Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Erkenning van Palestina gaat nog niet ver genoeg

Home

TINEKE BENNEMA | HISTORICA en PUBLICIST OVER HET MIDDEN-OOSTEN

Na zijn rede voor de VN werd Abbas als een held onthaald. FOTO © EPA

De Palestijnen willen door de VN worden erkend als volwaardige staat. Vanuit twee kanten komt kritiek: het plan gaat niet ver genoeg, of het is juist nu al een brug te ver.

Ik studeerde in 1987 in Jeruzalem toen de Palestijnse opstand uitbrak. Op de volksuitbarsting volgde een kettingreactie van gebeurtenissen: hardhandige Israëlische repressie, internationale aandacht voor de Palestijnen en het officieel opgeven van de Westelijke Jordaanoever door koning Hoessein van Jordanië. Hij vond dat het gebied voortaan aan het Palestijnse volk moest toebehoren. Waarop PLO-voorzitter Jasser Arafat in 1988 de onafhankelijkheid van Palestina uitriep in Algiers.

De stemming onder de Palestijnen was euforisch en ze werden beloond met Oslo-akkoorden en een eigen Palestijnse Autoriteit. Met palm- en olijftakken zwaaiden de Palestijnen toen naar het terugtrekkend Israëlische leger.

Nu, in 2011, is onafhankelijkheid verder weg dan toen. In de eerste plaats is de Palestijnse demissionair president Abbas de verkeerde man op de verkeerde plek om de bruid weg te geven. In 2005 werd hij na het overlijden van Arafat gekozen. De Palestijnen hoopten dat hij hen dichter bij vrede zou brengen. Dat gebeurde niet; zijn presidentschap wordt gekenmerkt door zwakte en corruptie; sinds 2009 is Abbas' regeringstermijn verstreken.

Verder heeft Abbas niet zoals Arafat het mandaat van de PLO, die alle partijen, ook de vluchtelingen in de diaspora vertegenwoordigt. Met het opgeven van hun recht op terugkeer naar het huidige Israël, vergooit hij ook het recht van het Palestijnse volk als geheel op zelfbeschikking, zoals uitgedrukt in eerdere VN-resoluties.

Abbas vervangt die nu door een symbolisch Palestina dat niet meer is dan enkele steden van de Palestijnse Autoriteit. Zijn onafhankelijkheidsverklaring en verzoek om VN-lidmaatschap is een schreeuw om hulp, vanwege een vredesproces zonder eind, zeker. Maar die dient er vooral toe de macht van Fatah te consolideren.

Nederland wil geen steun geven aan de Palestijnse aanvraag bij de VN. Minister Rosenthal wijst de verklaring af, omdat die tot grotere spanningen zal leiden. Daarmee bewijst hij niet de vrede een dienst, maar vooral Israël. Israël is mordicus tegen de Palestijnse staat, omdat het land bang is dat de Palestijnen een sterkere troefkaart in handen zullen krijgen bij onderhandelingen.

De verklaring zal de Palestijnen veel publiciteit en veel diplomatieke schade toebrengen. Maar de wezenlijke oorzaak van het uitblijven van een echt en geen papieren Palestina is de halfhartige houding van het Westen zelf, dat Oslo-akkoorden, stappenplannen en routekaarten vastlegt en vervolgens geen sancties instelt als Israël ze niet nakomt.

Roep liever Israël en Palestijnen om de tafel en zorg dat strafmaatregelen worden ingesteld als er geen echte, duurzame Palestijnse staat uitrolt met garanties voor Israëls veiligheid. Land voor vrede, met twee staten, is de enige reële oplossing. Maar daarvoor zijn Israël en Rosenthal banger dan de nieuwe kleren van keizer Abbas.

Deel dit artikel