Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Erkenning voor het 'huppeltje' en de 'professional'

Home

ESTHER SCHOLTEN

DEN BOSCH - Langzaam gaat de deurknop naar beneden. Een aarzeling, gevolgd door een voorzichtig klopje. Twee nieuwsgierige hoofden gluren door de kier. Ja hoor, ze hebben het gevonden. “Dus dit is de perskamer. Nooit geweest. Nooit heeft iemand om ons gevraagd. We dubbelen immers.” Maar de ironie smoort al snel in hun eigen enthousiasme.

Een onstuimige vloedgolf aan woorden vult de kleine kantoorruimte in de Bossche Maaspoort. De net geleden ontluisterende nederlaag (8-15 0-15) in de halve finales tegen het als eerste geplaatste Chinese koppel Yang Wei en Huang Nanyan wordt vakkundig geanalyseerd. “We hebben nog te weinig partijen op dit niveau meegemaakt. Daardoor speelden we te voorzichtig en vergaten we tussen de rally's onze rust te nemen. Een kwestie van ervaring. De afgelopen tijd zaten we in een stroomversnelling; alles ging goed. Nu zijn we teruggeroepen, 'down to earth'. En dat is een goede les.”

De vervelende nasmaak van het verlies wordt weggespoeld met de 'aangename verrassing' dat 'iemand van de buitenwereld' in hun mening is geïnteresseerd. Maandenlang anoniem zwoegen en zweten heeft de honger naar erkenning aangewakkerd. Hapt de één naar adem, dan maakt de ander de zin af. Bang om een stilte te laten vallen. Bang dat de betovering verdwijnt. Bang dat aan een bijzondere dag een einde komt. “Zag je al die toeschouwers. Zeker meer dan duizend. Ik heb nog nooit voor zoveel mensen gespeeld.”

Aan het woord is Lotte Jonathans, met haar twintig jaar de benjamin van het stel. Ze is niet naïef, maar heeft de 'pech' dat ze dubbelt. Een discipline die ook bij badminton in de schaduw staat van de single. Een onterechte onderwaardering, meent de kordate speelster. “Ik kijk weleens met scheve ogen naar de aandacht die enkelspelers ontvangen. Waarom zíj wel? Juist van een schouderklopje krijg je weer nieuwe energie. Maar men heeft vaak niet in de gaten hoe moeilijk dubbelen is. Het gaat zoveel sneller en is zoveel complexer. Constant moet je rekening houden met een ander. Als ik van mezelf baal, kan ik niet met een chagrijnig gezicht op de baan staan. Want dan denkt Nicole misschien dat ik kwaad op haar ben.”

In februari besliste de bondscoach dat Jonathans het nieuwe dubbelmaatje zou worden van Nicole van Hooren (25). De forse badmintonster presteert al jaren meer dan verdienstelijk in de mix met Quinten van Dalm. Tegelijkertijd wilde het in de vrouwencompetitie met Brenda Conijn aan haar zijde maar niet lukken. Wachten op succes kon niet langer, want de olympische klok tikt hardnekkig door. Binnen het 'gearrangeerde huwelijk' klikte het wel meteen. Haar verklaring: “Met Brenda moest ik altijd zo ontzettend veel filosoferen. Over ieder punt moest gepraat worden. Dat was nadenk-badminton, dit is gevoels-badminton. Lotte is een verademing.”

De prestaties kwamen snel: de halve finale in Singapore en een glansrol binnen het Nederlandse vrouwenteam. Zij sleepten het beslissende kwalificatiepunt voor de Ãœber Cup binnen en op dit WK met de beste acht landen won het duo van de gerenommeerde Indonesische tegenstanders. Toch bleef aandacht uit. Tot zaterdag.

