Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een trein met Oekraïense militairen, en een kat

Home

Gert Jan Rohmensen

© Creative Commons: Gnesener1900

'Miauw', klinkt het ineens klagend op het hoofdstation van Kiev. In de kakofonie van lawaai van alle uitstappers van de trein die net is aangekomen, ineens het geluid van een kat in nood. Maar het beestje is nergens te bekennen.

Het loopt tegen middernacht en er is net een enorme groene golf aan militairen uit deze trein gerold. Het stel is nogal uitgelaten want ze mogen met verlof. Na een paar maanden in de oorlog gaan de mannen nu van twee weken rust genieten. Grote plunjebalen en rugzakken sjouwen ze met zich mee.

Uit een van die rugzakken komt het geluid. De rits staat een beetje open, en een jong katje steekt z'n kopje naar buiten, klagend miauwend. Z'n baasje, een man in camouflage-uniform, aait over z'n kopje. "Rustig maar Rizjik", zegt hij. Rizjik is het woord voor 'rooie', de kleur van het beestje.

Na zes uur in de trein is de kat duidelijk toe aan het strekken van de poten. De militair ziet dat natuurlijk ook, haalt de kat uit zijn benarde positie en zet hem op het perron. Het magere beestje kijkt even om zich heen, doet wat voorzichtige pasjes, bemerkt de plotselinge vrijheid en zet  het op een lopen, tussen de benen van alle zeulende passagiers door.

"Kom hier Rizjik, kom hier", beveelt de militair, zoals hij dat gewoon is. Maar katten laten luisteren is lastiger dan collega's commanderen. Het beestje kijkt nog even schuldbewust om, en besluit dan toch zijn eigen plan te trekken, de vrijheid tegemoet. Het stationslawaai en alle mensen boezemen hem duidelijk angst in, maar de hang naar vrijheid is groter na uren in een benauwde rugzak.

Het beestje trekt een sprintje over het perron en springt op de rails tussen de stilstaande wielen van trein nummer 712, die ons hier net heeft afgeleverd. De militair ligt op zijn buik om de grond om onder de trein te kunnen kijken. Rizjik is nergens te bekennen.

Lees verder na de advertentie

De trein komt uit Kostantinovka, dichtbij het oorlogsgebied in het oosten van Oekraïne. Het plaatsje was vorig jaar zelf tijdelijk bezet door de pro-Russische separatisten. Totdat Kiev besloot dat het genoeg was  met de voortdurende veroveringen door de rebellen, en stevig in de aanval ging.

Plaatsen als Kostantinovka, Slavjansk en Artjomovsk werden op de rebellen heroverd, maar toen schoten - door Moskou ontkend, maar vrijwel zeker - Russische militairen de rebellen te hulp en werd de Oekraïense opmars gestuit.

Kostantinovka is een van de garnizoensplaatsen. Zes uur eerder op het kleine stationsplein lopen militairen af en aan, en stappen in een van de modernste passagierstreinen van het land. De trein - lange coupés met twee om drie stoelen en tussenin een gangpad - kan tot ruim 160 kilometer per uur rijden. Dat is niets minder dan een vervoersrevolutie in Oekraïne, waar veel treinen slaaptreinen zijn die nog stammen uit de sovjettijd. Niet zozeer oncomfortabel, maar wel traag.

© anp

Met een zooitje militairen in de trein zitten is op zich geen probleem, maar een echt onverdeeld genoegen kun je het ook niet noemen. Vervelend zijn ze niet maar omdat ze verlof hebben gekregen gedragen ze zich als een stel kwajongens op schoolreisje. En de heren zitten duidelijk nog in de oorlogsmodus. Hard praten en veel bewegen.

Als de een net weer op z'n plaats zit, krijgt een ander het op zijn heupen en komt langs stampen door het gangpad. Gewoon lopen is er niet bij, nee wordt gestampt alsof ze nog aan het marcheren zijn. Ook de deur van de trein-wc wordt niet gewoon dicht gedaan, maar keer op keer zo hard dichtgesmeten dat de sponning er zowat uitvliegt.

Ze moeten daar 'toevallig' nogal vaak zijn want ze hebben het toilet clandestien gebombardeerd tot rookruimte. Dit nadat de conducteur hen - onder protest - vriendelijk duidelijk heeft gemaakt dat het nuttigen van rookwaren in de gehele trein ten strengste verboden is op straffe van een boete - in het Russisch heet een boete overigens naar het Nederlandse woord 'straf'.

Maar de heren kunnen het zolang niet volhouden. En staat de trein ook maar even stil dan stormt de hele bende het perron op om te gaan roken. Helaas voor de mannen zijn er maar weinig stops onderweg. En ze zijn kort, hooguit een minuut of twee. Herkenbaar aan de berg half opgerookte peuken die op de perrons wordt achtergelaten.

De militairen hebben allerhande uniformen aan, op een ervan staat zelfs een Brits vlaggetje. Donatie van het Britse leger waarschijnlijk. De soldaat met het Britse vlaggetje draagt bovendien geen soldatenpet, maar een piratendoek. Wel in camouflage uiteraard, je hebt jezelf als militair serieus te nemen. Hij blijkt de joviale kok van het kamp te zijn en lust ook wel een slokje. Met een klein flesje wodka in de hand staat hij eerst met een paar anderen zijn verlof te vieren, en slaapt de rest van de reis tot Kiev.

Met een zooitje militairen in de trein zitten is op zich geen probleem, maar een echt onverdeeld genoegen kun je het ook niet noemen.

© anp

Op het op het perron in Kiev is het de militair intussen gelukt om zijn Rizjik weer onder de trein vandaan te lokken en stopt het beestje weer in zijn rugzak. "Ik heb hem in februari meegenomen uit Debaltsevo", zegt de militair, refererend aan de grote slag die daar heeft plaatsgevonden tussen pro-Russische rebellen en het Oekraïense leger. Deze militair was erbij als richter van een onderdeel artillerie en redde het poesje van tussen de neerkomende granaten.

De poes heeft tijdens zijn korte vlucht over het perron kennelijk niet de kans gekregen om zijn behoefte te doen. Terwijl hij wordt teruggestopt in de tas ziet Rizjik nog net kans om zowel het perron als de rugzak van de militair te bevuilen. Ineens begint het te stinken.

Liefdevol poetst hij de kat eerst schoon en dan het perron. Vervolgens begint hij aan zijn rugzak, waar de vlekken door de camouflagekleuren niet echt opvallen, maar de stank wel. Het perron raakt intussen leger en leger, tot uiteindelijk de poetsende militair alleen overblijft. Met de kat, die zijn kopje weer parmantig uit het gat steekt.

Deel dit artikel

Met een zooitje militairen in de trein zitten is op zich geen probleem, maar een echt onverdeeld genoegen kun je het ook niet noemen.