Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Duinrell, niets te min voor Wassenaar

Home

Paula Breuning

De Wassenaarse familie Van Zuylen van Nijevelt stelde 75 jaar geleden een deel van haar landgoed open voor het publiek. Het park kreeg een speeltuin, een camping, een achtbaan en als grootste attractie het Tikibad: een waterparadijs met meer dan een kilometer aan glijbanen.

Eigenlijk is lichte regen het beste weer om naar een pretpark te gaan. Dan staan er geen rijen. Duinrell is op een druilerige voorjaarsdag niet volstrekt uitgestorven, maar het is rustig. De kinderen die er wel rondstruinen trekken zich niets van de regen aan. Behalve misschien als excuus, om toch maar niet misselijk te hoeven worden in het schommelschip.

Eenmaal in de wachtrij is er namelijk geen ontkomen meer aan. „Ik ga terug!”, roept een jongetje. Maar zijn vrienden laten hem niet gaan. „Nee Yesin, doe niet zo stom!”, klinkt het. En hij gaat toch.

Niet alle kinderen zijn zo dapper. De meeste gezinnen splitsen netjes in twee. Moeder met het minder dappere broertje of zusje beneden op een bankje, vader met de stoere broertjes en zusjes over-de-kop.

Ook Nancy Broeders, die met zoon Kevin (7) op het bankje onder de woest zwaaiende mad mill (niet over-de-kop) zit. Vader heeft Dylan (9) meegenomen in de attractie. Ze zitten een hele week in het vakantiepark dat bij Duinrell hoort, en hebben vandaag het park verkend. Kevin: „We zijn in de kikkerachtbaan geweest, en ook in die grote, die zo steil omhoog gaat, en met het treintje en op die kikkers en verder weet ik het niet meer.”

Directeur Roderick baron van Zuylen heeft zelf als kind ook het hele park afgestruind. Duinrell ligt op het landgoed van de Wassenaarse familie Van Zuylen van Nijevelt, dat de familie in 1935 heeft opengesteld voor publiek. Dit jaar viert het pretpark het 75-jarig bestaan.

De familie had tijdens de crisis in de jaren dertig veel geld verloren. Naast het entreegeld van twintig cent bood de openstelling via de Natuurschoonwet belastingvoordeel.

In eerste instantie kwamen bezoekers vooral voor de mooie natuur op het landgoed. Pas na de oorlog ontwikkelde het zich verder, met bijvoorbeeld een camping. Graaf Hugo van Zuylen van Nijevelt transformeerde Duinrell in de jaren zestig van park en speeltuin tot pretpark.

De eerste grote attractie was het zwembad dat Hugo van Zuylen bij de camping wilde bouwen. Die camping wilde hij fors uitbreiden, maar daarbij stuitte hij op weerstand van gemeente en omwonenden. In een stuk getiteld ’Voelen wij ons in Wassenaar soms te deftig; zijn bewoners van caravans ons te min?’ in dagblad Het Binnenhof ageerde de graaf tegen het afwijzen van een uitbreidingsplan in 1970.

De graaf woonde met zijn familie aan de rand van het park in een boerderij, die in 1932 tot landhuis is verbouwd. Daar hadden de kinderen Philip, Roderick en Savine onbeperkt toegang tot het park, en ze speelden er vaak. Maar vanaf heel jong hielpen ze ook al in het park. Roderick van Zuylen: „Ik denk dat ik een jaar of vijf was toen ik met een prikstok papiertjes ging prikken. Voor een volle stok kreeg je een duppie. Je mocht niet in de vuilnisbak prikken, ook al was je stok dan sneller vol. Maar daar werd het park niet schoner van, en dat wilden wij ook weer niet.”

Later mocht hij bij de attracties staan, die toen kleiner waren dan nu, zoals een draaimolen. Ook werkte hij op kantoor. „Maar het leukste baantje was toch wel het maken van foto’s voor de folders”, zegt Roderick van Zuylen. „Op een foto aten mijn broer en ik een ijsje, maar dat moest wel mooi op de foto. Dus als het een beetje inzakte kregen we meteen een nieuw ijsje. We aten onze buik vol, en verdienden ook nog!”

Na alle denkbare baantjes op Duinrell studeerde Van Zuylen bedrijfskunde en werkte hij bij allerlei financiële instellingen. In 1996 maakte hij de overstap naar het bedrijf van zijn vader. Zijn broer Philip werkte er al sinds 1992. „Ik was eigenlijk niet eens zo enthousiast over Duinrell. Maar het is wel een interessant bedrijf. Vrijwel meteen vond ik het de leukste baan ter wereld.” Later werden Roderick en Philip directeur en namen ze het bedrijf van hun vader over. De officiële overdracht vond plaats in 2002.

Het hele park draait om water, een duinrell is een natuurlijke afwatering van grondwater uit de duinen. Als je bijvoorbeeld nietsvermoedend naar de attractie ’Splash’ staat te kijken krijg je opeens een enorme vloedgolf over je heen. Daar is duidelijk dat glazen scherm voor bedoeld.

Maar de trots van Duinrell is tropisch glijbanenparadijs het Tikibad. Daar is het met slecht weer juist druk. Er ligt meer dan een kilometer glijbaan. Het was vooral deze attractie, die Duinrell vanaf 1984 bekend maakte in Nederland. Onlangs opende de nieuwste glijbaan, een korte deze keer. Hij werkt met een soort valluik. Je staat in een doorzichtig glazen ruimte, als ineens de vloer onder je wegzakt. „Heel spannend”, glundert Roderick van Zuylen.

Hij vindt het Tikibad zelf nog steeds leuk, en gaat in elke glijbaan, iets wat niet iedereen durft. „Dat is ook het leuke voor kinderen. Het wordt niet saai. Als ze volgend jaar terugkomen mogen ze meer, en durven ze ook meer.”

De beide directeuren wonen niet meer in het park. Het kasteel, dat in 1986 is gesloopt, was al lang niet meer in gebruik en niet mooi genoeg om te restaureren. De boerderij aan de rand van het park, waar Roderick en Philip van Zuylen zijn opgegroeid, is nog steeds het huis van graaf Hugo van Zuylen van Nyevelt. Zelf kiest Roderick ervoor meer afstand te nemen. „Ik wil mijn kinderen een brede opvoeding geven. Ze werken hier ook niet, daar zijn ze nog te jong voor. Maar ze komen hier wel veel, ook met vriendjes. Ik ben de coolste vader van de klas.”

Toen Roderick klein was ging de familie zelf niet op vakantie. „In het begin al helemaal niet. Mijn ouders waren altijd met dat park bezig. Zelf kan ik dat met mijn broer afwisselen. Wij gaan ver weg op vakantie, we zoeken het avontuur op.”

Toch is ook Duinrell als vakantiepark heel geschikt, omdat het aan de kust ligt. De zussen Anne (15), Suus (15) en Pleun (14) eten aardbeien met chocolade en hebben hun jas uitgetrokken, omdat het niet meer regent. Ze zijn hier een hele week, met hun familie in een huisje. Anne: „Het is leuk hier, we gaan in alle attracties. Vooral in die waar die leuke jongen staat, hè Suus!”

Lees verder na de advertentie
(Robin Utrecht, ANP)


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel