Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

x

De thuisloze puber vroeg: 'Mag ik bij julie wonen?'

home

Dana Ploeger

© getty

Pleegouders voor pubers zijn nauwelijks te vinden. Maar wat als het rechtstreeks, door een meisje van dertien, aan je wordt gevraagd? Dat overkwam Dana Ploeger. Het maakte veel los in haar gezin.

Hoezo hebben wij genoeg ruimte? We hebben niet eens een extra slaapkamer?

Net voordat ik naar bed wil gaan, check ik mijn mails op mijn telefoon. Dom. Ik weet dat deze gewoonte een onrustige nacht kan veroorzaken. Ik zie een nieuw bericht van de middelbare school van mijn dochter. Met als titel: bijzonder verzoek opvang leerling. Nieuwsgierig open ik het bericht.

"Ik ben een meisje van 13. Ik zit nu een aantal weken op deze school en heb het erg naar mijn zin. De klas is erg leuk en ik heb het gevoel dat het goed is hoe ik ben. Ik wil hier dus heel graag blijven. Dit is mijn zesde school in twee jaar tijd. Dat komt door problemen thuis. Tot vorige week zat ik in een pleeggezin, maar daar kan ik niet langer blijven. Er is geen plek in de buurt waar ik naar toe kan. Dat betekent dat ik weer op een andere plek kom te wonen en weer een andere school moet zoeken."

Zes scholen
Bureau Jeugdzorg zoekt samen met school een thuis voor dit meisje. Keer op keer lees ik het bericht door. "Er is geen plek waar ik naar toe kan. Zes scholen in twee jaar tijd." De woorden echoën door mijn hoofd. Boven hoor ik mijn oudste zoon nog rommelen op zijn kamer. Onze twee meiden slapen al. Gisteren was deze woonkamer nog afgeladen met vrienden en familie om mijn verjaardag te vieren. Veel gelach, gezelligheid en een doos lege wijnflessen.

Nog geen 24 uur later lees ik dit bericht over een meisje zonder thuis. De brief is verstuurd naar de ouders van zo'n 700 leerlingen. Het raakt me. Het verzoek zelf, maar ook dat school dit durft. Met al deze gedachten zit ik stilletjes op de bank als mijn man laat thuiskomt van zijn werk. Hij heeft zijn jas nog niet uit of ik begin over het pubermeisje. Zouden wij hierin iets kunnen en moeten doen?

"Stel je voor dat niemand reageert. Dat zo'n grietje geen antwoord krijgt. Zoiets kun je toch niet over je hart verkrijgen?", zegt hij. Voor mijn man is het direct duidelijk. Natuurlijk kan ze hier komen wonen. We hebben toch genoeg ruimte in ons gezin, huis en hart? Zijn spontane, warme reactie verrast me niet, dit is waarom ik van deze man houd. Maar bij mezelf mis ik die stellige overtuiging.

'Het vulkaantje'
Hoezo hebben wij genoeg ruimte? We hebben niet eens een extra slaapkamer? En stel dat het een problematisch kind is, misschien wel verslaafd of gestoord? Kan ik dat aan? Ik twijfel of ik wel uit het juiste hout gesneden ben. Ik kan soms ontploffen over niks. Mijn eigen kinderen weten dat en noemen me dan 'het vulkaantje'. De beste vriend van mijn zoon zei onlangs na een week vakantie met ons: "Dana is drie dagen ongelooflijk gezellig, dan twee dagen pittig chagrijnig en de laatste dag is ze weer super tof."

Een realistische beschrijving van mijn warmhartigheid. Hoe moet dat dan met zo'n 13-jarig pleeggrietje? Tot diep in de nacht praten we erover. Wanneer we eindelijk naar bed gaan, kijkt mijn lief de slaapkamer rond en zegt nuchter: "Als we hier nu een muurtje trekken, hebben we in no time een extra kamertje." Tuurlijk. Het duurt eindeloos voor ik in slaap val.

Lees verder na de advertentie
Leni (66) en Jan Kees (63) Roose uit Amersfoort zijn al 27 jaar pleegouders. Naast hun vier eigen kinderen, zorgden ze voor zeventien pleegkinderen. Nu wonen een tienermoeder, haar baby en een 19-jarige pleegzoon bij hen. © Maartje Geels
Ik ben toch opgevoed met de nodige zorg voor een ander. Mijn moeder en zus hebben zelfs een weeshuis opgericht in Kenia

De volgende ochtend bespreken we 'het pleegmeisje' met onze kinderen. Ook zij reageren positief. Met één mits van de jongste, die haar kleine kamer liever niet wil delen. Zelfs als we verhalen oprakelen van 'ingewikkelde' kinderen die we kennen of zeggen dat de vakantie dan niet doorgaat, zeggen ze volmondig 'ja'. Natuurlijk kan ze hier komen wonen. "Mam, stel je voor dat je niet bij je ouders kunt wonen. En dat dan niemand je wil hebben", zegt mijn middelste met een blik vol medelijden en verontwaardiging. Zo van: daar zegt toch niemand nee tegen. Ik ben trots op mijn ruimhartige kinderen.

