Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De oudste mens ter wereld zit nog vrolijk op haar tweekamerflatje

Home

Pauline Valkenet

Emma Morano, geboren op 29 november 1899, naast een portret uit haar jonge jaren. © ap

Ze zit op haar bed, in een dikke maillot, een dikke trui en met een wollen doek om haar broze schouders. Het kleine, gerimpelde vrouwtje heeft het namelijk altijd een beetje koud. Omgeven door vier muren vol biddende Maria's en mollige Jezusen zit ze een halve banaan te eten. "Dat gaat goed zonder tanden", zegt ze, en schaterlacht.

Emma Morano zou geen heel bijzonder oud vrouwtje zijn als ze niet de leeftijd had bereikt die ze heeft: 116 jaar. De Italiaanse is de oudste persoon op deze aarde - sinds een iets oudere Amerikaanse een week geleden stierf - en ook nog eens de laatste mens die in de negentiende eeuw is geboren. "Het gaat goed met me", zegt ze met een krachtige stem. "Ik verwacht de dood, maar die komt almaar niet."

Toen Emma op 29 november 1899 in de buurt van het Lago Maggiore werd geboren, was Italië nog een koninkrijk. Ze was een puber toen de Eerste Wereldoorlog begon; haar vriendje werd naar het front gestuurd en ze heeft hem nooit meer gezien.

Emma was net bij haar echtgenoot weg toen de Tweede Wereldoorlog begon. Ze heeft meegemaakt hoe het agrarische Italië daarna een welvarende, geïndustrialiseerde republiek werd. Toen Emma in de jaren '50 stopte met haar werk in de stoffige jutefabriek van Verbania om met pensioen te gaan, begonnen de Italianen massaal tv te kijken.

Van alle grote technologische veranderingen in haar ongekend lange leven lijkt alleen het verschijnen van auto's op de weg indruk te hebben gemaakt. "Ik was aan paard en wagen gewend. Auto's, daar moest ik voor oppassen, want daar kon je onder komen."

Verder herinnert ze zich bijna alleen maar indrukwekkende gebeurtenissen uit haar eigen leven; ze staart wat voor zich uit als het gaat over de oorlogen of de fascistische jaren onder Benito Mussolini. Liever vertelt ze over het dansen dat ze als jonge vrouw zo graag deed. "Mijn jeugd was mijn gelukkigste tijd", glimlacht ze.

Lees verder na de advertentie
De zwaarste tijd was die met Giovanni, de man die ze in 1926 trouwde.

Partnerruil
De zwaarste tijd was die met Giovanni, de man die ze in 1926 trouwde. "Hij werkte weinig en ik veel. Ik onderhield hem terwijl hij met andere vrouwen ging." Op een dag hadden haar man en de buurman het plan opgevat om aan partnerruil te doen. Giovanni en de buurvrouw hadden het gezellig, maar Emma liet zich niet door de buurman aanraken. "Die zei toen tegen mijn man dat ik koud als ijs was en dat hij me moest slaan om me op te warmen. Dat deed mijn man sindsdien."

In 1937 werd haar enige kind geboren, Leonardo, maar die stierf na zes maanden. In 1938 ging Emma bij haar man weg, destijds ongewoon. Scheiden kan in Italië pas sinds 1970.

Juist als ze vertelt dat ze daarna nooit meer een man heeft gehad en daardoor zo oud is geworden, stapt huisarts Carlo Bava de slaapkamer binnen. "Ciao!", roept ze.

Sinds 1990 komt de arts elke week naar het ouderwets ingerichte tweekamerflatje om haar bloeddruk en hartslag te meten. Carlo moet lachen. "Een van haar vier zussen is 102 geworden. Een andere zus werd net geen 100. Ik denk dat haar genen veel belangrijker zijn dan haar lange leven als single."

De lage bloeddruk helpt ook, zegt hij. "Dat compenseert haar ongezonde dieet misschien. Ze eet elke dag een ons rauw rundergehakt en wat koekjes. Nauwelijks fruit en groente. En ze drinkt drie rauwe eieren per dag sinds ze op haar tiende aan bloedarmoede leed. Ik heb laatst berekend dat ze er inmiddels 65.000 moet hebben gegeten."

Ondanks die massa's cholesterol en het feit dat Emma al een jaar of twintig niet meer buitenkomt, is ze volgens de huisarts gezond en heeft ze geen medicijnen nodig. "Als al mijn patiënten zoals zij waren, kon ik de hele dag de krant lezen."

© EPA
Ik verwacht de dood, maar die komt almaar niet.

Emma Morano

Deel dit artikel

De zwaarste tijd was die met Giovanni, de man die ze in 1926 trouwde.

Ik verwacht de dood, maar die komt almaar niet.

Emma Morano