Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een lint van gedichten op Utrechtse klinkers

Home

REBECCA VAN DE KAR

In de binnenstad van Utrecht groeit een gedicht. Steentje voor steentje kruipt een letterlint door het centrum. Met één letter per steen en één steen per week gaat het langzaam vooruit. Als het aan de makers ligt, komt er nooit een einde aan. 'We willen een letterlijke verbinding slaan naar toekomstige generaties.'

Aandachtig buigt steenhouwer Wim Ponsen zich met een beitel over de koude kei op zijn werkbank aan de Oudegracht. Steenschaafsel waait op, passanten werpen nieuwsgierige blikken.

Het is weer zaterdagmiddag: tijd voor de volgende letter in de rij, steen 609. Vandaag houwt Ponsen, lid van het Utrechtse Steenhouwersgilde, op ambachtelijke wijze de 'U' in een straatklinker. 'Die naar hu...' valt er op de stoeprand te lezen. Het zijn de eerste woorden van het gedicht van Mark Boog, dichter bij het Utrechtse Dichtersgilde. Andere dichters van het gilde gingen hem de afgelopen stenen al voor met korte gedichtjes die samen een lang lint aan letters vormen.

'De letters van Utrecht', is de toepasselijke naam van het project, bedacht door Michael Münker. Achter het letter-idee zit zijn organisatie The Million Generations Foundation, een denktank over kennisuitwisseling tussen generaties. Samen met dichter Ingmar Heytze, ex-stadsdichter van Utrecht, wilde hij een kunstproject realiseren dat generaties overbrugt. Hun inspiratie haalden ze uit vergelijkbare initiatieven in de wereld, waarbij kunst wordt ingezet voor het doorgeven van 'beschaving'. Zoals de Clock of the Long Now, een klok in een berg in Texas die eens per honderd jaar zal slaan, of ORGAN2/ALSP (as slow as possible), een speciaal gecomponeerde orgeluitvoering die in 2001 begon in een Duitse kerk, en nog 626 jaar zal duren.

De eerste letters werden afgelopen juni gelegd op de hoek van de Utrechtse Smeebrug, en onthuld door burgemeester Aleid Wolfsen. "Je zult ergens moeten beginnen om het verleden een plaats te geven", was toen de eerste zin, van dichter Ruben van Gogh. Honderd meter lang is de lijn nu, en hij blijft groeien. Als het zo doorgaat, steek hij in 2080 het Ledig Erf over, een plein een paar honderd meter verderop.

Zolang er sponsors zijn tenminste. Voor honderd euro kan iedereen 'een steentje bijdragen' aan het gedicht. Een eigen stukje Utrecht voor jezelf, of als bijzonder geschenk. Zoals Theo en Emmy de Vries, die een letter kochten voor hun dochter Lizzy (28) en schoonzoon Jorrit Kronenburg (30). In een kringetje met familie en vrienden staan ze om de steenhouwer. Lizzy en haar vriend wonen om de hoek en zijn blij met het cadeau. Hun namen worden in de zijkant van de steen gebeiteld. "Zo'n steentje voelt echt als ons eigen stukje Utrecht."

Ook de gemeente staat achter het project en zorgt ervoor dat er bijvoorbeeld niet over de lijn heen gebouwd wordt. "Ik word hier heel gelukkig van", zegt Jan van der Leeden, die het project vanuit de Gemeente Utrecht begeleidt. "Het project geeft het ambacht van dichters en steenhouwers een podium. Hoe we met elkaar iets kunnen achterlaten voor de toekomstige generaties vind ik iets heel moois."

Voorlopig zal de letterlijn blijven groeien: alle stenen voor het komende half jaar zijn al gereserveerd. Zo schrijven de Utrechters een lijn van zinnen in de plattegrond van de veranderende stad.

Deel dit artikel