Als iedereen de deur uit is, overdenk ik mijn haperende 'ja'. Waar komt die vandaan? Ik ben toch opgevoed met de nodige zorg voor een ander. Mijn moeder en zus hebben zelfs een weeshuis opgericht in Kenia waar we als familie jarenlang zorg voor hebben gedragen. Ik geef gul aan diverse goede doelen en zal nooit de deur dichtdoen voor de neus van een collectant. Maar een kind van een ander in huis nemen?

Gewoon mooi
Urenlang surf ik over het internet en lees alles wat los en vastzit over pleegzorg. Ik bekijk filmpjes over pleegouders; eenvoudige, inspirerende verhalen verteld door heel gewone mensen. "Het is zo mooi als je ziet dat een kind opbloeit in je gezinnetje", vertelt een pleegmoeder. Een ander zegt: "Je moet altijd schakelen bij pleegkinderen, maar daarin ontwikkel je jezelf."

Het is gewoon mooi om iets te kunnen betekenen, hoor ik vooral. Tot slot doe ik de test 'Ontdek de pleegouder in jezelf'. Wat is een stabiele omgeving voor een kind? Hoe houd je goed contact met biologische ouders? Wat heb je nodig om een goede pleegouder te zijn? Ik beantwoord alle vragen en krijg gelijk de uitslag: 'Pleegzorg lijkt helemaal bij jou te passen. Ben je misschien al pleegouder?'

Wat maak ik me toch druk of ik dit allemaal wel kan? Tussen de middag bel ik mijn man en vertel hem dat ik Jeugdzorg ga bellen. We gaan het doen. We zetten onze deur open. Enigszins nerveus spreek ik een bericht in en mail de jeugdzorgdame dat we 'beschikbaar' zijn. Twee dagen hoor ik niets, maar in mijn hoofd is ze er al. Ik begin al aan het idee te wennen. Tot we later die week een bericht van Jeugdzorg krijgen.

Tegelijk voel ik ook opluchting, dat wij gewoon ons eigen gezin houden

Beste allemaal,

Op het verzoek voor een pleeggezin voor een leerling is door jullie allen massaal gereageerd. Namens de leerling zelf, haar ouders en Bureau Jeugdzorg willen wij jullie hier enorm voor bedanken. Het is geweldig om te merken hoe groot de betrokkenheid is en hoeveel mensen klaarstaan om te helpen! Op dit moment is er een oplossing voor haar situatie.

Bureau Jeugdzorg

Geraakt
Geweldig nieuws. Dat geeft toch weer een ander beeld over onze individualistische samenleving. Ontroerend. Tegelijk voel ik ook opluchting, dat wij gewoon ons eigen gezin houden. Vreemd, alsof het nu is opgelost. Terwijl ik weet dat er nog steeds pubers in de knel een thuis nodig hebben. Maar voor mij is het even afgedaan.

Weken gaan voorbij en geregeld denk ik aan het pleegmeisje. Waar zou ze zijn, bij wie zou ze terecht zijn gekomen? Het verzoek heeft iets geraakt, maar of ik ooit pleegmoeder word? Ik geloof het niet, maar ik wil wel iets doen. Gewoon, voor een ander. Voor ouderen? Of eenzamen?

Ik besluit contact op te nemen met het verzorgingshuis om de hoek. Met het aanbod voor de bewoners om naar hun levensverhaal te luisteren en wellicht op te tekenen. Dat kan ik en ik vind het ook prettig dat ik dat 'buitenshuis' kan doen. Kennelijk hecht ik meer aan mijn eigen huis en mijn setje dan ik dacht.

Die dag komt mijn dochter met rode wangen uit school: "Weet je nog, mam, van dat pleegmeisje. Nou, ze is weggelopen. Snap jij dat nou?"

Bij een kop thee praten we over hoe ingewikkeld het leven van een ander kan zijn. En hoe verdrietig dat is. Moeilijk te bevatten, zowel voor mijn puber als voor mij.

Reageren? Heeft u pleegkinderen, of heeft u voor de beslissing
gestaan ze in huis te nemen? Mail het ons, in maximaal 150 woorden, op tijdpost@trouw.nl

Hilda (32) en Rutger (36) uit Utrecht hebben naast twee zoons van 8 en 9 jaar een pleegdochter van 16 in huis. © Maartje Geels

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.

Deel dit artikel

Advertentie
Hoezo hebben wij genoeg ruimte? We hebben niet eens een extra slaapkamer?

Ik ben toch opgevoed met de nodige zorg voor een ander. Mijn moeder en zus hebben zelfs een weeshuis opgericht in Kenia

Tegelijk voel ik ook opluchting, dat wij gewoon ons eigen gezin houden

Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang tot Trouw.nl.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.