Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Dogtroep mist messcherpe montage theater De mens ploetert, danst en zingt tien meter onder het IJ

Home

FRANK KOOLS

Noordwester Wals' door Dogtroep. NDSM-terrein Amsterdam Noord. Bereikbaar met een speciale pont vanaf noordzijde Amsterdam CS. T/m 27 augustus. Prijs: Fl. 27,50

De klok is stil blijven staan op kwart voor twaalf. Op de muur is met moeite de belettering te ontwaren: Nederlandse Dok- en Scheepsbouw Maatschappij. Deze verlaten scheepswerf in Amsterdam-Noord is de locatie van 'Noordwester Wals', een produktie in het Over het IJ Festival.

Over de lange scheepshelling liet de RDSM tot tien jaar geleden haar schepen te water. In het dok aan het eindpunt van deze helling heeft Dogtroep door de bouw van tribunes, die plaats bieden aan achthonderd mensen, een amfitheater gemaakt. Op zijn diepste punt ligt dit dok tien meter onder het IJ-niveau.

Deze locatie was net als bij eerdere projekten het vertrekpunt voor Dogtroep. Dit in Amsterdam gevestigde collectief van beeldend kunstenaars, muzikanten en acteurs heeft daarmee een grote reputatie opgebouwd, ook in het buitenland. Zo trad de groep op bij de Olympische Winterspelen van Albertville. Binnenkort volgt Johannesburg.

De scheepswerf inspireerde de groep tot een voorstelling waarin opnieuw geen tekst zit, maar wel vaste bestanddelen als toestellen, mechanieken, rookbommen, water en vuur. Ook een mythisch 'dictator'-personage dat vanaf de rand van het dok alles en iedereen gebiedt, is niet nieuw.

Waren eerdere produkties flitsende aaneenschakelingen van associatieve beelden en muziek zonder een verhaallijn, in 'Noordwester Wals' lijkt die er wel te zijn. Op de bodem van de bak ploetert, zingt en danst de mens. Maar tegen de oerkracht van het water is hij niet bestand.

Waren de beelden in het verleden vaak moeilijk te duiden, in 'Noordwester Wals' ligt een associatie soms voor de hand. Zo was het verhaal van de zondvloed zeker aan de makers besteed. Het witte beeld dat in optocht wordt binnengedragen, kan niet anders dan van een godin zijn. De begeleidende muziek is de aria 'Casta Diva' uit Bellini's opera 'Norma', in de bekende vertolking van Maria Callas. Zij bezingt daarin als priesteres de de kuise godin, in dit geval de maan.

Dit geldt ook voor de scène waarin de 'dictator', die er uitziet als Dikke Deur en wiens spottende lach doet denken aan de Joker uit 'Batman', heftige buikpijn krijgt. Een meisje met een korte jurk springt even later uit zijn buik. Een verwijzing naar het verhaal uit de klassieke oudheid, waarin Pallas Athene in volle wapenuitrusting uit het hoofd van de oppergod Zeus geboren werd, dringt zich op. Mogelijk is de Servische regisseur Ljubisa Ristic, die met veel pijn en moeite voor deze produktie een visum kreeg, voor deze herkenbaarheid verantwoordelijk.

Het hoogtepunt van de voorstelling is het moment waarop via een grote stalen buis die over de achterwand hangt, rivierwater het dok wordt binnengeleid. Een blaasorkestje op de vloer speelt door tot het kopje onder gaan. De locatie, waar het water al zo vaak tegen de helling opstuwde, wordt hier optimaal gebruikt.

Opmerkelijk genoeg benut Dogtroep niet de 'tegenkracht' die ook zo bij deze plek hoort. De afglijdende lijn van de imposante scheepshelling en het geweld dat uitging van tewaterlatingen, komt niet terug in 'Noordwester Wals'.

Er blijven echter genoeg sterke beelden over. De betonnen middenbaan onder in de bak wordt fraai gebruikt door twee 'slaven' om deeg te kneden. De muzikanten die op de buizen tegen de achterwand slaan, creëren zo een 'machinekamer'. Het ritme ondersteunt het kolkende water. Onder een buis schept een man grint (kolen?).

Maar deze beelden staan binnen de voorstelling te los van elkaar. Van een razendsnelle opeenstapeling van indrukken of een messcherpe montage, iets waar Dogtroep patent op leek te hebben, is dit keer geen sprake. Het tempo ligt laag, te vaak gebeurt er niets van betekenis.

Wie op grond van de titel 'Noordwester Wals' een woeste, opzwepende en meespelende voorstelling verwachtte, komt bedrogen uit. De visuele effecten vergoeden echter veel. Voeg daarbij het silhouet van Amsterdam, de stadslichten net boven de damwand van het dok en de veertocht heen en terug, en het Over het IJ-festival is toch geslaagd in zijn opzet: dit bezoek aan Noord vergeet je niet licht.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel