Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een onbegrijpelijk afscheid van Ruud Gullit

Home

MATTY VERKAMMAN

NOORDWIJK - De meeste spelers zeggen niks. In overleg met Dick Advocaat hebben zij aanvoerder Ronald Koeman naar voren geschoven als de man die Het Besluit van Ruud Gullit - De Bom - van commentaar mag voorzien.

Op één der trappen van Grand Hotel Huis ter Duin kijkt Ronald eerst even naar de neuzen van zijn sportschoenen. Dan zegt hij: “Vaag, het is allemaal zo vaag hè. Ik heb Ruud net tien minuten gesproken. Maar ook tegen mij wil hij zijn argumenten niet toelichten. Dit komt wel op een erg ongelegen moment.”

“Nee, er was geen sprake van oud zeer. We waren juist lekker bezig en Ruud was in vorm. Er werd redelijk goed gespeeld tegen Schotland. Ik begrijp dit niet. Nog even heb ik geprobeerd Ruud op andere gedachten te brengen, maar die mogelijkheid was er beslist niet.”

Een kwartier eerder heeft Ruud Gullit tijdens een persconferentie minutenlang zijn hoofd voor een groot deel in een hand verstopt. Hij ziet er geëmotioneerd uit en wil op het oog maar één ding: zo snel mogelijk weg, een punt zetten achter zijn zoveelste Affaire bij het Nederlands elftal.

Dertien jaar geleden begon hij in Zürich zijn interlandloopbaan met de tweede helft tegen de Zwitsers. Vrijdagavond sloot hij af met de eerste helft tegen Schotland. Het einde is gekomen met 66 caps. In Zürich verving hij indertijd zijn vriendje uit de kindertijd, de toen ook al debuterende Frank Rijkaard. Het ontging de Zwitserse tv-commentator. Die man bleef Gullit de tweede 45 minuten voor Rijkaard aanzien. Bij zijn laatste wissel in Utrecht kon er geen misverstand bestaan. De zwarte rasta's maakten plaats voor de blonde pijpekrullen van Peter van Vossen.

Pikante wissel

Achteraf een pikante wissel. Op 28 april 1993 gebeurde op Wembley hetzelfde, zij het toen pas in de 72ste minuut. Gullit was toen zo ontgoocheld dat hij Van Vossen niet eens het gebruikelijke handje gaf. De opportunist uit Zierikzee maakte vlak voor tijd vanaf de stip warempel ook nog de zeer belangrijke gelijkmaker, maar ook dat weerhield Gullit er niet van vol onbegrip op zijn vervanging te reageren. Die reactie was pas onbegrijpelijk. Ruud Gullit had namelijk heel zwak gespeeld en was zelfs niet bij machte geweest de verre van imponerende linksback Martin Keown ook maar één keer voorbij te komen.

Nadien, maar ook eerder al, produceerde Gullit weinig vleiende teksten over Oranje en het naar zijn smaak veel te aanvallende spelsysteem dat in 1992 door Rinus Michels werd geïntroduceerd en dat tot op de dag van vandaag door Dick Advocaat wordt voortgezet. Gullit krenkte Advocaat tot in het diepst van zijn ziel door na een vriendschappelijke wedstrijd in Eindhoven tegen Italië van 'een zelfmoordtactiek' gewag te maken. Het kostte hem meteen zijn aanvoerdersband, waarna de sterspeler zelf direct maar verder van de nationale eer afzag. Hij kwam weliswaar terug in de uitwedstrijd tegen Turkije, maar vier maanden later was het definitief gedaan. Gullit bleef maar ageren tegen de alleen door hem niet begrepen wissel op Wembley. De coaches Dick Advocaat en Rinus Israel ergerden zich een ongeluk aan het voormalige boegbeeld van het Nederlandse voetbal. Uiteindelijk zei Gullit dat hij een geintje had uitgehaald met de dienstdoende bondscoach. Toen hij telefonisch zijn afscheid aankondigde en Advocaat meteen antwoordde dat hij het juiste moment van afscheid nemen had gekozen, reageerde Gullit achteraf in het openbaar met de woorden: “Toen wist ik genoeg, ik probeerde alleen maar uit hoe Advocaat over mij dacht.”

