dit zijn de kop en de eerste zin van de eerste brief die gisteren in de Trouw-rubriek ‘Lezersreacties’ werd gepubliceerd. (Te lezen onderaan dit bericht) Zeer zware woorden van een boze lezer. Die emotie stroomt over heel Nederland en is deels begrijpelijk. Een Armeense moeder, Armina Hambartsjumian van wie de asielaanvraag is afgewezen, is deze week Nederland uitgezet. Maar gescheiden van haar twee kinderen die in Nederland zijn ‘ondergedoken’. Een unicum.

Lees verder na de advertentie

In de materie van hier opgegroeide buitenlandse kinderen die jaren op Nederlandse scholen zaten en de Nederlandse taal en cultuur machtig zijn, ben ik al heel lang geleden geradicaliseerd: een al jaren ingeburgerd kind onttrekken aan zijn veilige Nederlandse omgeving, Nederlandse vriendjes en Nederlandse school, dat doe je niet zoals de tandarts een kies trekt. Vijf tot acht jaar is voor een kind een heel leven. Dat dit nog steeds zo vaak gebeurt, is primair te wijten aan loodzware en trage asielprocedures met talrijke beroepmogelijkheden. Heeft iemand geen kans op verblijf, dan moet dit snel duidelijk zijn. Ook als is dit tegen de zin van calculerende ouders, soms pernicieuze advocaten of organisaties die het asieltraject met advies bewust helpen vertragen. In 2004 noemde ik, tot woede van sommige lezers, de uitzettingen van kinderen door oud-minister Verdonk ‘kinderdeportaties’.

Je kunt ook de term ‘kinderpardon’ door ‘calculerende ouderpardon’ vervangen

De laatste keer dat ik dit onderwerp aansneed, was vorig jaar. Ik nam het op voor de 17-jarige Armeense Eduard Kechyan die hier, na zes jaar verblijf, een bijzonder goede vmbo-leerling bleek te zijn maar zijn diploma niet mocht ophalen, omdat hij werd uitgezet. Ik tekende de petitie tegen zijn uitzetting. Maar ratio moet het ook van emoties kunnen winnen, omdat emoties net als tranen het zicht vertroebelen.

Geen empathie voor Armina

Vanaf dag één, acht jaar geleden, dat moeder Armina met haar twee kinderen in Nederland aankwam, heeft ze geprobeerd de overheid om de tuin te leiden. Volgens bronnen die bij de asielprocedure betrokken zijn, loog ze telkens over haar identiteit, die van haar kinderen en haar afkomst. Vanaf dag één is haar verteld dat ze moest vertrekken. Ze tekende meerdere keren kansloos beroep aan om de uitzetting te vertragen. Nu valt iedereen over staatssecretaris Dijkhoff, omdat hij de moeder zonder haar kinderen heeft uitgezet. Maar dit valt primair deze calculerende moeder aan te rekenen die haar kinderen liet ‘onderduiken’. Een daad die bedoeld is om nationale commotie te veroorzaken. Wat gelukt is. Je kunt hierin een moedige opofferingsactie van deze Armeense zien. Maar net zo goed een chantagepoging van een ontaarde moeder. De keus is vrij. Je kunt ook de term ‘kinderpardon’ door ‘calculerende ouderpardon’ vervangen. Het gaat niet alleen om het ‘failliet van de politiek’ maar ook van het verantwoordelijkheidsgevoel van een moeder. Het lukt me niet volledige empathie voor Armina te voelen. Sorry. Wel voor haar kinderen Howick en Lili.

• Lezersreactie: Het failliet van de politiek

Als er één reden is om aan de politiek geen enkele waarde meer te hechten is het de casus van de uitgezette Armeense moeder (Trouw, 15 augustus). Het Kinderpardon is door partijen zodanig naar hun hand gezet is dat het in de praktijk zo goed als geen soelaas biedt.

Jeroen Vink, Groningen

Lees ook: Dijkhoff had het belang van de kinderen voor ogen moeten stellen (commentaar)

Lees ook: Mocht Armina wel worden uitgezet?

Deel dit artikel

Je kunt ook de term ‘kinderpardon’ door ‘calculerende ouderpardon’ vervangen