Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een goede vriend van de stilte

Home

Hans Nauta

Wie zich terugtrekt in Dalfsen moet zichzelf kunnen amuseren. Zoveel maakt een blik op de gemeentelijke 'Evenementenkalender' wel duidelijk. Liefhebbers kunnen de Hervormde kerk op het Kerkplein bezoeken, of anders de Westermolen aan de Molenstraat. En wie tijd over heeft mag op zaterdag 'natuurvarkens en aardperen bezichtigen' aan de Mataramweg nummer 1. Maar verder is het vooral lekker rustig, in dit Overijsselse dorp aan de Vecht.

Jelle Paulusma, zanger-gitarist en liedjesschrijver van de Nederlandse band Daryll-Ann, had geen vermaak van buitenaf nodig om de eenzaamheid te verdrijven. Hij trok zich terug in een caravan op het land, om liedjes te schrijven voor het inmiddels verschenen album 'Trailer Tales'. In de zomer is het groot feest rond deze 'langgerekte zigeunerbak': ,,barbecuen, fikkie stoken, houthakken.'' Maar de winter is stil genoeg om te werken: ,,Als ik muziek maak, ben ik erg in mezelf. De stilte is een goede vriendin, ze brengt je tot grotere prestaties.''

De bebaarde zanger wil niet te veel kwijt over het 'buitentje' in Dalfsen. ,,Die wereld is van mij en mijn dierbaren. Wie wil weten hoe dat is, gaat maar op de camping staan.'' Het dagelijks leven was eenvoudig: Paulusma sloeg boodschappen in, nam een novemberduik in de Vecht, bereidde een fikse pan erwtensoep en werkte met gitaar tot diep in de nacht verder. Het maakproces is ongrijpbaar, zegt hij. Het enige wat vaststond was dat een opname van de vorige nacht de volgende dag niet meteen herkenbaar mocht klinken. ,,Anders was het terugspoelen en wissen.''

Natuurlijk kleurde de locatie de muziek, maar niet in extreme mate, zegt Paulusma. Vaker is de buitenwereld zelfs een storende factor. Dat gold voor de kerkklokken van Ermelo, waar de Utrechts-Amsterdamse band oorspronkelijk vandaan komt, en dat geldt tegenwoordig voor het stadsrumoer van woonplaats Amsterdam. ,,Muziek gaat van je hart naar je hoofd'', de omgeving blijft keurig buiten.

Bovendien heeft Dalfsen geen grootse popgeschiedenis; naar verluidt ging alleen Erwin Nijhoff van de Prodigal Sons er naar de lagere school. Wie inspiratie zoekt kan zich daarom beter afzonderen. ,,Al klinkt dat net alsof ik raar zou zijn. Ik zocht gewoon rust.'' Toch word je vanzelf een beetje raar van die rust. De werkperiodes duurden niet te lang. Niet alleen bezat de caravan geen douche, maar ook begon Paulusma in zichzelf te praten. ,,Dan ben je niet helemaal goed, vind ik, als je hardop gesprekken met jezelf gaat voeren. Dat kan toch ook stilletjes?''

Toen het hele album op papier stond, speelden de overige bandleden onder de hoede van producer Frans Hagenaars in een opnamestudio hun partijen in. Deze werkwijze leidde tot een album dat in loftuitingen het vorige album 'Happy Traum' (1999) minstens evenaart. De soberder uitgevoerde, vrij traditionele popliedjes, met een zacht-melancholieke ondertoon en de kenmerkende samenzang, worden door critici vergeleken met werk van de Beatles en de Beach Boys. Voor 'Happy Traum' doken drie bandleden de studio in, zonder de overgebleven collega's op de hoogte te brengen. Dat bracht niet alleen de band in gevaar maar ook de onderlinge vriendschap. Coen Paulusma, broer van Jelle, zei in een interview: ,,Het was pijnlijk. De volgende plaat maken we gewoon weer met z'n allen.'' Maar ook opvolger 'Trailer Tales' is dus geen echt band-project. Uitgezonderd 'Equally sympathy' van gitarist Anne Soldaat schreef Jelle Paulusma alle liedjes. ,,Bij ons loopt nu eenmaal alles anders dan verwacht.''

