Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De romantische luchtfietserij van Thierry Baudet

Home

Abdelkader Benali

© Maartje Geels
column

Het is de maand van de geschiedenis, maar van wie is de geschiedenis?

Ik heb zelf geschiedenis gestudeerd. Aan de Leidse Universiteit leerde ik dat bronnenonderzoek essentieel is, van feiten verschillende interpretaties bestaan en dat de geschiedenis door de overwinnaars wordt geschreven. Vooral dat laatste was belangrijk. Wie opgroeit met louter lofredes op zijn verleden gaat zich er al snel mee identificeren wat kan leiden tot een overdreven trots op de nationale identiteit. En dat was gevaarlijk, zo leerde de geschiedenis ons!

Lees verder na de advertentie
Wie opgroeit met louter lofredes op zijn verleden gaat zich er al snel mee identificeren

In de collegebanken werd ons aanstormende historici gewezen op de grote hoeveelheid fictie in dat nationale verhaal. In de jaren negentig werd historisch revisionisme genoemd - voer voor academici. Sindsdien is er veel veranderd. Er is steeds meer ruimte gekomen voor de zwarte bladzijden van de geschiedenis, verborgen hoofdstukken waarin veel jonge Nederlanders nieuwe waarheden ontdekken over het verleden van hun ouders. De verhitte discussie rond slavernij is er een van. Die verhalen tasten dat onwankelbare zelfbeeld van een trotse, krachtige en tolerante natie danig aan. Het revisionisme is hot geworden! Daar moest wel een correctie op komen. En die kwam er.

Een reactie komt van Thierry Baudet, voorman van FvD, die het modernisme in kunst en architectuur een aanval noemt op ons 'thuis'. Deze kunststroming was een aanval op de krachtige massabewegingen van de vorige eeuw, massabewegingen die geloofden in natie, vlag en bloed - het thuisgevoel. De kunstenaars van het modernisme zochten naar antwoorden op de barbarij. Het anti-revisionisme van Baudet is gekunsteld. Zonder het modernisme van Koolhaas c.s. zouden we nu zitten vernikkelen in onze slecht verwarmde huizen. Terugkeren naar het thuis is dus romantische luchtfietserij.

Wilhelmus

Het pleidooi van Buma voor meer nationaal besef op middelbare scholen spreekt me iets meer aan. Wat is er tegen om ons te verdiepen in de Gouden Eeuw? Maar dan kent Buma de jongeren van vandaag de dag niet. De docenten geschiedenis kennen de jongeren wel. Met een druk op de muis ontdekken pubers de verborgen geschiedenis van de Republiek of het Nederland van Multatuli. Terreur in de Archipel om aan nootmuskaat te kopen. Slavernij in de Cariben om de suikerplantages te laten draaien, de immense rijkdom die zich vertaalde in pracht en praal van de huizen aan de gracht. Hoe ga je als docent geschiedenis om met zoveel negatief bewijs tegen die prille Republiek? Arme docent!

Prima Buma, Wilhelmus zingen en naar 'de Nachtwacht' kijken, maar geef die docent geschiedenis de tijd en ruimte om zijn verhaal goed voor te bereiden. Want anders wordt hij danig in het nauw gedreven door de puberende revisionisten.

Over het Wilhelmus gesproken. Als jochie op de basisschool maakte ik werk van mijn inburgering. Ik wilde een modelburger zijn en vroeg aan mijn juf Trudy Rusman waar ik de tekst van het Wilhelmus kon vinden. Uiteindelijk kreeg ik twee blaadjes uit TrosKompas waar de tekst integraal op stond afgedrukt. Snel begon ik het volkslied uit mijn hoofd te leren. Dat ik sommige zinnen niet begreep, nam ik voor lief. De koning van Hispanje heb ik altijd geëerd, maar Oranje vocht toch tegen de koning van Spanje? Hoe dan ook, toen ik een aantal coupletten in de klas uit het hoofd declameerde - trots! - viel mij vooral stilte en onverschilligheid ten deel. Nationale trots in Nederland, mooi, maar loop er niet mee te koop, was de les die ik toen heb geleerd.

Deel dit artikel

Wie opgroeit met louter lofredes op zijn verleden gaat zich er al snel mee identificeren