Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Heeft het boek zijn langste tijd gehad?

Home

Wim Boevink

© Wim Boevin000
klein verslag

Op de deurmat viel een roman. Hij was geschreven door de Chinees-Amerikaanse schrijfster Karen Kao en begon met de zin: I shot the horse four days ago. Een erg mooie opening.

De roman, las ik achterop, speelt in het Shanghai van 1937, een turbulente tijd van veel geweld, waarbinnen de hoofdpersoon tracht te overleven op een weg die haar voert langs opiumkits en bordelen.

Lees verder na de advertentie

De afzender wenste me veel plezier bij het lezen. Dat was erg aardig, maar tegelijkertijd bedacht ik dat er nogal wat romans lagen die ik graag zou willen lezen, zonder me ertoe te kunnen zetten.

Veel romanleestijd vermors ik met de lees- en kijktijd van de permanente aanvoer van boodschappen, berichten, links naar artikelen en episodes van series die voorbijkomen via de sociale media en de televisie en als ik dan eindelijk, helemaal aan het einde van de dag, de roman ter hand neem val ik na drie alinea's in slaap.

Ik kan het niet anders zeggen: ik lijd aan een deformatie door informatie

In mijn hoofd zoemt intussen een continue drens van indrukken, die maakt dat ik me moeilijk op conversaties kan concentreren of handelingen die het dagelijks leven van je vraagt. Ik kan het niet anders zeggen: ik lijd aan een deformatie door informatie.

De 'ik' in deze passages valt weliswaar samen met de auteur, maar toch heb ik het vermoeden dat aan deze deformatie door dat infuus van nooit ophoudende informatiestromen veel meer wordt geleden.

Mijn tienerdochters zijn soms wonderlijk present en afwezig tegelijk, ze kijken over hun telefoonschermen naar het scherm van de televisie, de jongste spreekt met mij terwijl ze tegelijkertijd via een oortje met een vriendin is verbonden en binnen een zin van conversatie kan wisselen. Ze lezen niet meer.

Het boek lijkt op zijn retour

Wat heeft dat allemaal met de roman van doen? Boven een commentaar op de voorpagina in de Frankfurter Allgemeine Zeitung van donderdag las ik de kop Ist das Buch am Ende? - is het afgelopen met het boek?

De ontlezing is groot, boekhandelaren zo radeloos dat ze ook maar knuffelbeesten en koffiemokken gaan verkopen

Het commentaar beschrijft een crisis in de Duitse boekhandel, waar de branchevereniging liever over zwijgt. De omzet van het gedrukte boek daalde de afgelopen vijf jaar met dertien procent, een verlies dat door het e-book in het geheel niet wordt opgevangen. De ontlezing is groot, boekhandelaren zo radeloos dat ze ook maar knuffelbeesten en koffiemokken gaan verkopen.

Intussen gooien de uitgeverijen in paniek steeds meer boeken op de markt, in de hoop op een bestseller, maar met name de bellettrie, de literatuur, raakt steeds verder uit het zicht. Het enige dat nog een beetje verkoopt zijn thrillers en non-fictie. Complexe boeken bereiken geen publiek meer, en in plaats van zelf te lezen gaat men liever naar onderhoudende, grappige literaire evenementen: literatuur is amusement geworden.

Verdragen we de eenzaamheid van het lezen niet meer? vroeg het commentaar zich af. De Frankfurter Buchmesse verkondigde vorig jaar trots dat het lezen op de ranglijst van vrijetijdsbestedingen op een mooie veertiende plaats stond.

Ja, ver achter 'taart eten' en 'uitslapen'.

Het klonk allemaal treurig en somber en ik begin te verlangen naar afkoppeling en stilzetten en weer eigen ruimtes scheppen in het hoofd.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Ik kan het niet anders zeggen: ik lijd aan een deformatie door informatie

De ontlezing is groot, boekhandelaren zo radeloos dat ze ook maar knuffelbeesten en koffiemokken gaan verkopen