Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Doodswensfilm roept vragen op

Home

Stijn Fens

In de documentaire is te zien hoe bij een dementerende vrouw euthanasie wordt gepleegd. ©

Televisiebeelden van patiënten in hun 'levenseindetraject' hebben veel stof doen opwaaien. Beïnvloedt de NTR-documentaire over de Levenseindekliniek van afgelopen maandag het euthanasiedebat?

'Je kunt wachten op volgende film'
Willem Pekelder is tv-criticus van Trouw

"Als beroepskijker vind ik het geen goede documentaire omdat niet invoelbaar wordt gemaakt waarom die dementerende vrouw nu euthanasie wil. Ze zet nog koffie, rijdt auto en maakt een dansje op de ijsbaan. En als de spuit in haar arm gezet wordt zegt ze: "Verschrikkelijk, het is verschrikkelijk". Wat bedoelt ze daarmee? Zelfs haar euthanasiearts vond het moeilijk haar wilsbekwaamheid in te schatten.

Ik denk dat de commotie na de uitzending te vergelijken is met die na 'Dood op Verzoek', die de Ikon in 1994 uitzond. Maar ik vermoed niet dat de documentaire over de Levenseindekliniek tot verruiming van de euthanasiewet zal leiden. Maar je kunt erop rekenen dat de Vereniging voor een Vrijwilig Levenseinde ervoor zorgt dat er volgend jaar weer een documentaire wordt uitgezonden, in een nieuwe poging om euthanasie bij levensmoeheid erdoor te krijgen."

'Lijden is niet goed overgebracht'
Bert Keizer, verpleeghuisarts en werkzaam bij de Levenseindekliniek

"De documentaire is een interessante mislukking. Het lijden is niet goed overgebracht. Ik ben ervan overtuigd dat die mensen leden. Maar kijkers hebben patiënten gepresenteerd gekregen bij wie zij zich afvragen: wat is er nu zo erg aan hun levens? De aard van hun leed is moeilijk te filmen. Die huppakee-mevrouw (een dementerende vrouw die haar doodswens omschrijft als 'huppakee' - red.) staat te dansen bij een straatorkestje - dat willen we wel even anders zien. Maar dit lijden is anders.

De arts heeft uren, dagen met zo'n patiënt gezeten. Ondanks haar belabberde taalgebruik weet hij echt wel wat zij met haar 'huppakee' bedoelt. In een film van een uur komt dat niet uit de verf. Ik denk dat deze documentaire weinig aan de discussie verandert. Mensen met een doodswens zullen zich niks aantrekken van dit publicitaire geweld."

Lees verder na de advertentie
Zelfs haar euthanasiearts vond het moeilijk haar wils­be­kwaam­heid in te schatten

'Leven is meer dan een kloppend hart'
Ton Schijvenaars is gemeenteraadslid in Roosendaal en zoon van een vader met euthanasiewens

"Als anderen mijn vader op tv zouden zien, zouden zij zeggen: goh, wat ziet hij er goed uit, en wat zit hij lekker te genieten van zijn biertje. Maar kennen die mensen de rest van het verhaal? De reacties op de documentaire laten vooral zien hoe snel iedereen oordeelt. Mijn vader is aan het dementeren. Hij lijdt omdat hij simpele dingen niet meer kan, hij lijdt onder het besef dat alles alleen maar erger wordt.

Op het moment dat het lijden uitstijgt boven het genieten, hoeft het van hem niet meer. Leven, vindt hij, is meer dan alleen een kloppend hart. Ik heb een dossier opgebouwd met interviews waarin hij duidelijk maakt niet te willen eindigen als kasplantje, zodat daar als het zover is geen twijfel over bestaat. Alle publiciteit rond dit thema is welkom. Hopelijk draagt het bij aan genuanceerdere opvattingen."

'Druk op artsen zal toenemen'
Marli Huijer is Denker des Vaderlands

"Ik vond het zeer lastig te kijken naar het sterven van een persoon die ik niet ken. Sterven is het meest intieme in een leven. Ik had het aangenamer gevonden als de makers een stap achteruit hadden gedaan op het moment dat de vrouw stierf. Daar hoort een tv-kijker niet bij te zijn. De discussie gaat nu vooral over de vrouw met dementie, maar ik had zelf veel meer vragen bij die andere hoofdpersoon, die haar zoon verloren had en voor wie het leven geen zin meer had. Schrijnend om te zien dat niemand iets kon doen aan haar eenzaamheid.

Ik ben bang dat deze documentaire er vooral voor zorgt dat meer mensen naar hun dokter zullen gaan met de boodschap : 'Ik ben levensmoe. Kunt u een einde aan mijn leven maken?' Dat legt een veel te grote druk op artsen. Het zou veel beter zijn als we het gesprek over levensmoeheid aangingen."

Ik vond het zeer lastig te kijken naar het sterven van een persoon die ik niet ken. Sterven is het meest intieme in een leve

Deel dit artikel

Zelfs haar euthanasiearts vond het moeilijk haar wils­be­kwaam­heid in te schatten

Ik vond het zeer lastig te kijken naar het sterven van een persoon die ik niet ken. Sterven is het meest intieme in een leve