Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Emigratie / Somaliërs massaal naar Engeland

Home

door Katja van der Linde

Somalische asielzoekers uit Nederland steken massaal de grens over. De trend was al langer gaande, maar uit de laatste cijfers blijkt dat meer dan de helft van de Somaliërs, 17000 in totaal, Nederland inmiddels heeft verlaten. De meesten vertrokken naar Engeland. De genaturaliseerde Somaliërs maken optimaal gebruik van het vestigingsbeleid in de Europese Unie.

AMSTERDAM - Zeker de helft van de Somaliërs in Nederland heeft de afgelopen jaren de oversteek naar Engeland gemaakt. Vaak met achterlating van schulden hebben de voormalige vluchtelingen hun heenkomen gezocht in de grote Engelse steden, zoals Londen, Leicester en Birmingham. Ver weg van de Nederlandse bureaucratie die hun zoveel regels oplegt.

Samen met Engeland nam Nederland in de jaren negentig de meeste Somalische vluchtelingen op. In 2000 telde het CBS 28785 Somaliërs in Nederland, maar volgens diverse Somalische bronnen is de helft inmiddels naar Engeland geëmigreerd. Ook de gemeente Tilburg, waar veel Somaliërs wonen, constateert de uittocht. ,,Cijfers die ik heb ontvangen gaan ervan uit dat 17000 Somaliërs inmiddels zijn geëmigreerd'', zegt Jacques Lemmen, beleidsmedewerker asiel- en inburgeringsbeleid van Tilburg. ,,Ik kon bijna niet geloven dat het er zo veel waren.''

De vraag blijft waarom de Somaliërs zo massaal voor de oversteek kiezen, terwijl de leefomstandigheden in Engeland op het eerste gezicht weinig florissant zijn. ,,Dat heeft een paar oorzaken'', vertelt de Somalische Nederlander M.A. Mahamed, die vrienden zag vertrekken. ,,De jongens die ik ken, zeggen dat het leven in het Verenigd Koninkrijk een stuk makkelijker is. Ze kunnen er ongestoord leven en zeggen snel een uitkering te krijgen van de sociale dienst. Bovendien is er geen sollicitatieplicht. Ook hebben ze vaak schulden door de lening die ze afsloten zodra ze hun verblijfsvergunning kregen. Het gerucht dat je in Engeland niets hoeft te doen en dat de sociale dienst al je rekeningen betaalt, is hardnekkig.''

De Somaliërs blijken in Engeland makkelijker werk te vinden. Dat heeft alles te maken met de flexibele Britse wetgeving voor kleine ondernemers, waardoor ze zonder al te veel gedoe een eigen bedrijfje kunnen beginnen. De Nederlandse regelgeving ervaren de Somaliërs als betuttelend en beklemmend. Daarnaast zijn ook de toekomstmogelijkheden en de toelatingskansen op de universiteit volgens de emigranten veel beter. Somalische vrouwen voelen zich minder eenzaam in Groot-Brittannië. In Engeland woont de Somalische gemeenschap dicht op elkaar. 'sMiddags komen de vrouwen bij elkaar om te praten en muziek te maken.

In het Engelse Leicester zien ze de Somaliërs komen, maar het heeft niet tot problemen geleid. ,,De Somalische gemeenschap hier bestaat uit ongeveer 10000 mensen en de rassenrelaties zijn goed'', vindt Steve Dubbins. Hij werkt als case worker bij het Leicester Law Centre dat de meeste immigratie- en asielzaken in de stad behandelt. ,,Wel zijn het vooral alleenstaande vrouwen en kinderen die hierheen komen'', vertelt Dubbins.

Leicester wil wel graag door Nederland op de hoogte gehouden worden over de Somaliërs met verhuisplannen. Daarover schreef de Engelse gemeente al in 2001 een brief aan de gemeente Tilburg.

De Brabanders kunnen weinig doen voor de Britten. ,,Probleem is dat de Somaliërs ons niets van hun verhuisplannen vertellen'', zegt gemeentewoordvoerder Lemmen.

Het emigreren lijkt een trend te worden. ,,De discussie woedt nog steeds onder mijn bevolking'', weet Mahamed. ,,Er zijn grote groepen uit Tilburg en Eindhoven vertrokken en ik schat dat de Rotterdamse gemeenschap is gehalveerd.''

Volgens hem waren veel Somaliërs toen ze naar Nederland kwamen al van plan om uiteindelijk de oversteek te wagen. Na het doorlopen van de asielprocedure vroegen ze na vijf jaar de Nederlandse nationaliteit aan, waardoor ze vrij zijn om zich in iedere EU-lidstaat te vestigen.

Zelf staat Mahamed niet te popelen om te vertrekken. In 1989 kwam hij als zeventienjarige naar Nederland en heeft veel offers moeten brengen om zich hier thuis te voelen en carrière te maken.

Samen met zijn vrouw en kinderen leeft hij een rustig leven en hij gelooft niet dat alles aan de overkant van de Noordzee beter is. ,,De huisvesting verdient geen schoonheidsprijs en het leven in Engeland is ontzettend duur.''

In Warnsveld woont nog maar één Somalische familie, terwijl de gemeenschap drie jaar geleden uit ongeveer dertig personen bestond. Ook Willy Bussink, hoofd van de Warnsveldse sociale dienst, vraagt zich af wat de Somaliërs in Engeland zoeken.

Bussink zet vooral vraagtekens bij de manier waarop de drie gezinnen die hij onder zijn hoede had van de ene op de andere dag vertrokken. Huizen, banen en maar ook financiële problemen lieten ze achter. Bussink: ,,Het leek wel vluchtgedrag. Ze lieten zelfs de lichten branden en de buitendeuren openstaan.''

Voor sommige Somaliërs spelen opvoedkundige en religieuze motieven een rol om naar Engeland te gaan. Leicester, en ook London, staan erom bekend dat ze veel te bieden hebben op religieus gebied.

Mahamed: ,,Geëmigreerde vrienden van mij prijzen het aantal islamitische scholen. Op ieder niveau kun je een school uitkiezen naar je eigen islamitische geloofsovertuiging. Voor mij hoeft het niet, mijn kinderen gaan gewoon naar de dichtstbijzijnde openbare school. Religie leer ik ze thuis wel.''

Deel dit artikel