Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

groengedicht Janita Monna

Home

Water
Als met water zelf, met de gedachte

spelen dat je ooit en eindelijk

zult weten wat het is.

Het is regen geweest, een rivier, een zee,

hier was het, hier heb ik het gezien

en zie ik water en weet niet wat het is.

Rutger Kopland.

Uit: Verzamelde gedichten, Van Oorschot 2012.

Onlangs was het Wereldwaterdag. Wereldwijd werd stilgestaan bij het belang van water. Natuurlijk ook in Nederland, waar het eigenlijk elke dag waterdag is. Waar water als volkomen vanzelfsprekend uit de kraan stroomt; waar het dankzij ingenieuze dijkenstelsels nauwelijks nog een bedreiging vormt; waar water plezier is als je met een bootje op de Friese meren dobbert of struint langs de Amsterdamse grachten. Waar water alleen in de vorm van hevige en aanhoudende regenval, of smerige natte sneeuw voor ergernis zorgt. Nog even, en Nederland heeft zelfs een watermanager als staatshoofd.

Maar, zo vraagt ook dichter Rutger Kopland zich in dit bedrieglijk eenvoudige gedichtje af, wat is water nu eigenlijk? Kopland doet een gooi het ongrijpbare vast te houden, stil te zetten, maar ziet ieder mogelijk antwoord door z'n vingers stromen. Het gedichtje maakt deel uit van een cyclus waarin ook andere suggesties worden gedaan: 'Misschien is het dit/ maar onzichtbaar, geluidloos, stil,// en niet de ruisende regen, de wiegende/ rivier, de eenzelvige zee (...)'.

Zee, vijvers, beken en rivieren (de Drentse A), er stroomt veel water door de poëzie van de vorig jaar overleden Rutger Kopland. En er staan bankjes waar de lezer samen met de dichter zijn blik over al dat raadselachtige water kan laten gaan.

Deel dit artikel