Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Haar ambitie is het kompas van Burgers

Home

Esther Scholten

Ze is emotioneel, frêle gebouwd en ongedurig. ,,Ik laat me te snel uit het lood slaan.'' Toch is Natasja Burgers voor de tweede keer gekozen tot handbalster van het jaar en heet zij de steunpilaar te zijn van het wisselvallige Oranje. Haar ambitie is haar kompas, ook op het WK dat overmorgen in Noorwegen en Denemarken begint.

De tranen biggelden over haar wangen. Zoute wateren van verdriet. Niemand had haar verteld 'dat het zo zwaar zou zijn'. De opmerking was eerlijk en naïef geweest. Voor even ontdeed Natasja Burgers zich van het klemmende masker dat een volwassen professional behoort te dragen. Voor een paar minuten was zij zichzelf in een kamer vol vreemden.

De kop thee staat nog te dampen als Burgers op zakelijke toon een bommetje legt onder het bejubelde Oranjeplan. In haar ouderlijk huis praat zij afstandelijker dan twaalf maanden geleden in de perszaal van de Amsterdamse Sporthallen Zuid. Ach. De logica in het leven van Burgers is niet altijd te volgen.

Gestoken in een elegante jurk omschrijft zij zichzelf als een globetrotter met heimwee, als een perfectionistische teamsportster, als iemand die geleerd heeft van het verleden.

Het Europees kampioenschap in eigen land liep vorig jaar december uit op een deceptie. De 'meiden met een missie' wisten zich geen raad met alle aandacht en verwachtingen. Nederland werd uiteindelijk tiende.

Burgers nu: ,,We hadden toen het gevoel dat we ons voor de buitenwacht moesten bewijzen. Dat we moesten laten zien wat we waard waren. Daar hadden we problemen mee. De enige druk die ik momenteel voel, is naar mezelf toe. Ik wil presteren, omdat ík er zoveel tijd in heb gestoken.''

Al tweeënhalf jaar traint het nationale vrouwenteam zo'n twintig uur per week. In het kader van het Oranjeplan stapten de internationals medio 1997 uit de clubcompetitie. Met succes. Voorheen stelde het Nederlandse handbal internationaal weinig tot helemaal niets voor. Inmiddels hebben de pupillen van bondscoach Bert Bouwer fraaie overwinningen geboekt op gerenommeerde handballanden als Denemarken, Zweden en Litouwen.

De beloning is deelname aan het wereldkampioenschap, het eerste titeltoernooi waar Nederland zich op eigen kracht voor kwalificeerde. ,,Ik heb geen idee wat ik ervan moet verwachten.'' Ze meent het. Burgers (24) is de voorbije periode de enige constante factor gebleken in een wisselvallig team. ,,Zelfs als we het veld oplopen, is het voor mij nog de vraag of we de sterren van de hemel zullen spelen of dat het helemaal niks wordt. Daar heb ik het moeilijk mee ja.''

,,Ik ben een emotioneel mens. Soms zou ik willen dat ik rechtlijniger denk, dat ik makkelijker over nederlagen heenstap. Eén tegenslag kan mij al uit het lood slaan. Ik doe vaak wel net alsof ik een verloren wedstrijd niet erg vind, maar ondertussen maalt het dagen door.'' Dan relativerend, in weerwil van haar karakter: ,,We hebben een jong team.''

Hoewel ze haar slechtste eigenschap ongedurig zijn noemt, hield de talentvolle rechterhoekspeelster het al bijna duizend dagen vol onder het straffe trainingsregime van het Oranjeplan. Buitenlandse aanbiedingen negeerde ze. De aangegane commitment tot en met de Olympische Spelen van 2000 was heilig. Tot nu.

Ze schudt de donkere haardos los. Met een opmerkelijke nonchalance stelt de Oostzaanse: ,,Ik wil volgend jaar weer competitie gaan spelen. Ik ben er nu achter dat als je zoveel periodes alleen maar traint, de prikkels wegvloeien.''

Aparte timing, wat betreft de ontboezeming. Aan de vooravond van het mondiale toernooi predikt Burgers immers rust. In tegenstelling tot het gros van haar ploeggenoten heeft ze het contract met het Handbal Verbond, waarin tot de schrik van de speelsters voor het eerst transfersommen zijn opgenomen, nog niet ondertekend. ,,Ik denk er nu niet over na en dat wil ik graag zo houden.''

Haar rappe Amsterdamse tong valt op in het door Oost-Nederlanders gedomineerde wereldje. Oranje mist soms bluf en bravoure. ,,Men zegt dat zij rustiger zijn en ik brutaler. Voor mij is dat moeilijk om te constateren, want ik zit er tussenin. Als groep zoeken we in ieder geval niet zo snel contact met anderen, maar onderling hebben we de grootste lol.''

Burgers als vreemde eend. ,,Ik ben niet groot en sterk. Ik moet het hebben van mijn snelheid. Uit de kluiten gewassen types staan gewoon klaar en gooien. Punt. Hen kost het minder kracht om te scoren.''

In de zalen vol 'manwijven uit het Oostblok' wordt Burgers vaak als de 'danseres' gezien. Gevoelig is ze zeker, ambitieus ook. ,,Mensen verwachten nooit dat ik handbal. Als zesjarige ben ik ermee begonnen, omdat mijn zus toevallig deze sport bedreef. Ik wil steeds beter worden. Daarom ga ik door. Niet voor het geld, want handbal kun je alleen qua intensiteit mijn beroep noemen.''

,,Wat je doet, moet je goed doen. Dat is altijd mijn mentaliteit geweest. Wie mikt nou op een zesje? Op school deed ik ook alleen tentamens als ik alle stof geleerd had. Anders was ik bang dat ik het niet zou halen.''

Deel dit artikel