Op de Dutch Open struikelden Jeroen van Dijk (de nummer één van de ranglijst), Brenda Beenhakker en titelverdedigster Judith Meulendijks al in de kwartfinales. Het deelnemersveld in Den Bosch was sterker en breder (meer dan 200 spelers uit 23 landen) dan de voorgaande edities. Met dank aan de financiële crisis, die ervoor heeft gezorgd dat veel Aziatische toernooien afgelast werden. Met de nationale enkelspelers dit weekeinde thuis op de bank waren alle ogen gericht op Van Hooren en Jonathans. “Geniet ervan, zeiden we tegen elkaar.”

Het ambitieuze duo is in slechts een paar maanden tijd opgeklommen naar de tiende positie op de wereldranglijst en geldt als een belofte voor Sydney 2000. De twee hebben ook van het NOC-NSF dat etiket gekregen, met de bijbehorende financiële ondersteuning. Hetgeen voor de parttime administratief medewerkster en intercedente geen overbodige luxe is.

Bondstrainer Eline Coene noemt de opmars van haar pupillen opmerkelijk in een sport waar Aziaten nog altijd de dienst uitmaken. Ter illustratie: in Den Bosch waren in het enkelspel zes van de acht halve finalisten van dat continent afkomstig. “Het is ongelooflijk”, merkte Coene op. “Gelijk zulke goede prestaties leveren op zulke sterke toernooien, dat gebeurt niet vaak.”

Coene weet waarover zij praat. Met Erica van den Heuvel vormde zij begin jaren negentig een succesvol koppel. EK-zilver blinkt op hun palmares. “In principe zijn Nicole en Lotte onze opvolgers. Ook zij kunnen gelijk met de wereldtop mee. Zo'n dubbel hadden we hard nodig. Maar vergeet niet: nu begint het voor hen eigenlijk pas. Ergens komen is altijd gemakkelijker dan je ergens handhaven.”

Ondanks deze sportwet heeft Coene alle vertrouwen in de toekomst. “Bij een damesdubbel is de taakverdeling erg belangrijk. In hun geval is die duidelijk: Nicole is ervarener en zet de lijnen uit. Lotte luistert goed en volgt. Hun kracht ligt in hun beweeglijkheid en het feit dat Lotte linkshandig is. Die combinatie is bijzonder verwarrend voor de tegenstander. De hele tijd draaien ze om elkaar heen en zie dan maar eens te onthouden waar de backhand- en forehandkant zit. Bovendien zijn ze allebei enorm gedreven. Een pré natuurlijk. Maar fysiek moet het nog beter. Ze moeten het spel langer kunnen volhouden zonder fouten te maken.”

Van Hooren en Jonathans, die dit seizoen alletwee competitie spelen voor het Amersfoortse BCA, weten dat. Toch zegt de laatste: “Wij willen nog meer presteren dan Coene en Van den Heuvel hebben gedaan. Wij gáán meer presteren. Ik zie nog zoveel groeimogelijkheden, nog zoveel dingen die verbeterd kunnen worden. En nu al ben ik voor niemand bang.” Een triomfantelijke blik, terwijl Van Hooren verlegen glimlacht. De badmintonsters praten zoals ze spelen. De jongste wild, onbesuisd. De oudste bedachtzaam, voorzichtig. “Zij staat soms als een dolle hond op de baan. Ik weet dat zij dat dan nodig heeft en laat haar. Zelf word ik op zo'n moment juist heel rustig. We voelen en vullen elkaar goed aan.”

onathans knikt instemmend. “Wij zijn super verschillende personen. Ik ben het huppeltje dat alles leuk vind. Nicole denkt meer na. In het begin wilde ik vlak voor een wedstrijd winkelen. Zij wilde dan juist rusten of trainen. Dat was wennen, zo'n professionele benadering van de sport. Ik ben er dan ook gewoon ingegooid, in die olympische missie. Maar ik ben heel snel volwassen geworden en er inmiddels aan gewend dat wij samen echt voor Sydney gaan.”

Deel dit artikel