Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een beeld dat zich tijdens Parijs-Roubaix diep in je netvlies vreet

Home

Marijn de Vries

Marijn de Vries © Maartje Geels
Column

Er ligt een man op de grond, een jongen nog. Hij ligt op zijn rug. Half in de berm, half op een reep slecht asfalt. Zijn witte helm, zijn blauwe shirt, ze blinken in de zon. Roerloos ligt de jongen met de armen wijd, het gezicht omhoog, zijn kin wijst naar de hemel. Hij ligt ver van de sliert renners die een voor een voorbijschieten.

Dan zwenkt de camera vooruit, mee met de koers, verder over de kasseien van Parijs-Roubaix. Maar wat ik zag, kan ik niet ont-zien. Hoe komt die jongen daar? Waarom zo ver van de kasseien? Wat ligt die jongen naar, met zijn fiets, alsof iets groots hen gespleten heeft.

Lees verder na de advertentie

Het peloton blijft fietsen. Onwetend - de meesten van hen dan toch. Natuurlijk hebben een paar renners de jongen wel zien liggen. In een flits, in twee keer knipperen met de ogen. Door vertroebeld beeld, dat stuitert en dat dokkert. Niet zoals de toeschouwer het ziet, op zijn televisiescherm: een roerloos lijf. Verstilling in de chaos. Een beeld dat zich diep in je netvlies vreet.

Had de huldiging, daarna, waarbij iedereen het inmiddels wist, ingetogener gemoeten?

De beelden die dan volgen, op tv, op de pc: een man met biesjes aan zijn korte mouwen die de jongen bij de handen pakt, hem als het ware omhoog helpen wil. De rennershanden zijn vies en stoffig, net als het gezicht. De armen van de jongen zijn iets opgeheven, het gebogen been is ineens gestrekt. Hij beweegt. Zou je tenminste denken. Mensen om de jongen heen. Iemand op zijn hurken houdt een infuuszakje omhoog. Ik wil dit niet zien, maar zie het wel. En kan het niet meer ont-zien.

Wat moet je dan?

Een hartinfarct, zeggen ze, en: levensgevaar. Wat kan dat hele fietsen iemand nu nog schelen. Maar het gaat door. Wat moet je dan, in de ultiemste chaos van het jaar? Alle renners laten stoppen? Dat kan. En dan? De renners in hun oortje laten weten wat er aan de hand is (maar wat is er eigenlijk aan de hand?) en de koers door laten gaan? En dan? Wie fietst er nog volledig geconcentreerd, heeft de aandacht ten volste bij de verraderlijke koers? Het antwoord heb ik niet. Maar zin in wat als een zonovergoten feest begon, heb ik allang niet meer.

Nietsziend volg ik wat er gebeurt, tot de koers langzaam toch weer vat op me krijgt, bijna als vanzelf. Ik zou willen kunnen zeggen dat het niet zo was. Van lieverlee schuif ik naar het puntje van mijn stoel als Peter Sagan demarreert. Hij wint, luid brullend, vierend, door het dolle heen. Geen idee van wat zich op kasseistrook twee heeft afgespeeld. Maar goed ook, misschien. Toch? Had de huldiging, daarna, waarbij iedereen het inmiddels wist, ingetogener gemoeten? Ik weet het niet.

Hoe het met de jonge renner Michael Goolaerts is, was bij het inleveren van deze column nog niet bekend. De hardste koers van allemaal, zo noemen ze Parijs-Roubaix. De hel. Ze vallen als dode bladeren in de herfst, de renners, bij bosjes smakken ze tegen de grond. De winnaar sterft minstens tien keer duizend doden alvorens hij in het velodrome juichen mag. Ik hou van beeldspraak. Alleen van beeldspraak. Dus of het - alsjeblieft - bij beeldspraak blijven mag.

Overleden

Inmiddels is bekend dat de Belgische wielrenner Michael Goolaerts zondagavond in een ziekenhuis in het Franse Lille is overleden. Hij had een hartstilstand gekregen tijdens de wedstrijd Parijs-Roubaix en werd per helikopter overgebracht naar het ziekenhuis. Daar overleed hij 's avonds in het bijzijn van familie en vrienden.

Lees ook: Niki Terpstra is in topvorm, maar Peter Sagan wint in Parijs-Roubaix

Daar rij je dan als Niki Terpstra, gevangen tussen slecht uitgevoerde stalorders en opzichtige opportuniteit. Probeer onder zulke omstandigheden maar eens Parijs-Roubaix naar je hand te zetten als topfavoriet.

Deel dit artikel

Had de huldiging, daarna, waarbij iedereen het inmiddels wist, ingetogener gemoeten?