Wie dat soort trucs uithaalt, verspeelt uiteraard de sympathie die hij eerder jaren aan een stuk heeft opgebouwd. Zelfs het wegwerken van de door de selectie nu eenmaal niet gepruimde bondscoach Thijs Libregts werd Gullit niet persoonlijk aangerekend. Die slepende affaire deed geen afbreuk aan de inspirerende figuur Gullit. Hij wàs de ideale ambassadeur van de KNVB, van AC Milan en van de voetbalsport in brede zin. Hij wàs een groot sportman, die het hart op de goede plaats had; een sociaal voelende jongen, een gevoelsmens ook, die bijvoorbeeld al jaren lang mee leefde met iemand als Nelson Mandela. De titel van Europees voetballer van het jaar droeg hij op aan zijn grote voorbeeld uit Zuid-Afrika. Thans valt zijn onbegrijpelijke afscheid samen met de hereniging van het Milan van Silvio Berlusconi, een politicus van een geheel andere orde. Gullit schokt het Nederlandse voetbal en bijna op hetzelfde moment roept zijn baas Berlusconi in The Washington Post dat een politieke compaan, de neo-fascist Gianfranco Fini, toch niet helemaal ongelijk heeft wanneer hij vindt dat Benito Mussolini een groot staatsman was...

Zieleknijper

In Huis ter Duin blijft Ronald Koeman onderwijl steeds maar naar de neuzen van zijn sportschoenen kijken. De naam Ted Troost valt. Deze zieleknijper is al jarenlang de steun en toeverlaat van Gullit. In de sportwereld wordt Troost met argusogen gevolgd. KNVB-bondsarts Frits Kessel moet bijvoorbeeld niets hebben van deze man die in zijn ogen een gevaarlijke intrigant is. “Troost doet niet wat hij zegt en hij zegt niet wat hij doet”, aldus meende Kessel tot grote ergernis van Gullit al eens te moeten opmerken. Er zijn meer sceptici in de richting van Troost. Bijvoorbeeld een wielrenner die ooit zei dit advies van Troost nogal vreemd te vinden: “Als je verder wilt komen als coureur, kun je niet doorgaan met je vrouw.” Tja. Maar nee, Ronald Koeman heeft de naam van Ted Troost niet gehoord, in die laatste tien minuten van verbazing die hij gisteren met Gullit in Noordwijk doorbracht.

Niet bekend

Respecteren? Wat valt er dan te respecteren? Hoe haalt iemand het in zijn hoofd willens en wetens plaats te nemen in de WK-selectie en zijn tweede terugkeer na een halve oefeninterland alweer voor gezien te houden? Wie die weg bewandelt, frustreert de belangen van het Nederlands elftal en degradeert zichzelf in één klap van voorbeeld tot paria.

De manier waarop Gullit de afgelopen dagen over Oranje sprak, wees al in hoofdzaak op eigenbelang. In 1990, zo liet hij zich plots ontvallen, had hij ook al in dubio gestaan. “Was ik toen maar naar huis gegaan”, zo keek hij terug. “Ik heb het hier eens rustig bekeken”, liet hij zich voorts ontvallen. Hij zag, dacht na en besloot zondag dat het hem nog steeds niet beviel: drie verdedigers, drie/vier middenvelders, drie/vier aanvallers. Een handvol kansen weggeven tegen Quick Boys, veel te weinig defensieve zekerheid. Ronald de Boer die als schaduwspits de gaten dichtloopt. Enzovoort, enzovoort. Dit zijn meer dan waarschijnlijk de details die Gullit nu niet wil uitspreken. “Dat doe ik pas na het WK. Ik hoop dat er in het belang van Oranje niet te lang over mijn besluit wordt gepraat en geschreven.”

Italië

Vrijdag gaf hij zijn details al aan. Er werd heel behoorlijk gespeeld tegen Schotland, maar Gullit trok er een gezicht bij alsof zojuist met 4-0 was verloren. “Het gaat er straks niet om wat negen keer goed gaat, maar één keer fout.” Zo kan het echt niet meer, kijk nu eens hoe het in Italië gaat, vond Gullit eerder al. Ja, Italië. Daar zijn, alle internationale prijzen ten spijt, veel wedstrijden niet om aan te zien. Bangelijk resultaatvoetbal, dat is het in negen van de tien gevallen. Maar Gullit bevalt het wel. Dat meende hij vorige week maandag bij zijn terugkeer in Oranje Johan Cruijff ook nog even te moeten meegeven. “Ik heb veel weddenschappen rond de Europa Cup-finale gewonnen. Bijna iedereen dacht dat Barcelona zou winnen. Wel, ik vond die overwinning van Milan logisch, heel logisch. En ik vertel niet waarom ik dat nou zo logisch vond...” Ach, die Cruijff met zijn onnozele aanvalsvoetbal, die gooit ook altijd de boel helemaal open. Goals weggeven, dat doen wij in Italië niet.

Deel dit artikel