Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een metershoog kunstwerk voor de koningin

Home

FRED LAMMERS

Als koningin Beatrix met haar familie vanmorgen Doesburg verlaat om over de IJssel naar Zutphen te varen, wacht haar een spectaculair afscheid. De IJsselbrug torst 35 multiplex panelen van 2,40 meter hoog, die met elkaar een schilderij van veertig meter lengte vormen met daarop wuivende en gespreide handen in diverse kleurschakeringen.

“Daarmee zwaaien de inwoners van Doesburg de koningin symbolisch vaarwel”, zegt kunstenaar Tino Goedings (51), die dit project in ruim een maand realiseerde. “Dat was hard werken, soms tot diep in de nacht. Eerst speelde het plan om vanaf de IJsselbrug een gordijn van linten naar beneden te laten hangen, tot in het water, en om de koningin daar doorheen te laten varen. Dat is om veiligheidsredenen afgekeurd. Toen kwam dat schilderijplan.” Na Koninginnedag blijven de panelen nog een maand aan de brug zitten.

Vanaf het begin werden Goedings en zijn vrouw Els, die als kunstenares eveneens plaatselijke faam geniet, betrokken bij het bedenken van het programma. “Vast stond dat het allemaal anders moest dan in voorgaande jaren. Geen zaklopen, koekhappen of wat dies meer zij. Voor onze burgemeester, die het voortouw heeft genomen bij de organisatie, was het een uitgemaakte zaak dat we daar de koningin en de prinsen niet meer mee moeten confronteren. De afgelopen jaren hebben de organisatoren van de nationale Koninginnedagvieringen daar te weinig bij stilgestaan.”

“Er is met de koningin nauw overleg geweest over het programma. Haar hofdame, mevrouw Van Karnebeek, die ook van de partij zal zijn, is diverse keren naar Doesburg gekomen om onze plannen aan de wensen van de koningin te toetsen. De reactie van de koningin op onze voorstellen was zeer positief. Zij is er reuze mee ingenomen dat het culturele aspect ditmaal centraal staat en het koninklijk gezelschap niet van hot naar her hoeft te rennen. Hoewel de prinsen de leeftijd voor kussengevechten al jaren zijn ontgroeid, voelden zij zich op die Koninginnedagen toch min of meer verplicht aan bepaalde onderdelen van het programma mee te doen.”

“Dat is nu allemaal bijgesteld. We zullen de koninklijke familie hier waardig ontvangen en geen dingen van hen verlangen waar ze geen trek in hebben. In een ongedwongen sfeer zullen zij te maken krijgen met beeldende kunst, muziek en toneel. Er is op uitdrukkelijk verlangen van de koningin nu meer tijd beschikbaar voor de diverse onderdelen van het programma. Daardoor zal Koninginnedag 1998 voor de leden van de koninklijke familie veel meer ontspannen worden.”

Burgemeester Herman Overweg is ervan doordrongen dat hij een naam heeft te verliezen. Goedings: “Alle ogen zijn op Doesburg en Zutphen gericht. Hoe brengen zij het er met deze Koninginnedag-nieuwe-stijl vanaf? Zowel de burgemeester als zijn collega uit Zutphen hebben sterk gelobbyd om de koninklijke familie hier naar toe te halen. Ze hebben daarbij hecht samengewerkt. Onze burgemeester heeft het origineel aangepakt. Hij is een enthousiast amateurfotograaf, hij trekt er vaak op uit om foto's van onze stad te maken. Op mistige herfstdagen, maar ook in het voorjaar, nu alles hier volop in bloei staat. Een bloemlezing uit die fotocollectie heeft hij naar de koningin gestuurd, met de uitnodiging zelf te komen kijken. Dat heeft resultaat gehad, net zoals de burgemeester het twee jaar geleden voor elkaar kreeg dat Sinterklaas hier zijn officiële intocht hield. Je stad via de televisie promoten is reuze belangrijk.”

Els Goedings heeft als bijdrage aan het feest veertig, ongeveer vier meter hoge, slanke zuilen geconstrueerd die, speels opgesteld in de Koepoortstraat, een sprookjesbos vormen waar het koninklijke bezoek tussendoor zal lopen. De beschilderde zuilen, op basis van kartonnen tapijtrollen, zijn versierd met stof, kant, schelpen, nepparels, glas, slakkenhuisjes en papiermaché.

De Goedings staan in Doesburg bekend als mensen die snel ergens enthousiast voor zijn te maken. In de 25 jaar die zij er nu wonen, hebben zij al veel projecten van de grond getild. Hun woning aan de Hogestraat huisvestte eeuwen geleden de Latijnse school. Er bestaan zelfs aanwijzingen dat Erasmus er op bezoek is geweest. Goedings: “Zo'n plek voedt je, zeker als je daar gevoelig voor bent. Hier hebben zoveel verschillende mensen geleefd. Als ik op een stille zomeravond in de tuin sta, besef ik soms ineens dat op deze plek eeuwen geleden ridders hebben rondgelopen. Zij parkeerden hier hun paarden.”

Als zo'n oud pand in Engeland stond, zou een huisspook zeker niet ontbreken. Het echtpaar heeft op dat gebied nooit iets waargenomen, hoewel er in Doesburg spannende verhalen in die sector de ronde doen. De Goedings hebben er hun werkruimten, Tino voor zijn tekeningen en objecten van lood en allerlei materialen die op zijn pad komen.

“Ik ben altijd bezig, ook als ik een boswandeling maak. Dan vind ik van alles. Afgewaaide stukken boom met prachtige vormen, stenen. Daar put ik mijn inspiratie uit.” Dat leidt dan tot werkstukken waarmee hij probeert “negativiteit om te zetten in positiviteit. Dat is de rode draad die door mijn werk loopt.”

Het huis in de Hogestraat staat er vol mee. Zo is een oude emmer, ergens in een weiland gevonden, de basis voor een kunstwerk geworden. Verder zijn er zijn surrealistische pentekeningen en zijn films. Op films onthaalt hij vaak ook de gasten die naar de opening van een van zijn exposities komen.

“Bij zo'n gelegenheid is het veel praten en drinken en pilsglazen die op de sokkels van de kunstwerken komen te staan. Als ik een film over mijn werk vertoon, móéten de aanwezigen wel geconcentreerd kijken naar mijn werk. Ik heb nu ruim veertig korte en lange films op mijn naam staan en op internationale festivals diverse prijzen gewonnen. Het mooie van filmen is dat je je eigen wereld kunt scheppen.”

Grote aandacht trok vorig jaar zijn gedramatiseerde documentaire over Dorothea Visser, een gestigmatiseerde vrouw uit de buurtschap Olburgen bij Doesburg, aan de andere kant van de IJssel. Zij overleed in 1876, maar haar graf is nog steeds een plek waar altijd verse bloemen liggen en bordjes herinneren aan mensen die zeggen op haar voorbede genezing te hebben gevonden voor de meest uiteenlopende kwalen.

“Dorothea heeft voorspeld dat, als haar lichaam later zou worden opgegraven, het net als dat van Bernadette nog geheel gaaf zal zijn. Er gaan stemmen op om dat nu, na bijna 125 jaar, te controleren. Uit piëteit is dat nog steeds niet gebeurd. Het boeiende van dit onderwerp was het mystieke dat er omheen zit. Tegenwoordig staan steeds meer mensen open voor dit soort zaken. Ze kleuren in elk geval het leven.”

Deel dit artikel