Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Geluk? Een korte pauze tussen twee crisissen in.

home

Monic Slingerland

Wie het nog niet wist kon het gisteren in de krant lezen: het leven is een aaneenschakeling van crisissen.

Gerard Breeuwsma zegt dat, ontwikkelingspsycholoog en docent aan de Rijksuniversiteit Groningen. Misschien geen goed nieuws, maar op een bepaalde manier ook wel weer een opluchting. Het maakt meteen wel veel duidelijk. Geluk is dus gewoon de pauze tussen twee crisissen in.

Dat wil zeggen, zo kun je er ook tegenaan kijken. Anderen, de ongeduldige types, noemen zo'n pauze ’saai’ en die zorgen ervoor dat het snel weer wat spannender is. Dus raddraaiers, stennistrappers, onruststokers, dat zijn gewoon mensen die niet van lange pauzes houden.

Een crisis is dus niet iets waar je uit moet zien te komen, een crisis is iets waar je rustig in moet zitten. Het is een normale toestand. Geen zorgen maken, er komt er vanzelf weer een. En tussendoor is het even pauze. Alsof je aan tafel zit, bij een diner met veel gangen.

Niks bijzonders, het gewone gangetje.

Het is even wennen.

Zo zit ik dan maar aan tafel de situatie te overpeinzen. Mijn geliefde heeft zijn koffers gepakt, de kinderen drentelen heen en weer omdat ze hopen dat ze nu weer alle aandacht krijgen.

Er is een soort windstilte. Het kan weer alle kanten op, er gaan treinen naar Italië, we kunnen weer als nieuw beginnen, hetzelfde gevoel als wanneer je zestien bent, of achttien, maar dan toch heel anders.

Wat dat verschil is? Zo leuk was het nu ook weer niet, om zestien of achttien te zijn, eerlijk gezegd. Er was toen een soort onhandigheid, en ook afhankelijkheid. De dingen gingen alleen maar goed als de mensen ook erg meewerkten. En dat deden ze meestal niet, of lang niet genoeg.

Dat was misschien wel het ergste van puber zijn, dat je zo weinig te zeggen had over je eigen bestaan en je eigen toekomst. Dat je vooral maar heel erg af moest wachten hoe de dingen zouden gaan. Je kon er weinig aan doen. En als je er al iets aan probeerde te doen, werd dat meestal niet op prijs gesteld. Dus dan kon je weer van voren af aan beginnen.

Dat is met mijn kinderen niet anders; die zijn ook afhankelijk. En als ze al iets kunnen doen om zelfstandiger te zijn, dan doen ze dat weer niet. In mijn ogen tenminste. Of ze doen het niet op de goede manier.

Dat is dan in ieder geval de vooruitgang: als je ouder bent heb je het allemaal wat meer in de hand. Minder afhankelijk. Er moeten wel meer knopen doorgehakt worden, maar dat hoort erbij.

Ondertussen komt geliefde weer binnen, met zijn koffers en zijn prenten. Hij hangt ze aan de haakjes die ik had laten zitten en komt aan tafel.

De jongste zoon staat bij het open raam en kijkt de tuin in. Hij heeft zijn handen vol kersen. ,,Vroeger’’, zegt hij, ,,hingen we de dubbele kersen aan onze oren. Zo.’’ En hij hangt ze links en rechts.

,,En ook’’, zegt hij, ,,spuugden we de pitten zo naar buiten.’’

Hij doet het voor.

,,Zo neem ik afscheid van het verleden. Het is nu anders.’’

Plechtig, met zijn oren vol kersenhangers, loopt hij de kamer door en gaat op de bank zitten.

Het is even pauze.

Daar komen er vast nog heel veel van.

Dat is dan iets om ons op te verheugen.

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie