Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Domweg gelukkig in een verzorgingshuis

Home

Hilda Schipper; humanistisch geestelijk verzorger

© anp
Opinie

Mensen willen zo lang mogelijk thuis blijven wonen, is de nieuwe mantra in de ouderenzorg. Maar ouderen fleuren vaak juist op als ze de zorg voor hun dagelijkse levensbehoeften mogen loslaten.

In de jaren zeventig was er in mijn dorp veel discussie over een te bouwen bejaardentehuis. Je moet geen oude bomen verplanten, was een van de tegenargumenten. Maar het huis kwam er en uiteindelijk was iedereen er tevreden mee. De tijden zijn inmiddels veranderd, en de politiek wil dat mensen zo lang mogelijk thuis blijven wonen.

Sociale contracten
Zelf werk ik nu meer dan tien jaar in de ouderenzorg, in een verzorgingshuis. Natuurlijk vinden mensen het in het begin moeilijk om hun eigen vertrouwde huis los te laten. Moeilijk om met anderen samen te wonen. Maar er is wel altijd gezelschap. Samen koffie drinken, even met elkaar praten. Bij de kapper zitten. Natuurlijk is er bingo, maar ook toneelvoorstellingen of muziekmiddagen. Een bibliotheek, een internetcafé, een buitenterras, een binnenterras. En er is zorg. Iedere morgen komt iemand je koffie of thee brengen, met een broodje.

'Wat een geluk dat ik hier ben komen wonen', zeggen de mensen na een poosje. 'Wat fijn om mensen te zien, thuis zag ik niemand; gelukkig hoef ik niet bij mijn kinderen in; ze hebben het zo druk met kleinkinderen, met werk en oppassen.'

In verzorgingshuizen gaan mensen opnieuw sociale contacten aan, want die eerste levensbehoeften, zoals hoe kom ik aan mijn eten, wie kookt er voor me, wie doet mijn boodschappen, wie helpt me bij het aankleden, zijn verzorgd. In verzorgingshuizen kan men meedoen aan activiteiten, bezoek ontvangen. Verzorging of andere hulp is aanwezig.

Ouderen hebben zelf oplossingen
Bij alle discussies valt één ding op: de ouderen over wie het gaat, wordt niks gevraagd. Er wordt beslist zonder te vragen wat zij ervan vinden. Maar ook zonder te vragen of zij misschien zelf willen meedenken over oplossingen.

Woon je in je eigen huis, dan moet je gas en elektra betalen en huur. Woon je zelfstandig dan koop je ook je eigen wc-papier, thee en koffie, je eigen boodschappen. Maak je gebruik van maaltijdvoorzieningen, kost ook dat geld. Hulpmiddelen heb je nodig, want zonder rollator of scootmobiel kan menig oudere zich niet bewegen. Maar een bijdrage naar gelang het inkomen is toch niet zo vreemd? Ouderen vinden het vreemd, dat ze alles zomaar krijgen. Zorg stelt men juist erg op prijs. Hulp bij het huishouden, hulp bij het aankleden, bij het eten koken. Sociale contacten, samen koffie drinken, een film bekijken, muziek luisteren, dat is prettig. Een goed gesprek met een vertrouwd iemand, kunnen praten over je levensproblemen, of gewoon met elkaar ergens over praten, dat vinden mensen belangrijk. Ouderen hebben zelf oplossingen voor de problemen. Ze hebben onze maatschappij mee opgebouwd. Waarom zouden we ze nu niet vragen wat ze er van vinden, of ze oplossingen weten.

Zorgen om toekomstperspectief van kleinkinderen
Natuurlijk zijn er negentigplussers met anderhalve ton op de bank die vinden dat 'de maatschappij het maar moet betalen'. Zij willen hun geld houden, aan hun kinderen doorgeven. Maar dan kan iemand ook zijn eigen zorg zelf inkopen in plaats van de anderen ervoor te laten opdraaien. Ouderen maken zich zorgen over de huidige ontwikkelingen, om hun kleinkinderen, die geen werk hebben, zorgen omdat er voor de (klein)kinderen zo weinig toekomstperspectief is.

Verzorgingshuizen zijn voor veel ouderen een geweldige uitkomst. Ze kunnen min of meer zelfstandig blijven, sociale contacten aangaan. Men krijgt zorg en aandacht. Ouderen fleuren vaak op als ze de zorg voor de dagelijkse levensbehoeften mogen loslaten. Ouderen willen zorg en aandacht, sociale contacten, ook met leeftijdgenoten.

Deel dit artikel