Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

En toen begonnen we opnieuw

Home

CISKA DRESSELHUYS en OUD-HOOFDREDACTEUR VAN OPZIJ

Ik las het In Memoriam van Hebe Kohlbrugge in Trouw (14 december). Met daarin haar woorden: "Ik verzet mij tegen veel, soms natuurlijk ten onrechte, maar vaak ook terecht'.

Ik heb dat ooit meegemaakt met haar, toen ik haar aan het eind van het Jaar van de Vrouw ( 1975) moest interviewen voor Opzij. We wilden toen per se een tegenstandster van dat jaar aan het woord laten en dat was zij. Ik werkte toen nog bij Trouw, maar ook al freelance voor Opzij. Ik had lang gezocht naar zo'n tegenstandster, want die waren er nauwelijks, dus ik was blij dat ik haar had gevonden.

Op diezelfde bank die ik op de foto in Trouw zag, zat zij, ik in een stoel ernaast. Na een kwartier praten zei ze opeens: "Ik vind dit een heel vervelend gesprek en ik vind u ook vervelend, wilt u weggaan?"

Ik was mij van geen kwaad bewust, dus ik schrok me ongelukkig. Zoiets was me nog nooit overkomen in mijn loopbaan tot dan toe. Maar nog erger dan mijn persoonlijke gekwetstheid, was het feit dat ik hiermee de enige tegenstandster van het Jaar van de Vrouw, die ik had weten te vinden - en dus mijn verhaal voor Opzij - kwijt was. Dat stuk moest de volgende dag worden geschreven en ingeleverd, dus ik zat echt voor het blok.

Toen zei ik tegen haar: "Mevrouw Kohlbrugge, dit is me nog nooit overkomen, ik vind dit heel akelig, zowel persoonlijk als professioneel. Misschien ben ik dit gesprek verkeerd begonnen, zullen we proberen het over te doen ? Ik heb u echt nodig."

Gelukkig was ze zo sportief om dit voorstel te accepteren. En toen deden we het ook echt helemaal vanaf het begin.

Ik ging weer naar buiten, trok de deur achter me dicht, belde opnieuw aan en zij deed open. We stelden ons weer aan elkaar voor en daarna volgde een prettig interview. Zo redde ik mijn verhaal en verdween mijn (en waarschijnlijk ook haar) gevoel van ongemak.

Waarom ze tegen dat Jaar van de Vouw was ben ik totaal vergeten, maar dat ze flexibel genoeg was om een vervelende situatie recht te breien, ben ik nooit vergeten. In mijn lessen die ik ooit aan de Academie voor Journalistiek in Windesheim heb gegeven, heb ik dit verhaal vaak verteld om jonge aankomende collega's te leren dat zelfs een uitzichtloze situatie nog omgebogen kan worden tot iets positiefs.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie