Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Er is niets dat de groei van Utrecht kan remmen

Home

Wim Boevink

© ANP XTRA
Klein Verslag

Utrecht is een stad in transformatie; het werpt zijn provincialisme af, het kan niet langer een 'stadsie' zijn. 

Een beweging die al ergens in de jaren vijftig haar aanvang, nam zet door, gebiedsuitbreiding, bevolkingstoename, schaalvergroting. Nergens is die uitdijing beter te zien dan in het stationsgebied, dat uitgroeit tot één grote mobiliteitsmachine, een overslagplaats niet van goederen, maar van mensen.

Lees verder na de advertentie

Ik weet daar iets van, want dat gebied is deel van mijn biotoop, ik doorkruis het bijna dagelijks. De spitstijden kan ik doorgaans vermijden, maar als je erin terecht komt, dan ervaar je hoe een mensenzee door die ingenieursterminal spoelt, omhoog naar de hal of omlaag naar de perrons, neerstroomt van de brede trap aan de Jaarbeurszijde of door het nieuwe Hoog Catharijne, op weg naar werk of college of op doorreis.

Utrecht groeit en groeit, en die groei is on­weer­staan­baar

En laatst maakte ik een omgekeerde beweging, fietste rond vijven in de middag door de Biltstraat in de richting van het station; het fietspad was veranderd in een snelweg voor rijwielen en bij het stoplicht stond er vijftig meter aan fietsers voor mij. We wachten schouder aan schouder, voorwiel aan achterwiel, elk fietspad al tweebaans in gebruik, de snelle links, de minder snelle rechts, maar eigenlijk alles in hoog tempo.

Ja, er zijn uren waarop de binnenstad - het oude stadsie - bijna overloopt, de mensen vullen terrassen, restaurants en cafés en in enkele daarvan spreekt de bediening alleen Engels, net als in Amsterdam.

Er zijn winkels gekomen, niet voor de inwoners, maar voor de bezoekers, kaas voor vliegtuigkoffers, de stad wordt recreatiegebied.

Laat souper

Bij het muziekcentrum opende een restaurant dat zijn keuken tot middernacht open wilde houden, maar ik geloof niet dat de stad al klaar was voor een laat souper, dat is nog iets te veel allure. Deze week werd weer een 'schouw' gehouden in het stadskantoor, een voorlichtingsavond over de ontwikkelingen in het stationsgebied, bedoeld voor geïnteresseerde en betrokken bewoners van de stad. Het was alweer de zestigste in zijn soort, de dynamiek ervan is nauwelijks te stuiten.

In de Utrechtse wijk waar ik woon, kopen Amsterdammers huizen

De zaal op de zesde verdieping van het stadskantoor - zelf al een creatie binnen dit uitdijend stadsgebied - was geheel gevuld, en de project- en omgevingsmanagers werkten hun power-points af.

De records brekende fietsenstalling kwam ter sprake en iemand had berekend dat als je alle fietsrekken uit die stalling achter elkaar zou plaatsen, je de afstand kon overbruggen tussen de Dom en de Dam - een mededeling die onbewogen werd aangehoord. Dom en Dam - Utrecht als satelliet van Amsterdam. In de Utrechtse wijk waar ik woon, een slaperige jarendertigwijk met voor- en achtertuinen, kopen Amsterdammers huizen, om van daaruit het stationsgebied te doorkruisen als forenzen naar de hoofdstad.

Maar tijdens de schouw werd vooral naar stallingen gekeken, naar buslijnen, naar een meervoudige, onderhandse aanbesteding voor de verduurzaming van de Croeselaan, naar fietspaden met cementvervangend beslag. naar aquaflows en energyfloors. En naar solarbanks, straatmeubilair waaraan je je mobiel kan opladen. Het stationsgebied wordt groter, fraaier, groener en er is niets dat de groei kan remmen, het woekert, als een natuurgegeven.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier meer van zijn columns.

Deel dit artikel

Utrecht groeit en groeit, en die groei is on­weer­staan­baar

In de Utrechtse wijk waar ik woon, kopen Amsterdammers huizen