Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een huis koop je met je hart, niet met je verstand

Home

Wim Boevink

© Wim Boevin000
Klein verslag

De straat is een goede. De wijk is genoemd naar witte vrouwen, zolang die benaming nog kan. De voordeur opent verrassend naar een gang. De gang leidt naar een kleine, besloten binnentuin, waaraan drie appartementen liggen. Het grootste appartement ligt achterin en is te koop.

Daarom zijn we hier, mijn vrouw, ik en de makelaar. Wij en de makelaar treffen elkaar met zekere regelmaat, dolen keurend door woningen, vergelijken vierkantemeterprijzen (die mij telkens weer niets zeggen) en voeren gesprekken op trottoirs, soms toegezwaaid door een vrolijke buurvrouw in spe.

Lees verder na de advertentie

Dit appartement in de goede straat is bijzonder, niet alleen door zijn verscholen ligging. Het is enige jaren geleden verbouwd door een Duitse aannemer. Dat is in de stijl terug te zien.

De gekozen baksteen met het voegwerk, de dubbele toegangsdeur, het groene koperbeslag om de dakramen, de rode plavuizen in de hal, de noeste, van overbodige luxe gespeende keuken met de eikenhouten deurtjes en de beige tegels, de houten lambrisering van de plafonds, de woning ademt de aangename degelijkheid van het Duitse dorpsleven.

Het zou er naar taart en brood kunnen geuren.

Af en toe wisselen we een blik, mijn vrouw en ik. Ik zie haar verliefdheid. De verliefdheid op de woning. Ze heeft een Duitse moeder, die niet meer leeft. De woning raakt iets in haar, transporteert iets naar boven dat diep van binnen sluimert.

Zorg, aandacht, geborgenheid.

© Wim Boevink

De bewoners hebben hier met liefde gewoond. Er zijn huizen die je voor het eerst betreedt en waar je je onmiddellijk thuis voelt.

Dit is zo'n huis.

Onweerstaanbaar

Je zou alles eraan kunnen overnemen. Meubilair, de hangplanten aan de dakbalken, de boekenplanken van vloer tot nok. En erg degelijk is het niet eens, er lekt iets bij de erkerramen en ook bij de vloerverwarming die maar een deel van de plavuizen verwarmt.

De makelaar kan niet in onze ziel kijken. En vooral niet in die van mijn vrouw.

Maar er is iets onweerstaanbaars aan. Vanuit het keukenraam op de eerste verdieping kijk je uit op de weelderige binnentuinen verderop.

De eigen binnentuin is stil en schaduwrijk, er gorgelt water in een kleine vijver.

Er zijn al biedingen gedaan, zegt de verkopend makelaar.

Zoals vaker lijkt de vraagprijs een 'vanaf-prijs'. Dan speelt de gekte van de markt weer op. We weten dat er voor ons niet veel speelruimte is.

Onze makelaar loopt met enige verwondering rond. Zelf zou hij nooit in zo'n besloten huis kunnen wonen, zegt hij. Om je eigen stukje binnentuin te bereiken moet je dat van de buren passeren.

Maar hij kan niet in onze ziel kijken. En vooral niet in die van mijn vrouw.

We staan na afloop van de bezichtiging weer op het trottoir. Weer de vierkantemeterprijzen. Die passen bij de wijk, zegt hij. Hij gaat nog papieren, een bouwkundig rapport en andere zaken voor ons bestuderen.

Dan gaan we ieder ons weegs.

Ja, een huis kopen doe je met je hart. Niet met je verstand.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier meer van zijn kleine verslagen.

Lees ook: Overbieden is nu ook bij nieuwbouw troef

Vereniging Eigen Huis krijgt bezorgde telefoontjes en meldingen van mensen die een nieuwbouwhuis zoeken. De prijs in een brochure blijkt niet de vraagprijs, maar de 'vanaf'- prijs te zijn.

Deel dit artikel

De makelaar kan niet in onze ziel kijken. En vooral niet in die van mijn vrouw.