Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Floor wilde zich niet neerleggen bij haar handicap

Home

Ze droeg een hesje, oranje als ik me goed herinner. Op het hesje stond heel groot 'Dolf Rocks'. Aan haar handen had ze oranje handschoenen. Ze liep wat moeilijk en praatte eigenlijk net zo. Soms moest ik moeite doen om haar te verstaan; haakten haar woorden wat - aandoenlijk bijna.

Ze stond naast haar broertje, die gehuld in een oranje outfit, met enkele fans stond te praten. Naast haar was Dolf van der Wal een reus. Ze leken niet erg op elkaar, Dolf en Floor.

Floor was naar Cypress Mountain gekomen om haar broertje aan te moedigen, die namens Nederland aan de Olympische Spelen in Vancouver deelnam. Dolf behoort tot de beste snowboarders van de wereld. Maar in de Canadese stad kon hij vorig jaar niet aan de verwachtingen voldoen. Hij was amper hersteld van een val waarbij hij de milt scheurde en een rib brak. Dat had er best ingehakt, zei hij.

Terwijl Dolf met enkele Nederlandse supporters sprak, raakte ik in gesprek met zijn zus. Eerlijk is eerlijk; aanvankelijk met weinig ambitie om er een leuk en goed gesprek van te maken. Ik had me laten leiden door haar uiterlijk. Ze was slordig opgemaakt. En spastisch. Dat merkte ik al toen ik haar een hand gaf. Dat voelde vreemd. Ik had me er door laten leiden. Bovendien sprak ze vreemd, net alsof ze stoned was. Of dronken. Allebei was ook een mogelijkheid.

Floor was het wel gewend dat ze mensen eerst even moest overtuigen, zei ze even later.

Ze vertelde haar levensverhaal. Hoe ze door zuurstofgebrek bij haar geboorte spastisch was geworden, waardoor ze minder controle had over armen en benen. En hoe ze zich daarbij nooit had willen neerleggen. Met fonkelende ogen sprak ze over haar deelname aan de Mis(s) verkiezing, een schoonheidwedstrijd voor gehandicapten, gepresenteerd door Lucille Werner. En over de daaropvolgende uitdaging, het EO-programma 'Jong', waarin ze plompverloren als stand-upcomedian voor de leeuwen werd geworpen.

En juist daarin vond Floor haar roeping. Op die berg net buiten Vancouver vertelde ze dat haar spasme, haar handicap gebruikte om mensen aan het lachen te maken. Niets is leuker dan zelfspot. Maar ze zei ook dat ze niet eeuwig met dat onderwerp kon blijven aankomen. Ze wilde zich ontwikkelen als cabaretier. Ze trad op in Amsterdam. Bij Toomler - toch niet het minste podium voor een beginnende stand-upcomedian.

Op die berg, in de sneeuw, beloofde ik haar snel te komen kijken. Ik was benieuwd hoe dit meisje waarin ik me zo had vergist zich zou redden op het podium. Ik nam het me echt voor. Terug in Nederland zou ik naar Floor van der Wal gaan kijken.

Zaterdagmorgen was ik weer even terug op Cypress Mountain.

Op teletekst zag ik het bericht dat Floor van der Wal op 26-jarige leeftijd was overleden aan de gevolgen van een auto-ongeluk. Op het Mercatorplein in Amsterdam werd een streep getrokken door al haar ambities. De veroorzaker van het ongeluk reed door.

Op YouTube heb ik daarna een filmpje bekeken, om iets van mijn belofte in te lossen.

En ja, wat was ze grappig.

Deel dit artikel