Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Flamencoster La Chana, natuurkracht op het podium

Home

Ronald Rovers

Een vrouw als La Chana met zo'n karakter en zo'n verleden is goud voor elke documentairemaker. © RV
recensie

La Chana
Regie: Lucija Stojevic

Ze koos voor het artiestenbestaan toen een vrouwelijke artiest nog als een 'slechte vrouw' werd gezien. Een documentaire over flamencoster La Chana toont haar passie én de keerzijde van het dansen.

Lees verder na de advertentie

Ze is al voorbij de zestig en haar botten willen niet zo meer, maar het vuur is er niet minder om bij de Catalaanse flamencoster La Chana. In de jaren zestig en zeventig groeide Antonia Santiago Amador uit tot een levende legende, tot ze op het hoogtepunt om onopgehelderde redenen uit de schijnwerpers verdween. In Lucija Stojevic' zorgvuldig opgebouwde debuutdocumentaire vertelt ze wat de reden was achter die dramatische beslissing.

Ze koos voor het ar­ties­ten­be­staan in een tijd dat een vrouwelijke artiest volgens haar als een 'slechte vrouw' werd gezien

In november won de film de publieksprijs op het Amsterdamse documentairefestival Idfa.

Het begint licht. Met haar man haalt ze in de tuin herinneringen op en overlegt over wat ze morgen zullen eten. Gefrituurde vis? Gefrituurde vis. Een reeks archiefbeelden van de vele optredens van La Chana brengt het verleden voor de kijker tot leven. Stojevic hoor of zie je niet, maar het is duidelijk dat de jonge Kroatische het vertrouwen heeft van de oude dame want het voelt alsof La Chana met een familielid aan tafel zit. Gaandeweg de gesprekken schijnt de tragedie door.

Ze trouwde ooit met een andere man, de eerste man die haar "het hof maakte" en kreeg daarna te maken met jarenlange mishandeling. Hij was jaloers en bezitterig en liet de zangeres samen met hun dochter uiteindelijk zonder een cent achter. Zijn naam spreekt ze niet meer uit, ze verwijst alleen nog naar hem als 'de vader van mijn kind'. Maar La Chana was en is een doorzetter. Ze koos voor het artiestenbestaan in een tijd dat een vrouwelijke artiest volgens haar als een 'slechte vrouw' werd gezien. Ze opende ooit een concertzaal in Madrid met een optreden terwijl ze - met de groeten van haar man - twee gebroken ribben had. Lang voordat ze het zelf zegt, en het is Stojevic' verdienste dat dat zo helder doorschijnt, voel je dat deze vrouw, zeker tot haar veertigste, alleen vrij was als ze danste.

Haar kompas

Toch had dat dansen ook een keerzijde. Haar dochter verwoordt dat mooi wanneer ze zegt dat ze een natuurkracht op het podium zag die toevallig op haar moeder leek, maar die niet haar moeder was. Dat ze bang was dat die kracht haar moeder zou beschadigen. Je ziet de danseres denken terwijl ze beseft wat die woorden betekenen. Een vrouw als La Chana met zo'n karakter en zo'n verleden is goud voor elke documentairemaker: het bevat passie, vreugde en verdriet en een schurk die we allemaal haten. Maar het is Stojevic' oog voor detail en de vragen die we niet horen, die dit allemaal mogelijk maken.

Nog steeds snappen jonge flamencodanseressen niet hoe La Chana het doet, vertellen ze haar. Maar ook al betekent die naam 'zij die veel weet', legt de oude danseres uit, eigenlijk heeft ze altijd maar één ding geweten. Ze noemt het haar 'kompas': een oerritme waar ze al haar latere dansen op baseerde. Het geeft de film een mooie sobere elegantie.

Deel dit artikel

Ze koos voor het ar­ties­ten­be­staan in een tijd dat een vrouwelijke artiest volgens haar als een 'slechte vrouw' werd gezien