Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een routinewandeling die eindigde bij een boekwinkel

Home

Wim Boevink

© Wim Boevink
Klein Verslag

Nog verdwaasd over de voorlopige koopakte die ergens op een kantoor werd opgesteld, een koopakte waarin mijn naam werd genoemd (waarschijnlijk onder de toevoeging 'hierna te noemen koper') besloot ik mijn routinewandeling door de binnenstad te maken, nog geheel de oude coördinaten volgend, hetgeen betekende dat ik het treintje nam naar Centraal, in de Ako het rek met buitenlandse kranten bestudeerde en vervolgens onder het bollendak door de 'mall' betrad - het blinkende winkelcentrum dat onze welvaart verbeeldde.

Uit de jaszak stak intussen de Süddeutsche, vanwege een terugblik op 'de langste zomer', een terugblik die ikzelf ook overwoog juist nu de dag zo fris en druilerig was en de mensen weer in hun donkerste kleren waren geschoten en thuis voor het eerst aan hun thermostaten draaiden.

Lees verder na de advertentie

Maar misschien was het voor zo'n terugblik nog te vroeg; de radio had voor de komende dagen weer oplopende temperaturen voorspeld, tot mogelijk 25 graden en mijn vrouw had daarbij bedenkelijk gekeken en net geen wegwerpgebaar gemaakt. De zomer is een logé die veel te lang is gebleven.

In de kast met Duitstalige literatuur glom mij een gebonden boek tegemoet

Ik dronk koffie in de foyer van het muziekgebouw, het ronde tafeltje was te klein voor de krant. De serveerster met het mooie gezicht bracht de nieuwe menukaart naar het tafeltje naast mij waaraan twee mannen zaten die naar de taart informeerden.

'Normandische appeltaart,' zei ze 'en profiterollestaart'.

Dat laatste sprak ze niet uit op z'n Frans, maar wat onzeker op z'n Hollands; mogelijk had ze van de taart geproefd, maar nooit eerder het woord in de mond genomen.

Toeval

Ik stak de markt over die van een nieuw plaveisel werd voorzien, de wortels van de oude platanen waren blootgelegd en weer provisorisch toegedekt. Mijn doelwit was de boekhandel waarover ik hier eigenlijk had willen schrijven, als ik mijn gedachten wat beter bijeen had kunnen houden, de grote boekhandel in het hart van de stad, de boekhandel die mijn inziens dat hart mede bepaalt.

Voor vandaag volstaat het te zeggen dat ik weer met een aankoop thuis kwam die ik helemaal niet had willen doen, eigenlijk zoals zo vaak na een boekhandelsbezoek. Precies dat toont het belang aan van de fysieke boekhandel: dat toeval, dat onvoorziene.

In de kast met Duitstalige literatuur glom mij een gebonden boek tegemoet met de dikte en paginagrijsheid van een puzzelwoordenboek zoals ik dat bij mijn moeder zag. Der Mann ohne Eigenschaften van Robert Musil.

Achterop las ik: 'Ulrich, de man zonder eigenschappen, is wiskundige en filosoof en twijfelt voortdurend aan zichzelf. Ulrich staat voor Robert Musils literaire onderneming om de werkelijkheid te schilderen als het doelloze resultaat van een overvloed aan mogelijkheden.'

Ik was verkocht, bijna duizend pagina's tasten naar de kern van ons bestaan voor 10,95, en dat terwijl ik thuis van hetzelfde boek al een tweedelige dundruk-editie had staan. In mijn werkelijkheid had ik nu twee keer de mogelijkheid Ulrich te volgen bij zijn Oostenrijkse ontmoetingen in de jaren 1913-1914 en ik hoopte bijna op een lange periode van bedlegerigheid.

Maar we moeten nog een huis verkopen. Het onze.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Meer afleveringen van zijn Klein Verslag kunt u vinden op trouw.nl/kleinverslag.

Deel dit artikel

In de kast met Duitstalige literatuur glom mij een gebonden boek tegemoet