Paulusma heeft, afgezien van een baantje als autokoerier ('wij doen wat u belooft, dat idee'), gekozen voor muziek. Zijn collega's zijn tegenwoordig druk met ander werk. ,,Het leek me daarom niet verkeerd om door te zetten.''

Veel fans kochten 'Trailer Tales' zonder vooraf te luisteren, en zo maakten ze de band ,,het grootste compliment''. ,,Zij begrijpen waar we mee bezig zijn'', zegt Paulusma, die de vaste aanhang een godsgeschenk noemt voor een groep die zich liever bezighoudt met liedjes dan met verkoopcijfers. De laatste jaren zijn de puur-muzikale ambities het belangrijkst, anders dan in de begintijd, toen de jonge honden bij de Engelse platenmaatschappij Hut belandden, op tournee ging met onder meer The Verve en in het voorprogramma speelde van de Smashing Pumpkins. Engelse muziekmanagers wisten zeker: Daryll-Ann verovert de wereld. ,,Ze prezen ons de hemel in. Als je nog niet zo ervaren bent, ga je dat geloven. Maar zelf dachten we nooit dat we wereldberoemd zouden worden.'' De cd 'Happy Traum' is oktober vorig jaar in Amerika uitgebracht. ,,De berichten zijn positief. Soms doe ik per e-mail een interview voor een Amerikaans blad. Maar ik hou het niet zo bij.'' 'Trailer Tales' wordt vooral vergeleken met 'Weeps', de voorlaatste cd. Niet alleen muzikaal maar ook thematisch liggen die twee in elkaars verlengde. 'Weeps' spreekt een verlangen uit naar de buitenwereld. Op 'Trailer Tales' klinkt meer de acceptatie van iemand die weg ís. Alleen de feitelijke verhuizing naar het huisje op de heide moet nog plaatsvinden. ,,Mogelijk ben ik inderdaad een stap verder. Interessant, hoe liedjes de verbeelding op gang brengen.''

Verbeelding, dus deze indruk klopt niet met de realiteit? ,,Dat doet er niet toe. Het gaat niet om wat mij beweegt. Muziek is slechts een handvat van de verbeelding. Niemand is erbij gebaat dat ik uitleg wat alles betekent. In deze voyeuristische tijden moet alles maar zichtbaar zijn. Soms mag je best een mysterie instandhouden.''

Paulusma's neiging te beschermen wat eigen is, is de reden dat de oorspronkelijke opnames uit de caravan nooit op cd verschijnen. ,,In de studio bedek je persoonlijke liedjes met een glasplaat, zodat de luisteraar niet geconfronteerd wordt met het origineel. Dat is van mijzelf.''

De hang naar het verleden en zijn lichte afkeer van verandering, verklaart deels de aantrekkingskracht van het platteland op Paulusma. ,,De warmte in een dorp is me liever. Iedereen zegt in Dalfsen gedag als hij de kroeg binnenkomt. Misschien is dat meer gewenning dan hartelijkheid, maar dat geeft niet. Ik weet wel, in het lichaam wordt op een knop gedrukt, waardoor iemand zegt 'Goedemiddag meneer, Fijne dag mevrouw'. Maar liever dat dan de kilte in een Amsterdamse supermarkt.''

Misschien maakt hij de overstap wel, van Amsterdam naar het platteland. ,,De irritatie is nog niet zo groot dat ik nú weg moet. Maar wellicht hak ik de knoop eens door. Voor veel stedelingen is een dorp achtergebleven gebied. Maar traditionele waarden en normen, geven juist rust en duidelijkheid. Ach ja, mijn beeld van het platteland is vast te romantisch; wellicht is de anonimiteit er even groot als in de stad. En in Amsterdam kun je weer onaangepast zijn, wat vrijheid geeft. Goed, dromen houden je op de been. Ingewikkeld allemaal.''

Deel dit artikel