Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De tuin als uitnodiging

Home

Monic Slingerland

Een tuin is niet zomaar een tuin, zegt John van der Rest. Het is een ruimte waar je de vervreemding achter je kunt laten. Dat doe je niet door in het tuincentrum alleen maar zand en stenen te kopen en alles te betegelen, maar door de tuin een verblijfplaats te maken. Tuinman Van der Rest maakt van een tuin iets spiritueels.

Ze zijn niet de fraaiste bomen op aarde, de twee coniferen die de tuin van John van der Rest domineren. Zo groot als ze zijn, na vijftig jaar, houden ze flink wat ochtendzon tegen. In de achterste helft van de tuin is daardoor veel schaduw. De rozen daar zouden best wat meer zon willen.

Maar tuinman John van der Rest heeft de coniferen laten staan, toen hij het huis vijf jaar geleden kocht.

Op een namiddag in de herfst staan we in zijn Nijmeegse tuin en kijken naar die twee Thuja’s.

Van de vorige eigenaar hoorde Van der Rest dat ze geplant zijn bij de geboorte van een tweeling. Ze staan er niet zomaar, ze hebben een geschiedenis.

„Ik hou er niet zo van om alles weg te halen en een tuin helemaal kaal te maken”, zegt Van der Rest.

„Tegen klanten die in een huis met een bestaande tuin gaan wonen, en die helemaal opnieuw willen beginnen, zeg ik altijd dat we eerst maar eens naar de tuin gaan kijken. Wat staat erin, wat bevalt je, wat raakt je? Wat zou je graag willen? Daar neem ik heel veel tijd voor. Zo ga je een verbinding aan.”

Hij vertelt van de oudere weduwe die haar tuin verwaarloosde na de dood van haar man. Ze bracht de dagen binnen door met een puzzel. Er moesten maar veel tegels komen, in wieden en maaien had ze geen zin meer.

„Ik ben met haar in de tuin gaan lopen en na lang vragen bleek dat ze altijd van een vijver gedroomd had. Kwam dat even goed uit. Het oppervlak om te maaien werd kleiner en zij kwam weer met plezier buiten. Ze hield de tuin van hen samen, maar dan anders.”

Welke verbinding tussen Van der Rest en de twee coniferen is ontstaan, is te zien aan de touwen die aan de stevige stammen hangen. Van der Rest wijst: „Met mooi weer lig ik daar lig in de hangmat.”

Ze staan op precies de goede afstand daarvoor.

We lopen verder, het schaduwrijke deel van de tuin in, langs de mesthoop. Het is duidelijk: voor John van der Rest is een tuin meer dan een stuk grond waar gras en bloemen groeien. Een tuin is een uitnodiging om verbindingen aan te gaan en de vervreemding achter te laten.

Het is nu te koud, maar anders zou hij languit in het gras gaan liggen, naast de Oostindische kers, de rode kool en de pastinaken. „In de tuin liggen, de grond voelen, kijken naar de insecten, naar een roodborstje of naar de houtduiven die met zijn zessen komen grazen. Zo wordt de tuin een plaats om te verblijven.”

Hij vertelt dat in het tuincentrum in de buurt hij zo ongeveer de enige klant is die er ook planten koopt. Mensen halen er vooral zand en stenen. Hij ziet het in de buurt. Groene voortuinen met oude appelbomen veranderen in een stenen vlakte met wat potten. Niets te beleven. Geen hommels, geen munt of lavendel om even je hand langs te halen en te ruiken.

Het is meer dan een romantische behoefte, zegt hij. „Innerlijk tuinieren betekent contact maken met je tuin en zo contact met je eigen leven. Welke voeding heb je nodig, is het schraal, is er behoefte aan lucht? Een tuin is ook je eigen paradijs, waarin je verbinding maakt en de vervreemding achter je laat.”

In zijn eigen tuin heeft John van der Rest veel gelaten zoals het voorheen was, op één ding na. Hij heeft een deel van het gazon tot moestuin gemaakt. En niet recht, maar schuin, alsof het een plotselinge inval was. Maar wel een goed voorbereide plotselinge ingeving.

Alles begint met de kwaliteit van de grond. Die moet gevoed, die moet een goede structuur hebben, luchtig en vochtig zijn. De tuin van Van der Rest ligt op een oude stuwwal in Nijmegen. Hoog en daardoor droog, en met zand en stenen.

Achterin de tuin maakt hij zijn eigen compost, of liever gezegd, die laat hij voor zich maken. Hij tilt een deksel op. „Kijk, zie je ze? Je moet de natuur zijn werk laten doen.”

Wormen krioelen door het afval. Een tuin is een kwestie van geven en nemen, van voeden, verzorgen en oogsten. „Als je iets weghaalt, moet je ook iets teruggeven”, zegt Van der Rest.

We lopen naar de pastinaken. Ze staan er dit jaar voor het eerst. We zien alleen het groene blad. John van der Rest is benieuwd hoe de knollen gegroeid zijn. Het is tijd om te oogsten.

Hij gaat op de knieën zitten en haalt de eerste pastinaken naar boven. „Waaaw.” Een heel maal. „Hier, neem maar mee.”

Lees verder na de advertentie
(Trouw)
Ecologisch tuinman John van der Rest deed de relitest van Trouw. De uitkomst: Wat hij denkt over de grote thema's van het leven, staat heel dicht bij nieuwe spiritualiteit. In zijn doen en laten is er een opvallende overeenkomst met het handelen dat nieuwe spiritualiteit voorstaat.Voor hem heeft spiritualiteit stevige wortels in het alledaagse leven. (FOTO KOEN VERHEIJDEN)

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie