Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Duitse vrouwen verkracht

Home

Trouw van donderdag toont op de voorpagina een foto van een mooie jonge vrouw die over puin loopt in het verwoeste Duitsland van 1945. Het beeld komt uit een film over de verkrachtingen door Russische militairen meteen na de Russische invasie. De Russen verkrachtten zonder acht te slaan op wie de vrouw of het meisje was, zelfs net bevrijde concentratiekampgevangenen en Joodsen die opgelucht uit hun langdurige onderduik naar buiten waren gekomen. Hoe dankbaar het Westen Rusland ook is geweest voor de bijdrage aan het vernietigen van het Hitler-regime, voor de verkrachtingen is geen enkel excuus aan te voeren: zoiets helpt nooit om oorlogen te beëindigen, noch om ze te voorkomen.

De wereld zit niet te wachten op een verfilming vol onbegrip van een indrukwekkend dagboek van een in 1945 veelvuldig verkrachte Duitse vrouw. Alleen al de splinternieuwe jas van het meisje op de filmfoto is aanstootgevend. In 1945 liepen burgers in versleten, zo niet haveloze kleding en het Sovjetleger had echt geen luxekledij bij zich om uit te delen aan soldatenliefjes.

Hieke Snijders-Borst Den Haag

Donderdag las ik in Trouw ’Een vrouw in Berlijn, dagboekaantekeningen van april tot juni 1945’. Ik was van januari 1943 tot juni 1945 als dwangarbeider in Berlijn tewerk gesteld ik heb gewerkt bij de Duitse Reichbahn, eerst als rangeerder en later als wisselwachter. In april 1945, na de omsingeling en beschieting door de Russen, werden we bezet. Daar heb ik meegemaakt dat een paar Russen twee bekende meisjes hebben opgehaald en meegenomen (ik ben nog voor die meisjes gaan staan, maar er werd een pistool getrokken en op mij gericht). Nadat de meisjes terug waren gekomen, vertelden ze de volgende dag dat ze door tien à twaalf Russische officieren waren verkracht en dat ze zich maar beschikbaar dienden te houden. De oudste van die twee had zich thuis de polsen doorgesneden, maar dit werd op tijd ontdekt. Het andere meisje was pas 16 jaar. Door het lezen van dit stuk komt er zoveel van toen boven dat ik het hier maar bij wil laten.

G.J. Biersteker Amstelveen

Historische onthullingen vinden vaak al plaats voordat zij de kwalificatie ’historisch’ toegekend krijgen. Een schrijver van naam, een gezaghebbende uitgever en de tijdgeest zijn nodig om de publieke opinie rijp te maken. Inderdaad is dan ’het zwijgen voorbij’ zoals bij de massaverkrachtingen door Sovjetmilitairen aan het einde van WO II. Maar dat heeft meer te maken met de doofheid van de publieke opinie dan met het zwijgen van onderzoekers en auteurs. In 1992 publiceerden Helke Sander, Barbara Johr en anderen in ’Befreier und Befreite. Krieg, Vergewaltigungen, Kinder’, uitgegeven bij Kunstmann te München, een omvattende studie naar de verkrachtingen op grond van de tienduizenden getuigenverslagen en slachtoffergetuigenissen in het Bundesarchiv en van ziekenhuisstatistieken. Zij becijferden dat tussen de herfst van 1944 en de zomer van 1946 twee miljoen vrouwen alleen al in Duitsland door militairen van het vier miljoen manschappen omvattende Sovjetleger werden verkracht. Verkrachtingen waren ook algemeen in andere door de Sovjet-Unie bevrijde staten, met name in Hongarije en Roemenië. Slachtoffer werden Duitse vrouwen maar ook vrouwen die in Arbeitslager en concentratiekampen gevangen zaten, zoals Nederlandse vrouwen in Ravensbrück. De verkrachting vond vaak in gangrapes plaats en 240.000 vrouwen hebben er het leven bij gelaten: vermoord of aan de gevolgen gestorven en ook doordat zij zichzelf het leven benamen. 600.000 zwangere vrouwen ondergingen abortus, in ziekenhuizen die zich in deze ’anarchistische’ jaren niet aan het strafwettelijke verbod op zwangerschapsonderbreking hielden. 300.000 vrouwen voldroegen hun zwangerschap en daaruit werden de Russenkinder geboren. Ter vergelijking moet vermeld worden dat bijna 70.000 kinderen in deze jaren als vader een militair van de westelijke geallieerde bezettingstroepen hadden, maar massaverkrachtingen kwamen in de westelijke bezettingszones niet voor.

Slachtoffers zwijgen, publicisten tasten de publieke opinie af en dat kan, zoals hier blijkt, dan weer meer dan een halve eeuw duren. Maar zelden zijn zij dan de eersten.

P.H. van der Plank Waaxens

Lees verder na de advertentie
Beeld uit de Duitse speelfilm ¿Anonyma¿. (FOTO REUTERS )

Wilt u de reacties op dit artikel lezen? Registreer u hier voor een proefperiode van twee maanden.

Het plaatsen van reacties is voorbehouden aan de betalende abonnees van Trouw. Kijk hier voor een overzicht van onze abonnementen.

Het bekijken en plaatsen van reacties is voorbehouden aan onze betalende abonnees. Kijk hier voor een overzicht van onze abonnementen.

Als betalend abonnee kunt u een reactie plaatsen op dit artikel. Deze is alleen zichtbaar voor andere (proef)abonnees.

Om uw reactie te kunnen plaatsen, hebben we uw naam nodig. Ga naar Mijn profiel


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie