Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een turnende panter gun je negen levens

Home

Marijn de Vries

Chantysha Netteb heeft zich in de sprongfinale bij de WK turnen in Antwerpen geblesseerd aan de rechterknie. De 16-jarige Amsterdamse kwam verkeerd terecht na haar eerste sprong en moest per brancard worden afgevoerd met een op het eerste oog ernstige blessure. © AFP

Bij toeval sloeg ik afgelopen weekend de Zwitserse krant Tages-Anzeiger open. Op de sportpagina kwam ik als outsiders voor een WK-medaille 'Chantysha Netteb (16, Holland)' tegen. Ik zal het maar toegeven: voor ik haar naam in de Zwitserse krant las, had ik me nooit in de Nederlandse turnster verdiept. Er zijn zoveel talentjes die komen en gaan. Kleine streepjes van meisjes, vaak met bleke neusjes en elastieken beentjes.

Maar wat ik in de Tages-Anzeiger las, intrigeerde me. De Zwitserse bondscoach bleek nogal onder de indruk van Chantysha. Zozeer zelfs, dat hij een bijnaam voor haar had bedacht: de panter. Want ze beweegt zo geschmeidig - zo soepel en gracieus. Meteen deed ik een plaatjesgoogle. Een donkere meid met grote ogen en een stralende lach keek me in veelvoud aan. Afgetraind, maar niet zo schriel als de meesten van haar collega's. Nee, gespierd. Met een kont. En borsten. Een zeldzaamheid in de turnwereld. Maar mooi. Prachtig zelfs.

Ik bekeek wat filmpjes op YouTube en begreep meteen wat de Zwitserse bondscoach bedoelde. Wat een bedachtzame elegantie in die sierlijke armen, wat een krachtsexplosies van die mooie lange springbenen en wat een ongebreidelde blijheid. Nederlandse turnsters genieten niet van wat ze doen, vrees ik altijd als ik die koppies zie, maar bij Chantysha twijfel ik geen moment. Die wil niets liever dan huizenhoog boven het paard tollen en met een klein knikje van de knieën en een reusachtige glimlach op haar gezicht tot stilstand komen.

Toen ze net kon lopen - en daar begon ze al mee toen ze nog maar acht maanden oud was - klom Chantysha tot wanhoop van haar moeder meteen overal bovenop. Ze maakte koprollen van de bank en zwaaide aan elke stang die ze kon vinden. Acht maanden! Dat is een wandelende baby. Een koprollende en zwaaiende baby. Een jong katje dat niets liever doet dan in de gordijnen klimmen en achter zijn staart aan jagen. Geen wonder dat Chantysha's moeder weinig anders kon verzinnen dan haar driejarige dochter naar peutergym sturen. Je moet toch iets met zo'n kind.

Dertien jaar later staat de spring- in-'t-veld in de finale van de WK turnen, op het onderdeel sprong. Ze had ook aan andere kwalificaties meegedaan. Maar Chantysha is volgens de kenners nog niet constant genoeg, ze maakt nog iets teveel fouten om ook op die onderdelen een finaleplek te bemachtigen. Ach. Zestien. Dan mag je nog een beetje druistig en onbesuisd zijn, toch? Niet altijd even secuur? Na elf jaar staat er eindelijk weer eens een Nederlandse turnster in een WK-finale. Dat telt.

Pas tijdens die finale krijgt Chantysha een gezicht voor sportminnend Nederland. Het meisje dat een fabelachtige sprong maakt, maar verkeerd terecht komt, omkiept, tegen de mat smakt en naar haar rechterbeen grijpt. Schrik, teleurstelling, pijn. Haar rug kromt zich. Ze verstopt haar gezicht tussen haar armen. Op een brancard wordt ze afgevoerd. Pijn is ze wel gewend. Pijn is een gegeven als je turner bent en op harde houten toestellen sprongen maakt die de zwaartekracht tarten. Maar de onzekerheid over de ernst van de pijn, die knaagt meteen. En de ernst blijkt groot: haar voorste kruisband is gescheurd.

Zo'n kort moment in de spotlights waarvoor ze geboren is en dan blesseert ze zich zo ernstig dat haar toekomst als turnster in gevaar komt. Na mijn speurtocht op internet was ik zelfs al een beetje van Chantysha gaan houden. Katten hebben negen levens, zeggen ze. Hopelijk geldt dat voor panters ook.

Lees verder na de advertentie
Marijn de Vries. © Maartje Geels

Deel dit artikel