Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Federer beste tennisser aller tijden

Home

Geert Langendorff

Roger Federer schaarde zich na zijn zege in Parijs bij een exclusief gezelschap. Alles zat hem dit jaar mee bij zijn eerste succesvolle poging.

Op de slotdag van Roland Garros schaarde Roger Federer zich bij een select groepje. De Zwitser haalde op de gravelbaan bij het Bois de Boulogne zijn enige ontbrekende grandslamtitel op. In zijn vierde finale op rij in Parijs vervolmaakte Federer zijn carrière binnen twee uur. Robin Söderling liet hem niet onnodig zweten: 6-1 7-6 (1) 6-4.

Zoals gebruikelijk hield de 27-jarige tennisser het niet droog. Bij het spelen van het volkslied biggelden tranen over zijn wangen. Hij kreeg zijn emoties snel onder controle. Met trots keek Federer terug op de prestatie die hij had geleverd. Hij hoorde plots tot een rijtje grootheden die hun magie nooit meer verloren.

Om de speciale gebeurtenis te markeren reikte Andre Agassi hem de Coupe des Mousquetaires uit. De Amerikaan was in 1999 de vijfde tennisser uit de geschiedenis die erin slaagde alle vier de grote toernooien minimaal één keer op zijn naam te schrijven. Net als Federer voltooide hij dit kunststuk op Roland Garros.

Söderling maakte figuurlijk een diepe buiging voor zijn opponent. De wereld had volgens de Zweed nooit een betere speler gezien dan Federer. Na zijn winst kon niemand meer om hem heen. De cijfers en statistieken maakten Federer die de loftuitingen dankbaar in ontvangst nam, onbetwist tot een icoon van zijn sport.

Ironisch genoeg kreeg hij de gelegenheid te schitteren door een gunstige speling van het lot. Federers kansen stegen navenant, toen concurrenten als Novak Djokovic, Andy Murray en viervoudig kampioen Rafael Nadal vroegtijdig werden uitgeschakeld. Vooral het vertrek van het Spaanse loopwonder kwam hem niet slecht uit.

Federer deed geen poging dit feit te verbergen. Het verleden sprak voor zich. Nadal klopte hem sinds 2006 driemaal in de eindstrijd van Roland Garros. Bovendien onttroonde hij hem als aanvoerder van de wereldranglijst. Zelfs op Wimbledon, dat Federer als zijn achtertuin beschouwt, kreeg Nadal hem op de knieën.

Het bericht dat Söderling zijn rivaal in de vierde ronde naar huis stuurde, kreeg voor Federer het karakter van een hemels geschenk. De handreiking waar hij zo lang op had gewacht, kwam onverwachts maar zeer gewenst. Mentaal stond hij al jaren klaar om de afwezigheid van Nadal gretig uit te buiten.

„Als Rafa niet in de finale geraakte, wist ik dat ik er wel in zou staan en die ging winnen”, vertelde hij. „Daar hield ik altijd rekening mee en geloofde erin. Dat is exact wat hier gebeurde. Het is grappig. Ik hoopte niet vurig op een dergelijk scenario maar geloofde dat het ooit zo ging gebeuren.”

Federer riep het succesjaar van Agassi in herinnering om zijn verhaal kracht bij te zetten. „Ik haalde inspiratie uit de manier waarop Andre hier won”, legde hij uit. „Hoeveel geluk hij kreeg, durf ik niet te zeggen. Maar alles pakte in zijn voordeel uit op momenten dat hij dat het hardst nodig had. Zo liep het voor mij ook.”

Heel eventjes leek het noodlot toe te slaan. Een man, gehuld in het shirt van Zwitserland en zwaaiend met een vlag van voetbalclub Barcelona, probeerde Federer een baret op de te zetten. Het ludieke karakter van de actie ontging iedereen. De ordeverstoorder had een gek met een mes kunnen zijn. Federer raakte licht aangeslagen van de daad.

Invloed op zijn spel had het nauwelijks. Onverstoorbaar gaf hij Söderling na het incident in de tweede set het gevoel een masterclass te krijgen. De beslissing viel in de tiebreak van de tweede set, waarin Federer met vier aces zijn dominantie onderschreef. Drie kwartier later liet hij zich met gesloten ogen op de grond vallen. Eindelijk was hij geslaagd in zijn missie.

Federer heeft net als Pete Sampras nu veertien grandslams achter zijn naam staan. De Amerikaan, die in de jaren negentig het tennis beheerste, won echter nooit in Parijs. Met enige fantasie kan Federer daarom worden betiteld als de beste speler aller tijden. Of het publiek hem in de toekomst zo zal herinneren, blijft de vraag. Zijn klinische spel en stoïcijnse houding beklijft lastig.

Voor zichzelf hoeft Federer niets meer te bewijzen. Hij gaf aan als een tevreden man afstand van het tennis te kunnen nemen. „Ik heb het gevoel dat ik alles eruit heb gehaald. Voor dit moment vocht ik en bleef ik positief en rustig toen de dingen iets minder florissant liepen. Ik ga overigens niet met pensioen. Van deze sport wil ik zo lang mogelijk genieten.” Federer, eerzuchtig, ziet ongetwijfeld nieuwe mijlpalen opdoemen.

Lees verder na de advertentie
(Trouw) © AP

Deel dit artikel