Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een lekker kort IJsseltochtje

Home

JOOST DIVENDAL

Dieren is een praktische startplaats voor wie nog niet weet wat te doen: bos en hei, of de polder in.

Op de drempel van de Veluwe en aan de oever van de IJssel kan het plan bij onheilspellend weer worden bij- of uitgesteld. Wie ver weg wil, zwoegt dwars door de Veluwezoom naar de Posbank of zeult langs de rivier richting Zutphen. Kinderen of volwassenen die eerst nog willen shoppen of ijsjes eten vinden vijf minuten vanaf het station winkelcentrum Calluna, net iets eerder gebouwd dan de malls in overig Nederland. Ze zijn er wel, van Blokker tot Zeeman en maar liefst vier supermarkten, maar niet zo monotoon neergekwakt als elders. En er is een echte bakker met roomsoesjes en een slager met paté en er zijn ijsjeswinkels en krantenwinkels. Ook is er een speeltuin en een speelgoedmuseum. En er zijn monumenten. De Gazelle-fabriek uit 1912, waar tot voor kort vader Breukink de scepter zwaaide, is na enig aandringen op afspraak te bezoeken. Het stikt er van de negentiende-eeuwse villa's. Spoorstraat34 (in de oude dorpskern) was ooit een synagoge, nu een kerkje. Van 1884 tot de Tweede Wereldoorlog had Dieren een zelfstandige joodse gemeente (het pand ontbreekt in de zojuist verschenen handige 'Monumentengids Rheden', waartoe Dieren behoort met o.a. De Steeg, pleisterplaats van randstedelijken als Simon Carmiggelt en Wim Kan annex echtgenoten).

Dieren is goed per trein te bereiken. Het frequent gebruikte spoor doet nogal wat bewoners smachten naar de Betuwelijn ter ontlasting van dit traject, meldt het Dierens Weekblad. We steken het spoor over en fietsen door het oude dorp naar de IJssel (± 1km). In de diepte wacht de rivier. Een pontje aan een afrit trekt als een magneet, sterker dan de paar clichés die IJsselgangers bij de hand hebben (aquarellen van Jan Voerman en regels van Ida Gerhardt vereeuwigden ,,'t eindeloos blinken van uw stroomgebied''). De pont vaart tot 21 uur ('swinters in het weekend tot 16-17 uur) en dat is goed om te beseffen, voor wie bijvoorbeeld in tegenovergestelde richting mocht gaan en (te) laat hier uitkomt. Hou ook het weer in de smiezen: bij windkracht 9 helpt de extra motor de kettingveer niet meer en gaat het scheepje uit de vaart. Ook bij hoogwater (en in de winter) betekent dit 20 kilometer omrijden via de IJsselbrug bij Doesburg...

De pont meert aan bij de oprit richting Olburgen, even voorbij de eerste viersprong. Een groen bordje met 'Oorlogsgraven van het Gemenebest' bij de begraafplaats roept vraagtekens op. Tussen de gebeitelde buurtnamen van Sesink, Besselink, Horstink, Lebbink en Rouwink wijkt alleen die van Familie Kerkhof af. Maar dan is er is nog één andere vreemde naam: van J.S.McPhee, 'bomber' van de Britse RAF, op 17september 1944 door de Duitsers uit de lucht geschoten, 22 jaar jong, hier aan de vergetelheid ontrukt.

Terug naar de viersprong. Met de pont in de rug: aan onze linkerhand leidt het Graafschapspad naar Brummen (of verder, naar Zutphen). Vandaag gaan we naar rechts, over het Hanzepad naar Doesburg (10km). De inspectieweg van het Waterschap is nog maar een paar jaar fietspad, 'op eigen risico'. Dat valt mee: loslopende koeien gaan opzij, hun stront maakt alleen bij regen het pad spiegelglad en de veeroosters tussen de kavels vertragen slechts ons gangetje. Links passeren we minicamping 't Hofke (met B & B). Twee kilometer verder ligt Dorado Beach, met ijs en soep en een jachthaven vol Duitsers. Hier vormt een aftakking van de IJssel een lus, die na ongeveer 7,5km weer naar de rivier buigt, ter hoogte van Doesburg. Ondanks nog enkele campings en huisjesterreinen zijn er weinig mensen en wel veel dieren: de koeien, twee aaibare shetlandponies, een jan-van-gent en aalscholvers in de poeltjes van de waard -en dan opeens twee ooievaars, die sensatie teweegbrengen bij wie opgegroeid is met hun onontkoombaar uitsterven.

Bij het naderen van Doesburg nemen de wilgen af, kolkt het water tot aan de kasseien en is er opeens weer zo'n kerktoren dichtbij, zoals die van Dieren en Olburgen over de IJssel waken. De klok van de Martinus slaat etenstijd. Bij 'Mijn Schoonouders' (in de Meipoorstraat) smaakt de mosterdsoep, de pannenkoeken van 'Het Koffiekabinet' (om de hoek) doen die van de Lage Vuursche verbleken. Aan de overzijde van de IJsselburg wacht het beboste gebergte van de Veluwe voor een andere keer, liever racen we onder een inktzwarte lucht langs de snelweg terug naar Dieren.

Deel dit artikel